თვით მეფემან მამა-ჩემი დაიჭირა სწორად თავსა.
თქვა: “ჩემებრი ამირბარი, ნაძლევი ვარ, ვისმცა ჰყავსა!”
ლაშქრობდის და ნადირობდის, აძლევდიან მტერნი ზავსა.
მას არა ვჰგავ ასრე, ვითა მე სხვა კაცი არა მგავსა.

ძე არ ესვა მეფესა და დედოფალსა მზისა დარსა,
ჭმუნვა ჰქონდა, ჟამი იყო, მით აეხვნეს სპანი ზარსა.
ვაჲ კრულია დღემცა იგი, მე მივეცი ამირბარსა!
მეფემ ბრძანა: “შვილად გავზრდი, თვით ჩემივე გვარი არსა”.

მეფემან და დედოფალმან მიმიყვანეს შვილად მათად,
საპატრონოდ მზრდიდეს სრულთა ლაშქართა და ქვეყანათად,
ბრძენთა მიმცეს სასწავლელად ხელმწიფეთა ქცევა-ქმნათად;
მოვიწიფე, დავემსგავსე მზესა თვალად, ლომსა ნაკვთად.

ასმათ, შენცა ხარ მოწამე ჩემისა ფერ-მიხდილისა,
მზესა მე ვსჯობდი შვენებით, ვით ბინდსა ჟამი დილისა;
იტყოდეს ჩემნი მნახავნი: “მსგავსია ედემს ზრდილისა”.
აწ მაშინდლისა ჩემისა სახე ვარ ოდენ ჩრდილისა.

მე ხუთისა წლისა ვიყავ, დაორსულდა დედოფალი”.
ესე რა თქვა, ყმამან სულთქვნა, ცრემლით ბრძანა: “შობა ქალი”.
დაბნედასა მიეწურა, ასმათ ასხა გულსა წყალი;
თქვა: “მაშინვე მზესა ჰგვანდა, აწ მედების ვისგან ალი!

ქება არ ითქმის ენითა, აწ ჩემგან ნაუბარითა.
ფარსადან დაჯდა ხარებად ზეიმითა და ზარითა;
ყოვლგნით მოვიდეს მეფენი ნიჭითა მრავალ-გვარითა.
საჭურჭლე გასცეს, აივსნეს ლაშქარნი საბოძვარითა.

საშობელი გაიყარა, ზრდა დაგვიწყეს მე და ქალსა.
მართ მაშინვე ჰგვანდა იგი მზისა შუქთა ნასამალსა.
ვუყვარდით და სწორად ვუჩნდით მეფესა და დედოფალსა.
აწ ვახსენებ, ვისგან ჩემი დაუდაგავს გული ალსა!”

«Le roi des rois considéra mon père comme son égal,
Il répétait: «Mon amirbar, je parie, n’a pas de rival!»
Saridan chassait, combattait, et son triomphe était fatal.
Je ne lui ressemble pas plus qu’un autre à moi, en bien ou mal.

«Le roi et la reine, n’ayant d’enfants, par le chagrin sont mus,
Advient le jour où les guerriers à leur tour se sentent émus.
Maudit le jour où l’amirbar dans la joie générale m’eut!
Le roi dit: «Je l’élèverai comme un fils à mon rang promu.»

«Le couple royal m’adopta en enfant de leur union,
On m’éleva en souverain, en commandant de légions,
Des sages m’apprirent les us, le port des rois, leur action.
De visage je ressemblais au soleil, de corps au lion.

«Témoin de mon déclin, Asmath, tu avais vu mes traits éclore.
Le soleil le cédait à moi comme le soir cède à l’aurore.
Ceux qui me voyaient s’écriaient: «Le rayon de l’Eden le dore!»
Ombre de ce que j’ai été, je me fane et me décolore.

«Lorsque j’eus cinq ans accomplis, la souveraine fut enceinte. »
Ce disant, le preux soupira: «Fille naquit de leur étreinte. »
Le preux défaillit, et Asmath l’aspergea d’eau, saisie de crainte.
Il reprit: «De beauté solaire alors mon âme fut atteinte.

«Pour la louer ne suffit point mon inepte propos présent.
Pharsadan donna un banquet, il fut joyeux et complaisant,
De partout sont venus les rois, chargés de somptueux présents.
Les combattants furent comblés, de cadeaux reçus se grisant.

«Après la fête on commença à élever garçon et fille.
Dès lors à un tiers de l’éclat du soleil luirent ses pupilles.
Le roi et la reine en égaux aimaient leur fille et leur pupille.
Et maintenant je vais nommer celle par qui mon cœur pétille!»

ყმა დაბნდა, რა სახელისა ხსენებასა მიეწურა;
ავთანდილსცა აეტირა, მისმან ცეცხლმან გულსა ჰმურა;
ქალმან სულად მოაქცია, მკერდსა წყალი დააპკურა.
თქვა: “ისმენდი, მაგრა ჩემი სიკვდილისა დღე დასტურ- ა.

მას ქალსა ნესტან-დარეჯან იყო სახელად ხმობილი.
შვიდისა წლისა შეიქმნა ქალი წყნარი და ცნობილი,
მთვარისა მსგავსი, შვენებით მზისაგან ვერ-შეფრობილი;
მისსა ვით გასძლებს გაყრასა გული ალმასი, წრთობილი!

იგი ასრე მოიწიფა, მე შემეძლო შესლვა ომსა;
მეფე ქალსა ვით ხედვიდა მეფობისა ქმნისა მწთომსა,
მამასავე ხელთა მიმცეს, რა შევიქმენ ამა ზომსა;
ვბურთობდი და ვნადირობდი, ვით კატასა ვხოცდი ლომსა.

მეფემან სახლი ააგო, შიგან საყოფი ქალისა:
ქვად ფაზარი სხდა, კუბო დგა იაგუნდისა თვალისა,
პირსა ბაღჩა და საბანლად სარაჯი ვარდის წყალისა;
იგი მუნ იყვის, მედების ვისგან სახმილი ალისა!

დღე და ღამე მუჯამრითა ეკმეოდის ალვა თლილი;
ზოგჯერ კოშკს ჯდის, ზოგჯერ ბაღჩას ჩამოვიდის, რა დგის ჩრდილი.
დავარ იყო და მეფისა, ქვრივი, ქაჯეთს გათხოვილი,
მას სიბრძნისა სასწავლელად თვით მეფემან მისცა შვილი.

სრა ედგა მოფარდაგული ოქსინოთა და შარდითა;
ვერვინ ვხედევდით, შეიქმნა პირითა მინა-ვარდითა;
ასმათ და ორნი მონანი ჰყვიან, იმღერდის ნარდითა;
მუნ იზრდებოდის ტანითა, გაბაონს განაზარდითა.

თხუთმეტისა წლისა ვიყავ, მეფე მზრდიდა ვითა შვილსა;
დღისით ვიყვი მას წინაშე, გამიშვებდის არცა ძილსა;
ძალად ლომსა, თვალად მზესა, ტანად ვჰგვანდი ედემს ზრდილსა,
სროლასა და ასპარეზსა აქებდიან ჩემგან ქმნილსა.

Mais à l’instant de prononcer ce nom le chevalier se pâme,
Avtandil pleure de ses pleurs, et son cœur brûle de sa flamme.
La femme lui versa de l’eau et ranima ainsi son âme.
Il dit: «Voici mon dernier jour, prête-moi l’oreille sans blâme.

«Nestane-Daredjane, ainsi se prononçaient ses deux prénoms,
À l’âge de sept ans acquit l’intelligence et le renom,
Elle ressembla à la lune, égala le soleil, sinon
L’éclipsa. Cœur de diamant ne briserait pas son chaînon.

«Elle grandit et, quant à moi, je pouvais me rendre à la guerre.
Sa fille en âge de régner, des souverains devenue paire,
Le roi profita du moment pour me renvoyer à mon père.
Je jouais, tuais tels des chats des lions ne m’échappant guère.

«Pour sa fille le roi bâtit un inégalable château:
L’alcôve y était de rubis, de bézoard murs et linteaux,
Un parterre vous accueillait, et puis un bassin empli d’eau
De rose et, en ces lieux enclos, mon cœur flambait comme un chanteau.

«Le myrte brûlait nuit et jour, son parfum embaumait la plaine,
Quittant sa tour, dans le jardin se promenait la châtelaine.
La veuve Davar, sœur du roi, rentrée de Kadjétie vilaine,
Assuma l’éducation de l’enfant à la pure haleine.

«Le château était tapissé d’étoffes rares, de brocart,
La rose de cristal croissait ici à l’abri des regards.
Jouant aux dés avec Asmath et ses deux esclaves en quart,
Svelte aloès du Gabaon, elle grandit sans un écart.

«Le roi m’élevait comme un fils, ainsi atteignis-je quinze ans,
Jour et nuit j’étais près de lui, mon éloignement lui pesant.
Lion à face de soleil, un arbre d’Eden séduisant,
J’étais inégalé au tir, loué et de reproche exempt.