წიგნი ფატმანისა ნესტან-დარეჯანს თანა

Γράμμα τής Φατμάς στή Νεστάν Ταρετζάν

ფატმან სწერს: “აჰა, მნათობო, სოფლისა მზეო ზენაო,
შენთა შორს-მყოფთა ყოველთა დამწველო, ამაზრზენაო,
სიტყვა-მჭევრო და წყლიანო, ტურფაო, ლამაზ-ენაო,
ბროლო და ლალო – ოროვე კვლა ერთგან შენათხზენაო!

თუცა თუ შენი ამბავი შენ არა მომასმენიე,
მე ეგრეცა ვცან მართალი, მით გულსა მოვალხენიე;
შენთვის ხელ-ქმნილსა ტარიელს ამბვითა, მო, ალხენიე,
ორნივე მიჰხვდეთ წადილსა, იგი ვარდობდეს, შენ იე.

მოსრულა შენად საძებრად მისი ძმად-შეფიცებული,
ავთანდილ, მოყმე არაბი, არაბეთს შიგან ქებული,
სპასპეტი როსტან მეფისა, ვერვისგან დაწუნებული;
შენ სწერდი შენსა ამბავსა, ლაღი, ბრძნად გაგონებული.

ჩვენ ამისთვის ესე მონა გამოვგზავნეთ თქვენსა წინა,
ვცნათ ამბავი ქაჯეთისა, მოსრულანცა ქაჯნი შინა?
მანდაურთა მეომართა ანგარიში წვრილად გვინა:
ვინ არიან მცველნი შენნი, ან თავადი მათი ვინ-ა?

რაცა იცი მანდაური, მოგვიწერე, გაამჟღავნე;
მერმე შენსა საყვარელსა ნიშანი რა გაუგზავნე!
შენი ყველა აქანამდის ჭირი ლხინსა გაათავნე,
ღმერთსა უნდეს, მოყვარენი შესაფერნი შეგაზავნე!”

ფატმან მისცა დაწერილი მას გრძნეულსა ხელოვანსა:
ესე წიგნი მიართვიო ქალსა, მზისა დასაგვანსა!
მან გრძნეულმან მოლი რამე წამოისხა ზედა ტანსა,
მასვე წამსა დაიკარგა, გარდაფრინდა ბანის-ბანსა.

წავიდა ვითა ისარი კაცისა მშვილდ-ფიცხელისა.
რა ქაჯეთს შეხდა, ქმნილ იყო ოდენ ბინდ-ბანდი ბნელისა.
უჩინოდ შევლო სიმრავლე მოყმისა, კართა მცველისა,
მას მზესა ჰკადრა ამბავი მისისა სასურველისა.

Γράφει ή Φατμά: « Ώ ήλιε, πού φωτάς τόν κόσμο ώς πέρα,
ή λαλιά σου σάν ρυάκι, σά γλυκόλαλη φλογέρα.
Όταν κρύβεσαι, ή λύπη καί ό πόνος καρδιές λιώνουν,
σάν ξαναφανείς, ρουμπίνια μέχρουστάλια ζευγαρώνουν.

Άπ’ τή μαύρη φυλακή σου γραφή ώς τώρα δέν έπήρα,
όμως έμαθα, χρυσό μου, γιά τήν άστατη σου μοίρα.
Δυό λογάκια παρηγόριας στόν Ταριέλ σου γοργά πέτα
κι άς άνθίσει αύτός σά ρόδο καί έσύ σάν τή βιολέττα.

Λυτρωμό γιά νά σέ φέρει άκριβός μάς ήρθε ξένος
άπ’ τή μακρινή Αραβία, Άβταντίλ ό ξακουσμένος.
Πιστός φίλος τοϋ Ταριέλ, φίλος καί τοϋ ρήγα άγαπημένος,
γράψε όλα ό,τι ξέρεις άπό τήν άρχή ώς τό τέλος.

Άνθρωπο στέλνω δικό μου γιά νά μάθει τό τί τρέχει,
πόση ή φρουρά τοϋ κάστρου, τί βάθος ή τάφρος έχει.
Ποιός είναι ό άρχηγός τους, πώς εΐναι οργανωμένα,
πότε έρχονται οί Κάτζοι στό φρούριο άπό τά ξένα.

Κι ό,τι άλλο γιά τούς Κάτζους ξέρεις μήνυσέ το μόνη,
τέλειωσαν τά βάσανά σου, ή νίκη, πίστεψε, σιμώνει.
Γράψε γράμμα στόν Ταριέλ σου, πού τόν τρώγ’ ό χωρισμός σου,
καί τ ’ άδύνατα θά κάμω γιά νά σβήσω τόν καημό σου».

Εδωσ’ ή Φατμά τό γράμμα σ’ εκείνο τό μαύρο μάγο.
«Δωσ το γράμμα αύτό σ ’ έκείνη, πού τή λαχταρώ όπου πάγω».
Ετυλίχτηκε ό μάγος σ ένα κάποιο μαύρο σάλι
καί έχάθη στό σκοτάδι, πέταξ’ άπ’ τή μιά στή άλλη.

Πέταξε σάν τή σαγίτα άπό δυνατό δοξάρι
καί έβρέθη στό Κατζέτι πριν ή σκοτεινιά τόν πάρει.
Άψανος περνά τ άσκέρι, πού φυλάγει τό κονάκι
κι έδωσε στόν ήλιο εκείνο τής Φατμάς τό γραμματάκι.