მას მიჰხვდა წვერი სადგურად მაღლისა მთისა დიდისა,
გამოჩნდა მუნით მინდორი, სავალი დღისა შვიდისა.
მის მთისა ძირსა წყალი დის, არად სანდომი ხიდისა,
ორგნითვე ტყესა შეეკრა ნაპირი წყლისა კიდისა.

ზედ წაადგა, შეექცევის, დროთა, დღეთა ანგარიშობს;
თვენი ესხნეს ორანიღა, ამად სულთქვამს, ამად იშობს;
“ვაჲ თუ საქმე გამიმჟღავნდეს! – კვლა ამისთვის გულ-მოშიშობს, –
ავსა კარგად ვერვინ შესცვლის, თავსა ახლად ვერვინ იშობს”.

საგონებელი შეექმნა დადგა საქმისა მრჩეველად,
თქვა: “თუ დავბრუნდე, ეზომი ხანი რად დავყავ მე ველად?
ჩემსა რა ვჰკადრო მნათობსა, ვიყავ რად დღეთა მლეველად,
მისი ვერა ვცნა ჭორადცა, ვარ ვისთა გზათა მკვლეველად?

თუ არ დავბრუნდე, საძებრად დავყვნე სხვანიცა ხანანი,
რომელსა ვეძებ, ვერა ვცნნე ამბავნი მე მისთანანი,
დრო გარდაუწყდეს შერმადინს, მიჰხვდენ ღაწვისა ბანანი,
მივიდეს, ჰკადრნეს მეფესა საქმენი დასაგვანანი!

უამბოს ჩემი სიკვდილი, თვით ჩემგან დავედრებული,
მათ შექმნან გლოვა-ტირილი, ქმნან საქმე გამწარებული,
მერმე მივიდე ცოცხალი მე, სხვაგან სადმე რებული!”
ამას იგონებს ტირილით გონება-შეიწრებული.

იტყვის: “ღმერთო, სამართალნი შენნი ჩემთვის რად ამრუდენ?
მე ეზომნი სიარულნი კიდე რად, გლახ, გამიცუდენ,
გულით ჩემით სიხარულნი აღჰფხვრენ, ჭირნი დააბუდენ?
დღეთა ჩემთა ცრემლნი ჩემნი ვერაოდეს დავიყუდენ”.

კვლაცა იტყვის: “დათმობა სჯობს”, და თავსავე ეუბნების:
“დღეთა მეტად ნუ მოჰკვდები, გული ჩემი ნუ დადნების,
უღმრთოდ ვერას ვერ მოვაწევ, ცრემლი ცუდად მედინების,
განგებასა ვერვინ შესცვლის, არ-საქმნელი არ იქმნების”.

On the slope of a frowning mountain he halted and rested his charger.
Below stretched an empty desert. a sevenday’s ride to the skyline:
At the foot of the mountain flowed a river that could not be bridged;
Both sides were covered with forests down to the water’s edge.

Avtandil halted to reckon the time that remained for his mission.
Sixty full days no longer! He had little cause for rejoicing.
There he remained for a while, lost in bitter reflection.
Who can turn evil to blessing? Destiny knows no denial.

“If I return empty-handed what shall I say to the bright one?
Must I confess I have wandered three long years to no purpose?
That I have brought no tidings of him I have sought the world over?
How can I come in her presence? How can I answer her questions?

“If I return not at all, once more I must start on my journey,
In search of the stranger-knight, resuming my hopeless errand.
When the time appointed has come, Shermadin, trembling and weeping,
Will enter the audience chamber, entreating the monarch to hear him.

“He will tell the king of my death, such were my parting injunctions.
There will be mourning and weeping. My people will think I have perished.
Can I, after travelling so long, return at last disappointed?”
Avtandil pondered long, and cried to God in his sorrow,

“Why have you turned from Your servant? How have I earned Your displeasure?
Why were my diligent efforts crowned with misfortune and failure?
Joy from my heart is uprooted, grief has sprung up to replace it,
My eyes are blinded with weeping, and my tears flow on like a river.

“Yet I will be patient, I will lift up my eyes to my Maker.
Without Him my struggles are useless, my tears and complaints unavailing.
That which will happen will happen; destiny’s hand is not halted.
And none can force into being that which is not to be.

“ყოვლნი არსნი ცათ ქვეშეთნი ერთობ სრულად მომივლიან,
მაგრა საქმე მის კაცისა ვერასადა შემიგნიან;
უღონიოდ მართალ იყვნეს, რომელთაცა ქაჯად თქვიან.
აწ ტირილი არას მარგებს, ცუდად ცრემლნი რასა მდიან?”

მთით ჩამოვიდა ავთანდილ, გავლო წყალი და ტყენია,
მინდორს აცორვებს ტაიჭსა, შეჟრენით მონაწყენია.
გასცუდებოდეს მკლავნი და მისნი სიამაყენია,
ბროლისა ველსა სტურფობდეს გიშრისა მუნ საყენია.

მობრუნება დააპირა, სულთქვნა, მერმე ივაგლახა,
მას მინდორსა დაემართა, გზა თვალითა გამოსახა;
თვესა ერთსა სულიერი კაცი არსად არ ენახა,
მხეცნი იყვნეს საშინელნი, მაგრა არა შეუზახა.

თუცა მხეც-ქმნილი ავთანდილ გულ-ამოსკვნით და კვნესით- ა,
ეგრეცა ჭამა მოუნდის ადამის ტომთა წესითა,
ისრითა მოკლის ნადირი, როსტომის მკლავ-უგრძესითა,
შამბისა პირსა გარდახდა, ცეცხლი დააგზო კვესითა.

ცხენსა მისცა საძოვარი, ვირე წვადი შეიწოდეს;
ექვსნი რამე ცხენოსანნი, ნახა, მისკენ მოვიდოდეს;
თქვა, თუ: “ჰგვანან მეკობრეთა, თვარა კარგი რამც იცოდეს!
აქა კაცი ხორციელი კვლა ყოფილა არაოდეს”.

ხელთა ჰქონდა ისარ-მშვილდი, მათკე მივა მხიარული.
ორთა კაცთა წვეროსანთა ყმა მოჰყვანდა უწვერული,
თავსა იყო დაკოდილი, შეებნიდა სისხლსა გული,
ტიროდეს და იჭირვოდეს, ცოტა ედგა მას, გლახ, სული.

უყივლა, თუ: “ძმანო, ვინ ხართ? მეკობრეთა დაგამსგავსენ!”
მათ მიუგეს: “დაგვიწყნარდი, გვიშველე რა, ცეცხლნი ავსენ,
ვერა გვარგო, მოგვიმატენ, ჭირნი ჭირთა მოგვისავსენ,
სატირელნი მოგვიტირენ, ღაწვნი შენცა დაიმხავსენ”.

“I have conversed with and met all living beings under heaven,
But not a soul have I met who could tell me some news of that stranger.
Doubtless they spoke the truth who called that horseman a Kaji.
Therefore as tears avail not why should I weep or be downcast?”

But he mounted his steed and descended, till he came to the bank of the river.
He pushed his way through the forest, and forded the threatening torrents,
The trees, and the roar of the waters fretted his weary spirit,
Humbled his pride and his power at the height of his youthful beauty.

But at the thought of returning he almost broke down in his anguish.
Groaning, he turned round his stallion, approached the plain at a gallop.
For a whole month he had travelled but no man had he seen or encountered,
And though there was plenty of game, he neither hunted nor slew it.

Though he was maddened with sighing, wild with heart-groaning and weeping,
Yet he grew hungry and weary after the wont of all mortals.
So he killed game with his arrow, with an arm that was stronger than Rostom’s;
Then he dismounted and kindled a fire on the edge of the forest.

While he was roasting the meat he let loose his stallion to pasture.
Suddenly far in the distance he saw six horsemen approaching.
Avtandil thought: “They are brigands. Who would come here but marauders,
Here in this desolate region where only wild animals wander?”

Taking his bow and arrow he rose and went forward to meet them.
Two elderly men were supporting and leading a beardless stripling.
The head of the youth was wounded, and from loss of blood he had fainted.
He was so pale and enfeebled that the men wept loudly in anguish.

Avtandil called: “Who are you I took you for brigands, my brothers”.
“Fear not”, they answered, “but help us, extinguish the fires that consume us.
Render us aid, if you can; if not, Afford us your pity.
Add your grief to our grief and make it as one with our sorrow”.

ავთანდილ მიდგა, ეუბნა მათ კაცთა გულ-მდუღარეთა;
მათ უთხრეს მათი ამბავი, ტირილით მოუბარეთა:
“ჩვენ ვართო ძმანი სამნივე, მით ვიდენთ ცრემლთა მწარეთა,
დია გვაქვს ციხე-ქალაქი ხატაეთს არე-მარეთა.

კარგი გვესმა სანადირო, ნადირობას წამოვედით,
გვყვეს ლაშქარნი უთვალავნი, წყლისა პირსა გარდავხედით,
სანადირო მოგვეწონა, თვესა ერთსა არ წავედით,
ვჰხოცდით მხეცსა უზომოსა მინდორით და მთით და ქედით.

ჩვენ სამთა ძმათა ჩვენთანა მესროლნი დავაწბილენით,
მით ერთმანერთსა სამნივე ჩვენ კიდე დავეცილენით:
მე უკეთ მოვჰკლავ, მე გჯობო, სიტყვანი ვავაქილენით,
ვერ გავაჩინეთ მართალი, ვისარჩლეთ, ვითაკილენით.

დღეს ავყარენით ლაშქარნი, სავსენი ირმის ტყავითა,
ვთქვით: “გავაჩინოთ მართალი, ვინ ვსჯობთ თავისა მკლავითა,
თავსა ვეახლნეთ მარტონი, დავდგეთ თავისა თავითა,
თვით დანახულსა მოვჰკლვიდეთ, ნუ ვისრით დამნახავითა”.

ჩვენ ვიახლენით სამთავე სამნი მეაბჯარენია,
ლაშქართა წასლვა ვუბრძანეთ, მით არას მოაზრენია,
მოვინადირეთ მინდორი, ისი ტყენი და ღრენია,
დავხოცეთ მხეცი, მფრინველი, რაცა ზე გარდაგვფრენია.

ანაზდად მოყმე გამოჩნდა კუშტი, პირ-გამქუშავია,
ზედა ჯდა შავსა ტაიჭსა, – მერანი რამე შავია, –
თავსა და ტანსა ემოსა გარე-თმა ვეფხის ტყავია,
ჯერთ მისი მსგავსი შვენება კაცთაგან უნახავია.

ვუჭვრიტეთ, მისთა ელვათა შუქნი ძლივ გავიცადენით,
ვთქვით, თუ: “მზეაო ქვეყანად, ნუ ვეუბნებით ცად ენით!”
მისი მოგვინდა შეპყრობა, ვჰკადრეთ და შევეცადენით,
ასრე სულთქვმით და ვაებით მით ვართ, ცრემლისაცა დენით.

Avtandil quickly approached and asked them the cause of their weeping.
“We are three brothers”, they answered. “Sorrow has fallen upon us”.
Weeping and inwardly groaning the men narrated their story.
“In the far realm of Cathay we are lords of a fortified city.

“Once we were told of a region where there were beasts in abundance
So we went forth with our soldiers till we came to a stream near a forest.
We know of no other region so delightful for hunting as this one.
For a month we enjoyed good sport, slaughtering beasts without measure.

“We three who are foremost in hunting shamed even the best of our archers.
Gaily we wrangled and sported, competed with one another.
We vied with each other. Declaring: ‘Not you but I shoot the better’.
No one could let fly a swift arrow as truly and deftly as we could.

“This morning we loaded our soldiers with deer-skins and sent them away.
We said: ‘Let us judge among us who is most skilful at shooting’.
So we remained alone eager to exhibit our prowess,
Needing no eye to be witness or to judge who excelled as marksman.

“Only three bearers of armour did we take along to attend us.
The rest of our host we dismissed, suspecting and fearing no danger.
Then with loud shouts and laughter we traversed vast plains and valleys,
Slaughtering beasts in great numbers and the birds that flew above us.

“Suddenly while we were hunting there appeared before us a horseman,
Gloomy and sullen of visage, seated upon a black stallion.
We were astonished to see him attired in the skin of a panther.
But to describe him is vain for beauty like his has no equal!

“We scarce could support the brightness that shone from the lustre he scattered.
Awed and amazed we exclaimed: ‘The sun is on earth. not in heaven!’
But we were daring and reckless and hastened forward to seize him.
This is the cause of our grief, the unrestrained tears we are shedding.

მე უხუცესმან უმცროსთა კაცი დავსთხოვე ქენებით;
ჩემმან შედეგმან ტაიჭი მისი თვით აქო ხსენებით;
ამან მართ ოდენ მორევნა გვთხოვა, ვუალლეთ ჩვენ ნებით,
მივჰმართეთ, იგი აგრევე წყნარად მივა და შვენებით.

ბროლმან, ლალსა გარეულმან, ვარდნი თხელნი ანატიფნა,
იგი ტკბილნი გონებანი ჩვენთვის მეტად გაამყიფნა:
არ აგვიხვნა, არცა დაგვსხნა, ყოლა არად ამოგვკრიფნა,
მისნი მკვახედ მოუბარნი მათრახითა შეგვამწიფნა!

უმცროსსა ძმასა მივეცით, უფროსნი დავეზიდენით;
ხელი მოჰკიდა, “დადეგო!”, ესეცა ჰკადრა კიდ ენით;
მან ხრმალსა ხელი არ მიჰყო, ჩვენ ამად დავერიდენით,
თავსა გარდაჰკრა მათრახი, ვნახეთ სისხლისა კი დენით.

მით ერთითა მათრახითა თავი ასრე გარდაჰფრიწა,
ვითა მკვდარი უსულო ქმნა, ვითა მიწა დაამიწა,
მისი რასმე მკადრებელი მოამდაბლა, მოამიწა,
თვალთა წინა წაგვივიდა ლაღი, კუშტი, ამაყი, წა-!

აღარ დაბრუნდა, წავიდა წყნარად და აუჩქარებლად,
აგერა მივა, ნახეო, იგი მზეებრ და მთვარებლად”.
შორს უჩვენებდეს ავთანდილს მტირალნი გაუხარებლად,
ოდენ ჩნდა შავი ტაიჭი მისი მის მზისა მარებლად.

აჰა მიჰხვდა ავთანდილსა ღაწვთა ცრემლით არ-დათოვნა,
რათგან ცუდად არ წაუხდა მას ეგზომი გარეთ ყოვნა.
კაცსა მიჰხვდეს საწადელი, რას ეძებდეს, უნდა პოვნა,
მაშინ მისგან აღარა ხამს გარდასრულთა ჭირთა ხსოვნა.

უთხრა, თუ: “ძმანო, ვარ ვინმე ღარიბი უადგილოსა,
მე იმა ყმისა საძებრად მოვჰშორდი საგაზრდილოსა,
აწ თქვენგან მივჰხვდი საქმესა ყოლა არ-საადვილოსა,
ღმერთიმცა ნურას ნუღარ იქმს თქვენსა დასაღრეჯილოსა!

“I, as the eldest, wanted to leave the stranger alone,
But the younger had set his eyes on the raven-black horse as a keepsake.
We granted the youngest his wish to engage the stranger in combat.
Then we went towards the knight who approached us, calm in his beauty.

His cheeks of pale rose were embellished by glowing crystal and ruby.
He rode on in deep meditation and seemed not to see us approaching;
He paid no heed when we shouted but calmly and proudly rode onwards,
But when we shouted again he turned round upon us in fury.

“We elders kept back and the youngest advanced and made for the stranger.
Stand!’ he cried loudly, ‘Stand!’ and stretched out his hand to restrain him.
The knight had no sword so we halted and watched our brother engage him.
But with the swiftness of lightning he fell with his whip on our brother.

“He let his whip fall on our brother who fell deprived of his senses.
Blood streamed from his wound and crimsoned the meadow around him.
He who had been audacious was now prostrated and humbled.
Meanwhile that youth rode away lofty and proud in his beauty.

“He went on his way never stopping, majestic and stately in movement”.
“Look!” they suddenly shouted, “there is the sun in its brightness”.
Weeping, they pointed him out – a horseman far off in the distance,
Where they beheld the sun borne by a raven-black stallion.

Avtandil’s cheeks were no longer covered with unmelted snows:
God had not doomed all his labours but had answered his heart’s beseechings.
When the wish of a man is fulfilled and he finds the thing he has searched for,
He should cease from weeping and no longer brood on past sorrows.

“Brothers” he said, I have wandered from country to country to find him.
For him I have left my kingdom, for him I have left my kinsmen.
Now but for you I had lost all hope of finding him ever.
May the great God preserve you from all future troubles and sorrows.

ვითა მე მივჰხვდი წადილსა, ჩემის გულისა ნებასა,
აგრემცა ღმერთი ნურას იქმს ძმისა თქვენისა ვნებასა!”
უჩვენა მისი სადგომი: “მიდითო ნება-ნებასა,
ჩრდილსა გარდასვით მაშვრალი, მიეცით მოსვენებასა”.

ესე უთხრა და წავიდა, ცხენი გაქუსლა დეზითა,
ვითა გავაზი გაფრინდა, არ-გაშვებული ხეზითა,
ან მთვარე, მზისა შემყრელი, მზე სინათლითა ზეზითა.
დაივსო ცეცხლი შემწველი მისითა მან მიზეზითა.

მიეწურა, იგონებდა, ახლოს შეყრა ვითა აგოს:
“საუბარმან უმეცარმან შმაგი უფრო გააშმაგოს!
ხამს, თუ კაცმან გონიერმან ძნელი საქმე გამოაგოს,
არ სიწყნარე გონებისა მოიძულოს, მოიძაგოს.

რათგან ისი არის რადმე უცნობოდ და ისრე რეტად,
რომე კაცსა არ მიუშვებს საუბრად და მისად ჭვრეტად,
მივეწევი, შევიყრებით ერთმანერთის ცემა-ჟლეტად,
ანუ მომკლავს, ანუ მოვჰკლავ, დაიმალვის მეტის-მეტად”.

ავთანდილ იტყვის: “ეზომნი ჭირნიმცა რად ვაცუდენი?
რაცაღა არის, არ არის, თუმცა არ ედგნეს ბუდენი;
სადაცა მივა, მივიდეს, რამცა მოვლიდეს ზღუდენი,
მუნაღა ვძებნნე ღონენი ჩემნი არ-დასამრუდენი”.

წინა-უკანა იარნეს ორნი დღენი და ღამენი,
დღისით და ღამით მაშვრალნი, არ საჭამადთა მჭამენი,
არსადა ხანი არ დაყვეს, ერთნი თვალისა წამენი.
მათ თვალთა ცრემლნი სდიოდეს, მინდორთა მოსალამენი.

დღისით ვლეს და საღამო-ჟამ გამოუჩნდეს დიდნი კლდენი,
კლდეთა შიგან ქვაბნი იყვნეს, ძირსა წყალი ჩანადენი,
წყლისა პირსა, არ ითქმოდა, შამბი იყო თუ რასდენი,
ხე დიდრონი, თვალ-უწდომი, მაღლა კლდემდის ანაყრდენი.

“As God put an end to my sorrows and befriended my cause and fulfilled it,
So may the Lord aid your brother and heal his wounds and restore him”.
Avtandil mounted his stallion and said as he showed them his refuge:
“Go, find repose in that shelter, refresh and recover your spirits”.

Then he set spurs to his courser and galloped away with the swiftness
Of the wild hawk that flies upward unhindered by string or by jesses,
Or like the moon that hastens to meet the glorious sunset.
The torturing fires that had burned him were now assuaged and extinguished.

As Avtandil drew near the horseman, he considered what course he should follow.
Hasty, ill-chosen phrases, enrage a madman but further.
A man with a quest to fulfil must be cautious of word and of action,
Must never lose presence of mind but curb his fire and be patient.

“Since that strange youth is so maddened that he suffers no man to approach him,
We would meet but to slay one another if I attempt to go near him.
We would engage in a combat, where one would indeed kiJI the other.
And what good would his death do me?” he communed with hImself as he journeyed.

“Why should the woes I have suffered be all unavailing?” he pondered.
“Even a bird has an eyrie and the beast some shelter to live in.
Wherever he goes I shall follow, though rock faces and forests conceal him.
Perhaps I shall find the balsam to assuage the pangs of my anguish”.

Two days and two nights they travelled, one pursuing the other.
Hunger and thirst were forgotten, and they were weary with riding.
Heedless of time they pressed forward, crossing vast plains and mountains.
They wept and their tears fell profusely, moistening the plains and the valleys.

After another day’s journey there rose a mountain before them,
A mountain lofty and rocky with a stream flowing beneath it.
Then on the third day at twilight they came to the edge of the stream
Flowing beneath great rocks in which were numerous caverns.

მან ყმამან ქვაბსა მიჰმართა, გავლნა წყალნი და კლდენია;
ავთანდილ ცხენსა გარდახდა, მონახნა დიდნი ხენია,
მას ზედა ჭვრეტად გავიდა, ძირსა დააბა ცხენია,
მუნით უჭვრეტდა. იგი ყმა მივა ცრემლ-მინადენია.

რა ტყენი გავლნა მან ყმამან, მოსილმან ვეფხის ტყავითა,
ქვაბისა კარსა გამოდგა ქალი ჯუბითა შავითა,
ატირდა მაღლად ცრემლითა, ზღვათაცა შესართავითა,
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა, ყელსა მოეჭდო მკლავითა.

ყმამან უთხრა: “დაო ასმათ, ხიდნი ზღვასა ჩაგვიცვივდეს:
ვეღარ მივჰხვდით ჟამიერად, ჩვენ ვისიცა ცეცხლი გვწვიდეს”.
ესე თქვა და მკერდსა ხელნი იკრნა, ცრემლნი გარდმოსცვივდეს.
ქალი შებნდა, მოეხვია, ერთმანერთსა სისხლით სწვიმდეს.

იგი ტევრი გაეხშირა დანაგლეჯსა მათსა თმასა,
ერთმანერთსა ეხვეოდეს: ყმა ქალსა და ქალი ყმასა;
იზახდიან, მოსთქვმიდიან, მოსცემდიან კლდენი ხმასა.
ავთანდილ სჭვრეტს გაკვირვებით მათსა ეგრე ქცევა-ზმასა.

სული დაიღო მან ქალმან, დათმო გულისა წყლულობა,
ქვაბს შეიყვანა ტაიჭი, მოჰხადა აკაზმულობა,
მას ყმასა შეჰხსნა, შეიღო აბჯრისა წელ-მორტყმულობა;
შინა შევიდეს, მას დღესა გარდახდა გამოსრულობა.

ავთანდილს უკვირს: “ამბავი ისი თუ ვცნაო მე რითა?!”
გათენდა, ქალი გამოდგა, მოსილი მითვე ფერითა,
შავსა აუდვა ლაგამი, სწმედდა რიდისა წვერითა,
შეკაზმა, მოაქვს აბჯარი წყნარად, არ რამე ჩხერითა.

მის მოყმისა წესი იყო, მეტსა თურე არას ეჯდა.
ქალი ტირს და მკერდსა იცემს, თმისა ტევრსა გაიგლეჯდა;
ერთმანერთსა მოეხვივნეს, აკოცა და ცხენსა შეჯდა;
ასმათ, ისრე დაღრეჯილი, კვლა უფრორე დაიღრეჯდა.

Passing the trees and the stream the youth made his way towards the caverns.
Avtandil quickly dismounted, tethered his horse to a tree,
Climbed it and watched as the horseman wended his way to his shelter.
Now he could see from his perch that the youth was bitterly weeping.

The knight was approaching a cavern when Avtandil saw in amazement
A maiden attired in mourning come out of the cavern to meet him;
Giving free course to her tears she wept and loudly lamented.
The horseman dismounted his stallion and fondly and gently embraced her.

“Asmath”, he said to the maiden, “alas, our bridges have fallen.
Never, O woe! shall we find her; our hopes have crumbled ta piece”.
Weeping strangled his voice and he beat his breast in his anguish.
The maiden sank down and fainted. The youth wiped her tears and revived her.

The forest grew dense and the seas overflowed from the tearing of tresses.
Throwing her arms around him she strained the youth to her bosom.
Such was the wailing they uttered that the rocks re-echoed their voices.
Avtandil gazed in amazement on their frenzy, and depth of their sorrow.

The maiden was first to recover and compose her emotions and spirits.
Leading the horse to the cave she unbridled it, took off its harness;
Then she took off the armour and unbuckled the sword of the horseman,
Whereat they entered the cave and there they stayed until morning.

AvtandiI’s wonder increased as he watched from his perch in the branches.
When it was dawn the maiden came out alone from the cavern.
With her veil she furbished the bridle, then bridled the raven-black courser.
Then she returned to the cavern and noiselessly brought out the armour.

It was the custom, it seemed, for the horseman to leave in the morning.
When he appeared in the doorway she again tore her cheeks and her tresses;
Again they embraced one another; then he mounted and rode to the forest.
Asmat, repressing her groans, grew even more gloomy and downcast