მიმნდონი საწუთროსანი მისთა ნივთთაგან რჩებიან,
იშვებენ, მაგრა უმუხთლოდ ბოლოდ ვერ მოურჩებიან;
ვაქებ ჭკუასა ბრძენთასა, რომელნი ეურჩებიან.
ისმენდი ჩემთა ამბავთა, თუ სულნი შე-ღა-მრჩებიან.

დურაჯნი მივსცენ, გავიღე სხვა ვერა გზაღა თავისა,
დავეცი, დავბნდი, წამიხდა ძალი მხართა და მკლავისა,
რა სულად მოვე, შემესმა ხმა ტირილისა და ვისა:
გარე მომრტყმოდა ჯალაბი, ვითა ჩამსხდომი ნავისა.

შიგან ვწევ დიდთა დარბაზთა ტურფითა საგებელითა,
ზედ დამტიროდეს მეფენი ცრემლითა უშრობელითა,
პირსა იხოკდეს ხელითა, ღაწვისა გამპობელითა,
მუყრნი მოასხნეს, სენითა მთქვეს გამაბელზებელითა.

მე რა მნახა თვალ-ახმული, მეფე ყელსა მომეხვია,
ცრემლით მითხრა: “შვილო, შვილო, ცოცხალ ხარ-ღა? სიტყვა თქვია!”
მე პასუხი ვერა გავეც, ვითა შმაგი შევკრთი დია,
კვლა დავეცი დაბნედილი, გულსა სისხლი გარდმეთხია.

სრულნი მუყრნი და მულიმნი მე გარე შემომცვიდიან;
მათ ხელთა ჰქონდა მუსაფი, ყოველნი იკითხვიდიან;
მტერ-დაცემული ვეგონე, არ ვიცი, რას სჩმახვიდიან.
სამ დღემდის ვიყავ უსულო, ცეცხლნი უშრეტნი მწვიდიან.

აქიმნიცა იკვირვებდეს: “ესე სენი რაგვარია?
სამკურნალო არა სჭირს რა, სევდა რამე შემოჰყრია”.
ზოგჯერ შმაგად წამოვიჭრი, სიტყვა მცთარი წამერია.
დედოფალი ზღვასა შეიქმს, მას რომ ცრემლი დაუღვრია.

“სამსა დღესა დარბაზს ვიყავ არ ცოცხალი, არცა მკვდარი;
მერმე ცნობა მომივიდა, მივჰხვდი რასმე მიუმხვდარი;
ვთქვი, თუ: “ჰაჲ-ჰაჲ, რას შიგან ვარ მე სიცოცხლე-გარდამხდარი!”
თმობა ვსთხოვე შემოქმედსა, ვჰკადრე სიტყვა სამუდარი.

«Qui se fie au monde évasif, n’embrasse que de l’éphémère,
Il se réjouit, mais au bout l’attend la trahison amère,
Je loue du sage la raison qui s’y oppose, téméraire.
Prête l’oreille à mon récit, si mes dons ne se consumèrent.

«Lorsque je remets les flamants, ma raison s’effrite en parcelles,
Avant de m’affaisser, je perds la force des bras, je chancelle,
Reprenant mes esprits, j’entends pleurs et sanglots qui me harcèlent:
Mes parents se sont attroupés comme pour monter en nacelle

«Je me retrouve dans un lit, une douleur à l’occiput,
Me pleure le couple royal, aux proches on commande: «Chut!»
Ils se griffent des mains les joues comme un barde brise son luth.
Les prêtres appellent mon mal sorcellerie de Belzébuth.

«En voyant que j’ouvre les yeux, le roi écarte ma nuit close,
M’embrasse en larmes: «Ô mon fils! Es-tu vivant? Dis quelque chose!»
Je tressaille d’effarement, de prononcer un mot je n’ose,
Puis je retombe en pâmoison, de sang brûlant mon cœur s’arrose.

«Je fus entouré de devins, aux soins des mollahs concédé
Tenant un grimoire en leurs mains; leur savoir y jetait ses dés,
Ils marmonnaient je ne sais quoi, me prenant pour un possédé.
Trois jours je fus évanoui, en feu, ni vif ni décédé.

«Les docteurs n’en reviennent pas: «Quel est ce mal qui le malmène?
Il n’a pas à être soigné, mais plutôt il a de la peine.»
Parfois je saute comme un fou, lançant une parole vaine.
On aurait pu remplir la mer des larmes versées par la reine.

«Gardant pendant trois jours le lit, je subsiste entre vie et mort
Et puis je retrouve mes sens, du passé je me remémore,
Je me dis: «Qu’est-ce qui m’advient? Qui m’a privé de mes ressorts?»
De la patience au Seigneur je sollicite avec remords.

ვთქვი, თუ: “ღმერთო, ნუ გამწირავ, აჯა ჩემი შეისმინე,
მომეც ძალი დათმობისა, ცოტად ვითა აღმადგინე,
აქა ყოფა გამამჟღავნებს, სახლსა ჩემსა მიმაწვინე!”
მანვე ქმნა და მო-რე-ვჯობდი, გული წყლული გავარკინე.

ზე წამოვჯე. მეფისაგან კაცი დია მოვიდოდა.
ახარებდეს: “წამოჯდაო”, დედოფალი გამორბოდა;
მეფე მორბის თავ-შიშველი, არ იცოდა, რას იქმოდა,
იგი ღმერთსა ადიდებდა, სხვა ყველაი უჩუმოდა.

იქით და აქათ მომისხდეს, მახვრიტეს სახვრეტელია;
მე მოვახსენე: “პატრონო, გული აწ უფრო მრთელია;
ცხენსა შეჯდომა მწადიან, ვნახნე წყალნი და ველია”.
ცხენი მომგვარეს, შე-ცა-ვჯე, მეფე ჩემ თანა მვლელია.

გამოვედით, მოვიარეთ მოედანს და წყლისა პირსა;
ჩემსა მივე, დავაბრუნვე, მეფე მომყვა სახლთა ძირსა.
შინა მივე, უარ გავხე, სხვა დამერთო ჭირი ჭირსა;
ვთქვი, თუ: “მოვკვდე, ბედი ჩემი ამის მეტსა არას ღირსა”.

ზაფრანის ფერად შეცვალა ბროლი ცრემლისა ბანამან,
გული უფრორე დამიჭრა ათიათასმან დანამან.
საწოლის მეკრე შემოდგა, მოლარე გაიყვანა მან;
ვთქვი, თუ: “რა იცის ამბავი, ნეტარ, ან იმან, ან ამან?”

“მონააო ასმათისი”. -” რა იცისო?”, ვარქვი, ვჰკითხე.
შემოვიდა, სააშიკო წიგნი მომცა, წავიკითხე;
გამიკვირდა, სხვად ვითამცა ვქმენ გულისა მწველთა სითხე?
მისგან ეჭვი არა მქონდა, სევდად მაწვა გულსა მით ხე.

მე გამიკვირდა: “სით ვუყვარ, ანუ ვით მკადრებს თხრობასა?
მიუყოლობა არ ვარგ-ა, დამწამებს უზრახობასა,
ჩემგან იმედსა გარდასწყვედს, მერმე დამიწყებს გმობასა”.
დავწერე, რაცა პასუხად ჰმართებდა აშიკობასა.

«Je dis: «Ne me condamne pas, entends ma prière, Sauveur,
Fais-moi patienter, rends-moi de l’existence la saveur,
Sans me trahir j’aurais aimé rentrer chez moi par Ta faveur!»
Je me remis avec Son aide et mon cœur connut la ferveur.

«Le roi veillait à ma santé. La maladie fut mon creuset,
On lui apprit: «Il s’est levé.» La reine vint, je ne gisais.
Tête-nue, le roi accourut, ne sachant plus ce qu’il faisait,
Il glorifiait le Seigneur, et les courtisans se taisaient.

«Ils s’assirent à mes côtés et me versèrent un breuvage.
Je dis: «Mon maître, désormais mon cœur affermi se soulage,
Je voudrais monter à cheval, parcourir vallées et rivages.»
Je chevauche et le souverain m’accompagne sous les feuillages.

«Nous avons traversé un champ avant de longer un cours d’eau,
Puis le roi me reconduisit, me disant de prendre un chaudeau.
Rentré chez moi, je ressentis le poids d’un différent fardeau,
Je me dis: «Mieux vaudrait mourir, le sort ne me fait de cadeaux!»

«Le torrent de larmes teignit le cristal aux tons de safran,
Dix mille dagues enfoncées ne rendirent pas mon cœur franc.
Mon garde du corps appela le trésorier et moi, souffrant,
«Quel secret savent-ils, me dis-je, et lequel est le plus offrant?»

«Maître, c’est l’esclave d’Asmath.»—Je dis: «Que nous apporte-t-il?»
Il entra et vint me remettre un message d’amour subtil.
Je m’étonnai de voir Asmath embrasée d’un feu volatil,
Sous le poids d’un arbre, affligé, mon cœur fuyait ses yeux-myrtilles.

«Je me demande: «M’aime-t-elle et de quel droit elle l’avoue?
Mais il faut répondre, il ne sied de se taire en faisant la moue,
Quand une femme perd l’espoir, piquée elle vous désavoue.»
En termes courtois je rédige et j’envoie une lettre floue.

დღენი გამოხდეს, მე გული უფრორე დამწვეს კვლავ ალთა,
ვეღარ ვუჭვრეტდი ლაშქართა, მინდორს თამაშად მავალთა;
დარბაზს ვერ მივე; მკურნალთა დაიწყეს მოსლვა მრავალთა,
მაშინ დავიწყე გარდახდა სოფლისა ლხინთა და ვალთა.

“მათ ვერა მარგეს, მე გულსა ბინდი დამეცა ბნელისა,
სხვამან ვერავინ შემატყვა დება ცეცხლისა ცხელისა;
სისხლი დამწამეს; მეფემან ბრძანა გახსნევა ხელისა.
გავიხსენ ფარვად პატიჟთა, არვისგან საეჭველისა.

ხელ-გახსნილი, სევდიანი, საწოლს ვიყავ თავის წინა;
ჩემი მონა შემოვიდა, შევხედე, თუ თქვას: რა მინა.
მონააო ასმათისი. შემოყვანა ვუთხარ შინა.
გულსა შინა დავუზრახე: “რა მპოვაო, ანუ ვინ-ა?!”

მონამან წიგნი მომართვა, მე წავიკითხე ნებასა;
წიგნსა შევატყევ, ლამოდა შეყრისა მოსწრაფებასა;
პასუხად გავეც: “ჟამია, მართალ ხარ გაკვირვებასა;
მოვალ, თუ მიხმობ, მე ნუ მეჭვ მოსლვისა დაზარებასა”.

გულსა ვარქვი, თუ: “ლახვარნი ეგრე ვით დაგაღონებენ?
ამირბარი ვარ, ხელმწიფე, სრულნი ინდონი მმონებენ;
აზრად შეიქმან, საქმესა ათასჯერ შეაწონებენ,
თუ შეიგებენ, მე მათთა არეთა არ მარონებენ”.

კაცი მოვიდა მეფისა: “სწადსო ამბისა სმინება”.
მოყვანა ვუთხარ; ებრძანა: “ქმნაცა სისხლისა დინება?”
მე ვჰკადრე: “ხელი გავიხსენ, დამიწყო მოჯობინება,
წინაშე მოვალ, ამისთვის კვლა უფრო მმართებს ლხინება”.

დარბაზს მივე. მეფე ბრძანებს: “ამის მეტსა ნუ იქმ აბა!”
ცხენსა შემსვა უკაპარჭო, წელთა არა არ შემაბა,
შეჯდა, ქორნი მოუტივნა, დურაჯები დაინაბა,
მშვილდოსანნი გასაგანნა, იტყოდიან: “შაბაშ, შაბა!”

«Les jours s’écoulaient, mais mon cœur d’un feu plus intense brûlait,
Je ne pouvais voir les guerriers qui au champ pour les jeux allaient.
Les médecins me visitaient, je ne parus plus au palais,
Je commençai à acquitter ma dette au monde, il le fallait.

«Les docteurs ne peuvent m’aider ni me tirer du crépuscule.
Personne ne voit que mon feu brûle plus fort et ne recule.
On suppose un afflux de sang, le roi fait saigner son émule
Qui s’y plie, espérant garder pour soi le mal qu’il dissimule.

«Après la saignée, triste et las, j’étais étendu sur mon lit
Lorsque mon esclave est entré. Dans ses yeux sa pensée je lis:
«C’est l’esclave d’Asmath.» – «Fais donc entrer», répondis-je affaibli.
À part moi je dis en mon cœur: «Qu’a-t-elle entre nous établi?»

«Le serf me passe le billet, je lis lentement, ne me presse,
Le message dit qu’on attend qu’à un rendez-vous je paraisse.
Je réponds: «Ma lenteur t’étonne ; il était temps, et je m’empresse
D’arriver au premier appel, loin de moi l’ombre de paresse!»

«Je dis à mon cœur: «Gare à toi, des dards peuvent t’être néfastes.
Je suis amirbar, m’obéit de l’Inde le royaume vaste,
Si l’on devine mon secret, on m’étudiera dans mes fastes,
Objet de soupçon, je perdrai mes défenseurs enthousiastes.»

«Vint le messager du monarque, il voulut être renseigné,
Il demanda: «Vous a-t-on fait, comme prévu, une saignée?»
Je fis dire: «On m’a pris du bras le sang, comme il fut assigné,
Je me sens mieux et, sans tarder, je viendrai vous le témoigner.»

«J’allai au palais. Le roi dit: «Oublie les jours de maux farcis!»
Sans flèche ni carquois je fus sur un beau destrier assis,
En selle, il lança ses faucons sur quelques francolins transis,
Les archers s’écriaient, ravis: «Bravo, c’est un coup réussi!»

შინა დავსხედით ნადიმად მას დღესა მინდორს რებულნი;
მომღერალნი და მუტრიბნი არ იყვნეს სულ-დაღებულნი;
მეფემან გასცნა მრავალნი თვალნი, ღარიბად ქებულნი.
აუვსებელნი არ დარჩეს მას დღესა მათნი ხლებულნი.

ვეცდებოდი, არა მცალდა სევდისაგან თავის კრძალვად;
ვიგონებდი, ცეცხლი უფრო მედებოდა გულსა ალვად;
ჩემნი სწორნი წავიტანენ, ჩემსა დავჯე, მთქვიან ალვად,
შევქმენ სმა და ნადიმობა პატიჟთა და ჭირთა მალვად.

მოლარემან შინაურმან ყურსა მითხრა ნაუბარი:
ქალი ვინმე იკითხავსო: ინახვისა ამირბარი?”
ზეწარითა მოუხურავს პირი, ბრძენთა საქებარი”;
ვარქვი: “საწოლს წაიყვანე, ჩემგან არის ნახმობარი”.

ავდეგ, მსხდომნი ნადიმობად აემზადნეს ასაყრელად;
შადი ვუთხარ: ” ნუ ასდგებით, მოვალ ხანთა დაუზმელად”;
გამოვე და საწოლს შევე, მონა მოდგა კარსა მცველად.
გული მივეც თმობა-ქმნათა აუგისა საკრძალველად.

კარსა შევდეგ, ქალი წინა მომეგება, თაყვანის-მცა;
მითხრა: “მოსლვა თქვენს წინაშე კურთხეულ არს, ვინცა ღირსმც-ა!”
გამიკვირდა, მიჯნურისა თაყვანება ექმნა ვისმცა?
ვთქვი: “არ იცის აშიკობა; თუ-მც იცოდა, წყნარად ზისმცა”.

შევე, დავჯე ტახტსა ზედა; ქალი მოდგა ნოხთა პირსა,
ჩემსა ახლოს დასაჯდომლად თავი მისი არ აღირსა;
ვარქვი: “მანდა რად ჰზი შენ, თუ სიყვარული ჩემი გჭირსა?”
მან პასუხი არა მითხრა, ჩემთვის ჰგვანდა სიტყვა-ძვირსა.

მითხრა: “დღე ეგე სირცხვილად მედების გულსა ალობა:
გგონია ჩემგან წინაშე მაგისთვის მომავალობა,
მაგრა აწ მიდებს იმედსა შენგან ცდის არღა მალობა.
ამას თუ ღირს ვარ, ვერ ვიტყვი, მაკლია ღმრთისა წყალობა”.

«Rentré des champs, on s’égaya à un magnifique festin,
Les jongleurs jouaient sans relâche, il n’y eut point de cabotins,
Le roi fit de riches présents et distribua le butin,
Chaque convive fut comblé, de précieux joyaux obtint.

«Mon angoisse transparaissait sous une pâleur de burgau
Tandis que mon cœur s’embrasait. Mes amis venaient tout de go.
Ils me prénommaient «Le Cyprès». J’accueillais chez moi mes égaux.
Pour dissimuler mon tourment j’offris des banquets non frugaux.

«L’intendant me souffle à l’oreille et à ses mots mon cœur probe ard:
«Une femme voudrait savoir: Ne pourrait-on voir l’amirbar?
Elle a un visage voilé que louerait même un escobar.»
«Conduis-la, dis-je, avec égards chez moi, ne fais pas le flambard.»

«Je me levai, les invités voulurent partir, dégourdis.
«Ne bougez pas, je reviendrai vers vous bientôt,» leur ai-je dit.
Au seuil de ma chambre à coucher se tenait l’esclave interdit.
J’encourageai mon pauvre cœur à surmonter les interdits.

«Le seuil franchi, la femme vint m’accueillir d’un profond salut,
Me disant: «Béni l’instant qui de vous contempler me valut!»
Je m’étonnai, le compliment au midjnour étant superflu:
«Elle ignore les us d’amour, car on se tait devant l’élu. »

«J’allai m’asseoir sur le divan, elle sur le bord du tapis,
N’osant se rapprocher de moi, elle prolongea le répit
Je dis: «Si tu m’aimes, pourquoi ton corps si loin est-il tapi?»
Elle ne prononça un mot par égard ou bien par dépit.

«Elle dit: «La honte m’emplit, brûle mon cœur et le ravine.
Quant à la raison qui me meut, je vois que tu ne la devines,
Mais j’apprécie ton doux maintien et ta délicatesse fine.
J’ignore si c’est mérité, je manque de grâce divine.»