წასლვა ავთანდილისგან ფრიდონისასა

Αναχώρηση τοΰ Άβταντίλ στόν Πριντόν

ვა, სოფელო, რას შიგან ხარ, რას გვაბრუნვებ, რა ზნე გჭირსა!
ყოვლი შენი მონდობილი ნიადაგმცა ჩემებრ ტირსა!
სად წაიყვან სადაურსა, სად აღუფხვრი სადათ ძირსა!
მაგრა ღმერთი არ გასწირავს კაცსა, შენგან განაწირსა.

ავთანდილ მისი გაყრილი ტირს, ხმა მისწვთების ცათამდის,
იტყვის, თუ: “ღვარი სისხლისა კვლაცა მდენია, კვლაცა მდის;
აწ აგრე გაყრა ძნელია, ვით მაშინ შეყრა და-ც-ამდის.
კაცი არ ყველა სწორია, დიდი ძეს კაცით კაცამდის”.

ველს მაშინ მხეცნი ძღებოდეს სისხლითა მუნ ნატირითა;
ვერ დაივსებდა სახმილსა, იწვის ცეცხლითა ხშირითა;
კვლა თინათინის გონება ავსებს უფრო-რე ჭირითა;
ბაგეთათ ვარდსა ანათობს ბროლი ძოწისა ძირითა.

ვარდი ჭნებოდა, ღვრებოდა, ალვისა შტო ირხეოდა;
ბროლი და ლალი გათლილი ლაჟვარდად გარდიქცეოდა;
გაჰმაგრებოდა სიკვდილსა, ამისთვის არ უმხნეოდ -ა;
იტყვის, თუ: “ბნელი რას მიკვირს, რათგან დამაგდე, მზეო, და-!”

მზესა ეტყვის: “მზეო, გიტყვი თინათინის ღაწვთა დარად,
შენ მას ჰგავ და იგი შენ გგავს, თქვენ ანათობთ მთად და ბარად;
ხელსა მალხენს ნახვა შენი, ამად გიჭვრეტ არ-დამცთარად,
მაგრა ჩემი რად დააგდეთ გული ცივად, გაუმთბარად?

თუ ერთისა მოშორვება მზისა ზამთრის გაგვამცივნებს,
მე, გლახ, ორნი დამიყრიან, გული ამად რად არ ივნებს?
მაგრა კლდესა არა შესწონს, არაოდეს არ იმტკივნებს;
წყლულსა დანა ვერა ჰკურნებს, გაჰკვეთს, ანუ გაამსივნებს”.

მიმავალი ცასა შესტირს, ეუბნების, ეტყვის მზესა:
“აჰა, მზეო, გეაჯები შენ, უმძლესთა მძლეთა მძლესა,
ვინ მდაბალთა გაამაღლებ, მეფობისა მისცემ, სვესა,
მე ნუ გამყრი საყვარელსა, ნუ შემიცვლი ღამედ დღესა!

«Κόσμε, τ ’ εϊν’ ή υπόστασή σου, γιατί μάς στριφογυρνάς
κι δσους πίστεψαν σ’ εσένα, τό φαρμάκι τούς κερνάς;
Άπο πού καί που μάς ρίχνεις, πού τίς ρίζες μας σκορπάς;
Μά είν’ ό θεός μαζί τους, μ’ όσους έσύ τυραννάς;»

Πάει ό Άβταντίλ θλιμμένος, ή φωνή του στά ούράνια:
«Το αιμα που έχω χύσει, ξαναχύνεται ποτάμια.
Ειν ο χωρισμός τώρα πιό σκληρός άπό τόν πρώτο,
δεν είμαστε δλοι ένα, καθείς έχει κι ένα τρόπο».

Με τό ραντισμένο αίμα έχορτάσαν τά θηρία,
δέν μπορούσε νά συχάσει τή φωτιά του τήν άγρία.
Σά θυμάται μέ λατρεία τής Τινατίν τά δυό μάτια
καί τά κοραλλένια χείλη, νιώθει τήν καρδιά κομμάτια.

Κλείνει κίτρινο τό ρόδο, έγειρε τό κυπαρίσσι,
κρύσταλλο κι άγνό ρουμπίνι άμμος έχουν καταντήσει.
Μα κρατιόταν στή ζωή του καί δέν έχανε τό θάρρος
Λέγει: «Μακριά άπ’ τήν Τίνα, άς μέ κυνηγάει ό χάρος.

Ήλιε μου, σέ παρομοιάζω μέ τής Τινατίν τή λάμψη,
τήν ομοιάζεις καί σέ μοιάζει καί φωτίζετε τήν πλάση.
Και τον ξέμυαλο έμένα χαρά πάντα μοϋ χαρίζεις,
μά δέ μέ κοιτάς, μέλύπη τήν καρδιά μου πλημμυρίζεις.

Όταν ένας λείψει ήλιος δυναμώνει ή παγωνιά,
εγώ π ’ έχασα τούς δύο, πώς νά μήν έχω χιονιά;
Μόν’ τού βράχου δέν τού νοιάζει, τίποτε δέν τού πονεϊ,
λόγια πόνο δέ γιατρεύουν, μά βαθύνουν τήν πληγή».

Πήγαινε καί πονεμένος έλεγε στούς ουρανούς:
«”Ηλιε μου, εσύ πού είσαι ισχυρός στούς ισχυρούς,
ταπεινούς όπου υψώνεις κι εύτυχία τούς χαρίζεις,
μή τή μέρα κάμεις νύχτα, άπ’ αύτήν μή μέ χωρίζεις!