მიმნდონი საწუთროსანი მისთა ნივთთაგან რჩებიან,
იშვებენ, მაგრა უმუხთლოდ ბოლოდ ვერ მოურჩებიან;
ვაქებ ჭკუასა ბრძენთასა, რომელნი ეურჩებიან.
ისმენდი ჩემთა ამბავთა, თუ სულნი შე-ღა-მრჩებიან.

დურაჯნი მივსცენ, გავიღე სხვა ვერა გზაღა თავისა,
დავეცი, დავბნდი, წამიხდა ძალი მხართა და მკლავისა,
რა სულად მოვე, შემესმა ხმა ტირილისა და ვისა:
გარე მომრტყმოდა ჯალაბი, ვითა ჩამსხდომი ნავისა.

შიგან ვწევ დიდთა დარბაზთა ტურფითა საგებელითა,
ზედ დამტიროდეს მეფენი ცრემლითა უშრობელითა,
პირსა იხოკდეს ხელითა, ღაწვისა გამპობელითა,
მუყრნი მოასხნეს, სენითა მთქვეს გამაბელზებელითა.

მე რა მნახა თვალ-ახმული, მეფე ყელსა მომეხვია,
ცრემლით მითხრა: “შვილო, შვილო, ცოცხალ ხარ-ღა? სიტყვა თქვია!”
მე პასუხი ვერა გავეც, ვითა შმაგი შევკრთი დია,
კვლა დავეცი დაბნედილი, გულსა სისხლი გარდმეთხია.

სრულნი მუყრნი და მულიმნი მე გარე შემომცვიდიან;
მათ ხელთა ჰქონდა მუსაფი, ყოველნი იკითხვიდიან;
მტერ-დაცემული ვეგონე, არ ვიცი, რას სჩმახვიდიან.
სამ დღემდის ვიყავ უსულო, ცეცხლნი უშრეტნი მწვიდიან.

აქიმნიცა იკვირვებდეს: “ესე სენი რაგვარია?
სამკურნალო არა სჭირს რა, სევდა რამე შემოჰყრია”.
ზოგჯერ შმაგად წამოვიჭრი, სიტყვა მცთარი წამერია.
დედოფალი ზღვასა შეიქმს, მას რომ ცრემლი დაუღვრია.

“სამსა დღესა დარბაზს ვიყავ არ ცოცხალი, არცა მკვდარი;
მერმე ცნობა მომივიდა, მივჰხვდი რასმე მიუმხვდარი;
ვთქვი, თუ: “ჰაჲ-ჰაჲ, რას შიგან ვარ მე სიცოცხლე-გარდამხდარი!”
თმობა ვსთხოვე შემოქმედსა, ვჰკადრე სიტყვა სამუდარი.

Los que confían en la Fortuna reciben su cosecha de regalos,
son afortunados, pero al final tampoco pueden evitar sus traiciones.
Alabo los juicios de los sabios que se vuelven contra ella.
Pon atención a mi historia, si es que puedo retener la vida.

Le mandé los faisanes dorados sin poder dar un solo paso,
me caía, me sentía desfallecer, la fuerza huía de mis brazos y mis hombros.
Al volver en mí escuché un ruido de suspiros y de llantos,
la servidumbre me rodeaba como a quien se embarca en un navío.

Acostado en un lecho suntuoso me encontraba en una gran sala.
El rey y la reina lloraban junto a mí su inquietud incontenible
y se arañaban el rostro rasgando con las manos sus mejillas.
Los mullahs me rodeaban y llamaban a mi enfermedad embrujo del Demonio.

Cuando vio mis ojos abiertos, el rey se abrazó a mi cuello
y me dijo llorando: “Hijo mío, si estás vivo aún, háblame”.
Yo no podía responderle, temblaba como un demente,
y caía en espasmos con el corazón inundado de sangre.

Maestros y mullahs formaban un círculo a mi alrededor
y con el Corán en las manos recitaban versículos al unísono.
Creyendo que yo estaba poseído por el Enemigo, murmuraban no sé qué.
Yo permanecí tres días sin vida mientras fuegos invisibles me incendiaban.

Los físicos también estaban sorprendidos: “¿Qué enfermedad es ésta?
Su mal no es del cuerpo; es víctima de un extraño abatimiento”.
En ocasiones me agitaba como un loco balbuciendo palabras sin sentido.
La reina lloró tanto que de sus lágrimas hubiera podido formarse un mar.

Sin morir, pero tampoco vivo, permanecí tres día en el palacio
y cuando volví a mi ser, mi corazón comprendió lo que me había sucedido
y me dije: ¿en qué estado me encuentro, desesperado de la vida?
Recé pidiendo paciencia y aventuré una oración de súplica.

ვთქვი, თუ: “ღმერთო, ნუ გამწირავ, აჯა ჩემი შეისმინე,
მომეც ძალი დათმობისა, ცოტად ვითა აღმადგინე,
აქა ყოფა გამამჟღავნებს, სახლსა ჩემსა მიმაწვინე!”
მანვე ქმნა და მო-რე-ვჯობდი, გული წყლული გავარკინე.

ზე წამოვჯე. მეფისაგან კაცი დია მოვიდოდა.
ახარებდეს: “წამოჯდაო”, დედოფალი გამორბოდა;
მეფე მორბის თავ-შიშველი, არ იცოდა, რას იქმოდა,
იგი ღმერთსა ადიდებდა, სხვა ყველაი უჩუმოდა.

იქით და აქათ მომისხდეს, მახვრიტეს სახვრეტელია;
მე მოვახსენე: “პატრონო, გული აწ უფრო მრთელია;
ცხენსა შეჯდომა მწადიან, ვნახნე წყალნი და ველია”.
ცხენი მომგვარეს, შე-ცა-ვჯე, მეფე ჩემ თანა მვლელია.

გამოვედით, მოვიარეთ მოედანს და წყლისა პირსა;
ჩემსა მივე, დავაბრუნვე, მეფე მომყვა სახლთა ძირსა.
შინა მივე, უარ გავხე, სხვა დამერთო ჭირი ჭირსა;
ვთქვი, თუ: “მოვკვდე, ბედი ჩემი ამის მეტსა არას ღირსა”.

ზაფრანის ფერად შეცვალა ბროლი ცრემლისა ბანამან,
გული უფრორე დამიჭრა ათიათასმან დანამან.
საწოლის მეკრე შემოდგა, მოლარე გაიყვანა მან;
ვთქვი, თუ: “რა იცის ამბავი, ნეტარ, ან იმან, ან ამან?”

“მონააო ასმათისი”. -” რა იცისო?”, ვარქვი, ვჰკითხე.
შემოვიდა, სააშიკო წიგნი მომცა, წავიკითხე;
გამიკვირდა, სხვად ვითამცა ვქმენ გულისა მწველთა სითხე?
მისგან ეჭვი არა მქონდა, სევდად მაწვა გულსა მით ხე.

მე გამიკვირდა: “სით ვუყვარ, ანუ ვით მკადრებს თხრობასა?
მიუყოლობა არ ვარგ-ა, დამწამებს უზრახობასა,
ჩემგან იმედსა გარდასწყვედს, მერმე დამიწყებს გმობასა”.
დავწერე, რაცა პასუხად ჰმართებდა აშიკობასა.

Le imploré: “Oh, Señor, no me abandones, escucha mi plegaria,
dame fuerzas para sufrir, para que renazca de nuevo mi coraje,
para que pueda continuar escondiendo mi secreto”.
Dios lo hizo y me sentí mejor. Mi corazón herido se volvió hierro.

Me levanté del lecho. Algunos hombres del rey habían venido
y regresaron corriendo con la nueva: “Se ha levantado”.
Acudieron con premura la reina y el rey, con la cabeza descubierta, sin saber bien qué hacían;
alababan la grandeza de Dios mientras los demás permanecían en silencio.

El rey y la reina se sentaron a mi lado y me hicieron tomar un brebaje.
Yo dije: “Ahora mi corazón está más fuerte, mi señor,
y quiero volver a montar mi caballo, ver los ríos y los campos”.
Hicieron lo que pedía, y el rey pidió también su caballo y me acompañó.

Cruzamos toda la plaza y seguimos el curso del río.
Al regresar dejé al rey, que me condujo hasta el umbral de mi casa;
entré y me sentí mal de nuevo, la desdicha se sumaba a la desdicha,
y me dije: “Quisiera morir; mi suerte no vale un precio mejor”.

El baño de lágrimas mudó el cristal de mi rostro en azafrán,
diez mil puñales de acero desgarraban incesantemente mi corazón.
Cuando un día el guardián de la puerta entró y murmuró algo a mi paje,
yo me pregunté: “¿Qué noticias pueden saber el uno o el otro?”.

“Es el esclavo de Asmath”, dijo. “¿Qué quiere?”, pregunté, “contesta”.
El esclavo entró y me entregó una carta de amor que leí.
Estaba sorprendido, ¿cómo había yo provocado el incendio de otro corazón?
En verdad no sospechaba nada, y sentía mi corazón arder de pena por ella.

Tanto me sorprendía que me amara como que osara decírmelo.
Pero, pensé, si ignoro sus requerimientos, ella sufrirá con mi silencio,
primero perderá su fe en mí y luego me hará reproches.
Le escribiré una carta de respuesta adecuada a sus sentimientos.

დღენი გამოხდეს, მე გული უფრორე დამწვეს კვლავ ალთა,
ვეღარ ვუჭვრეტდი ლაშქართა, მინდორს თამაშად მავალთა;
დარბაზს ვერ მივე; მკურნალთა დაიწყეს მოსლვა მრავალთა,
მაშინ დავიწყე გარდახდა სოფლისა ლხინთა და ვალთა.

“მათ ვერა მარგეს, მე გულსა ბინდი დამეცა ბნელისა,
სხვამან ვერავინ შემატყვა დება ცეცხლისა ცხელისა;
სისხლი დამწამეს; მეფემან ბრძანა გახსნევა ხელისა.
გავიხსენ ფარვად პატიჟთა, არვისგან საეჭველისა.

ხელ-გახსნილი, სევდიანი, საწოლს ვიყავ თავის წინა;
ჩემი მონა შემოვიდა, შევხედე, თუ თქვას: რა მინა.
მონააო ასმათისი. შემოყვანა ვუთხარ შინა.
გულსა შინა დავუზრახე: “რა მპოვაო, ანუ ვინ-ა?!”

მონამან წიგნი მომართვა, მე წავიკითხე ნებასა;
წიგნსა შევატყევ, ლამოდა შეყრისა მოსწრაფებასა;
პასუხად გავეც: “ჟამია, მართალ ხარ გაკვირვებასა;
მოვალ, თუ მიხმობ, მე ნუ მეჭვ მოსლვისა დაზარებასა”.

გულსა ვარქვი, თუ: “ლახვარნი ეგრე ვით დაგაღონებენ?
ამირბარი ვარ, ხელმწიფე, სრულნი ინდონი მმონებენ;
აზრად შეიქმან, საქმესა ათასჯერ შეაწონებენ,
თუ შეიგებენ, მე მათთა არეთა არ მარონებენ”.

კაცი მოვიდა მეფისა: “სწადსო ამბისა სმინება”.
მოყვანა ვუთხარ; ებრძანა: “ქმნაცა სისხლისა დინება?”
მე ვჰკადრე: “ხელი გავიხსენ, დამიწყო მოჯობინება,
წინაშე მოვალ, ამისთვის კვლა უფრო მმართებს ლხინება”.

დარბაზს მივე. მეფე ბრძანებს: “ამის მეტსა ნუ იქმ აბა!”
ცხენსა შემსვა უკაპარჭო, წელთა არა არ შემაბა,
შეჯდა, ქორნი მოუტივნა, დურაჯები დაინაბა,
მშვილდოსანნი გასაგანნა, იტყოდიან: “შაბაშ, შაბა!”

Pasaron los días y mi corazón ardía más y más entre llamas,
no podía ya contemplar a los guerreros ejercitándose en la llanura,
no iba al palacio y los físicos vinieron de nuevo a verme.
Entonces empecé a pagar mis alegrías y mi tributo al mundo.

Nada pudieron hacer por mí, un crespúsculo de oscuridad llenó mi corazón,
pero nadie descubrió la llama de fuego ardiente que me abrasaba;
acusaron entonces a un mal de sangre y el rey ordenó que sangraran mi brazo.
Yo lo permití pues tenía que ocultar el tormento que nadie debía adivinar.

Después de ser sangrado mi brazo, descansaba triste en la cama,
cuando mi esclavo entró y sospeché lo que iba a decirme:
“Es el esclavo de Asmath”. Le ordené entrar mientras reflexionaba:
¿Qué quiere Asmath de mí? ¿Qué hice para alcanzar su favor?

El esclavo traía un mensaje que pude leer a mi sabor;
supe por el billete que ella deseaba verme con premura.
“Pues ése es tu deseo, obedeceré su voluntad”, le respondí,
“no me reproches ningún desdén, acudiré si tú lo quieres”.

Y dije a mi corazón: “¿Por qué estos dardos me producen melancolía?
Soy Amirbar, rey soberano, todas las Indias me obedecen.
Si esto llega a saberse, todo será mil veces más difícil;
silo descubren no me permitirán siquiera atravesar sus tierras”.

Un hombre vino de parte del rey a preguntar por las novedades.
Cuando entró, inquirió si ya me habían sangrado,
y respondí: “Sí, me han sangrado el brazo y ya me siento mejor.
Iré a presencia del Rey, me agradará deleitarme de nuevo con su compañía”.

Fui al palacio del rey que me dijo: “¡No estés más así!”.
Sin ceñirme las armas y sin aljaba, me hizo montar a caballo
y saltando sobre la silla lanzó sus halcones contra los medrosos faisanes;
los arqueros alineados a uno y otro lado lanzaban gritos y vivas.

შინა დავსხედით ნადიმად მას დღესა მინდორს რებულნი;
მომღერალნი და მუტრიბნი არ იყვნეს სულ-დაღებულნი;
მეფემან გასცნა მრავალნი თვალნი, ღარიბად ქებულნი.
აუვსებელნი არ დარჩეს მას დღესა მათნი ხლებულნი.

ვეცდებოდი, არა მცალდა სევდისაგან თავის კრძალვად;
ვიგონებდი, ცეცხლი უფრო მედებოდა გულსა ალვად;
ჩემნი სწორნი წავიტანენ, ჩემსა დავჯე, მთქვიან ალვად,
შევქმენ სმა და ნადიმობა პატიჟთა და ჭირთა მალვად.

მოლარემან შინაურმან ყურსა მითხრა ნაუბარი:
ქალი ვინმე იკითხავსო: ინახვისა ამირბარი?”
ზეწარითა მოუხურავს პირი, ბრძენთა საქებარი”;
ვარქვი: “საწოლს წაიყვანე, ჩემგან არის ნახმობარი”.

ავდეგ, მსხდომნი ნადიმობად აემზადნეს ასაყრელად;
შადი ვუთხარ: ” ნუ ასდგებით, მოვალ ხანთა დაუზმელად”;
გამოვე და საწოლს შევე, მონა მოდგა კარსა მცველად.
გული მივეც თმობა-ქმნათა აუგისა საკრძალველად.

კარსა შევდეგ, ქალი წინა მომეგება, თაყვანის-მცა;
მითხრა: “მოსლვა თქვენს წინაშე კურთხეულ არს, ვინცა ღირსმც-ა!”
გამიკვირდა, მიჯნურისა თაყვანება ექმნა ვისმცა?
ვთქვი: “არ იცის აშიკობა; თუ-მც იცოდა, წყნარად ზისმცა”.

შევე, დავჯე ტახტსა ზედა; ქალი მოდგა ნოხთა პირსა,
ჩემსა ახლოს დასაჯდომლად თავი მისი არ აღირსა;
ვარქვი: “მანდა რად ჰზი შენ, თუ სიყვარული ჩემი გჭირსა?”
მან პასუხი არა მითხრა, ჩემთვის ჰგვანდა სიტყვა-ძვირსა.

მითხრა: “დღე ეგე სირცხვილად მედების გულსა ალობა:
გგონია ჩემგან წინაშე მაგისთვის მომავალობა,
მაგრა აწ მიდებს იმედსა შენგან ცდის არღა მალობა.
ამას თუ ღირს ვარ, ვერ ვიტყვი, მაკლია ღმრთისა წყალობა”.

Al regresar ese día ofrecimos un banquete a los que nos acompañaron en la llanura,
los músicos tocaban y los trovadores no se quedaron mudos.
Farsadán distribuyó piedras preciosas de incalculable valor;
los que nos escoltaron aquel día no se fueron descontentos.

Intentaba yo, aunque sin conseguirlo, hurtarme a la tristeza,
pero al pensar en ella las llamas de un fuego inmenso quemaban mi corazón;
sin embargo festejaba con mis amigos que me llamaban árbol de aloe.
Buscaba esquivar mi dolor y mi angustia en la bebida y el banquete.

Entonces el guardián de mi casa se acercó a susurrarme al oído:
“Hay fuera una mujer que pregunta si puede ver al Amirbar,
los velos ocultan su cara, digna de ser elogiada por los sabios”.
“Condúcela a mis aposentos”, le respondí, “fui yo quien la hizo llamar”.

Cuando me levanté mis invitados quisieron hacerlo también,
pero les rogué que permanecieran allí, que yo regresaría pronto.
Llegué y entré en mi cámara, el guardián estaba de pie en la puerta;
yo intentaba dar fuerzas a mi corazón para enfrentarse a la vergüenza.

Pasé el umbral y una mujer se dirigió a mi encuentro y me saludó:
“Dichoso el que es digno de ser recibido por vos”, me dijo.
Me asombré, ¿alguien alguna vez saludó así a un amante?
Y pensé: ella no conoce los usos del amor o no habría venido hasta aquí.

Tomé asiento al borde del diván y ella lo hizo en el pico de la alfombra,
claramente no se sentía digna de sentarse cerca de mí.
Yo le dije: “Si tu corazón me ama, ¿por qué te quedas ahí?”.
No me respondió, parecía pesar tímidamente cada palabra.

Por fin dijo: “Este día ha traído mi corazón a abrasarse entre ascuas de vergüenza.
Así que pensáis que he venido hasta aquí con ese propósito;
sin embargo me da cierta confianza la reserva de vuestra actitud.
Si me he hecho merecedora de esto, es que Dios me ha privado de su gracia”.