ტარიელს ლომი მოეკლა, მით ხრმალსა სისხლი სცხებოდა;
შამბისა პირსა ქვეითი დგა, ცხენი არა ჰხლებოდა;
ყივილი ავთანდილისი ესმოდა, ეოცებოდა,
შეხედნა, იცნა, გაიქცა, მისკე მირბოდა, ხლტებოდა.

ხრმალი გასტყორცა ტარიელ, მიჰმართა მისსა ძმობილსა.
ყმა ცხენისაგან გარდიჭრა, ჰგვანდა ეტლისა სწრობილსა.
მათ ერთმანერთსა აკოცეს, ჰგვანან ყელ-გარდაჭდობილსა,
ხმა შაქრის-ფერად გაუხდა ვარდსა, ხშირ-ხშირად პობილსა.

ტარიელ მოთქვა ტირილით სიტყვა ნატიფი, მჭევრები:
– სისხლისა ღვარმან შეღება წითლად გიშრისა ტევრები,
ალვასა წყარო ცრემლისა მორწყავს, ნაკადი ბევრები, –
რათგან შენ გნახე, რა მგამა, პატიჟი მჭირდეს მევ რები!

ტარიელ ტირს და ავთანდილ სიცილით ეუბნებოდა;
გაღიმდის, ძოწნი გააპნის, კბილთაგან ელვა ჰკრთებოდა;
ეტყოდა: “ვცანო ამბავი, შენ რომე გეამებოდა,
აწ გაახლდების ყვავილი, ვარდი აქამდის ჭნებოდა”.

ტარიელ უთხრა: “ჰე ძმაო, კმა არს, დღეს რაცა მლხენია,
ყოველი ჩემი სალხინო მინახავს, – ნახვა შენია;
სხვად ნუ ყოს ღმერთმან წამალი, არცა რა მოგისმენია:
კაცმან-მცა სოფელს ვით პოვა, რაცა რა საქმე ზენია!”

რა ტარიელ არ შესჯერდა, ავთანდილცა არ დაწყნარდა,
მის ამბვისა დაყოვნება ვეღარ გასძლო, აუჩქარდა,
გამოიღო რიდე მისი, ვინ ბაგეთათ ვარდი ვარდა.
რა ტარიელ ნახა, იცნა, გამოუღო, შემოვარდა.

წიგნი და კიდე რიდისა იცნა და გა-ცა-შალა მან,
პირსა დაიდვა, დაეცა, ვარდმან ფერითა მკრთალამან,
სულნი გაექცეს, მოდრიკა თავი გიშრისა ტალამან.
მისნი ვერ გასძლნეს პატიჟნი ვერ ყაენ, ვერცა სალამან.

Τό σπαθί του ματωμένο, σκότωσ’ ένα λιοντάρι,
μοναχός στά βούρλα βγήκε, άλογο δέν είχε πάρει.
Τίς φωνές αύτές τοΰ φίλου τίς άκούει σαστισμένος,
τόν έγνώρισε άμέσως κι έτρεξε ξετρελλαμένος.

Ρίχνει τό σπαθί καί τρέχει στόν άδελφοποιητό του,
πήδησε σάν άστραπή κι ό Άβτάν άπ’ τ ’ άλογό του.
Σ’ ένα φίλημα έσμιξαν, ένωθήκαν τά λαιμά τους,
σάν τή ζάχαρη στή γλύκα, άπ’ τά ρόδα ή λαλιά τους.

Έκλαιγ’ ό Ταριέλ καί γοερά μοιρολογούσε,
ό άγκαθωτός ό φράχτης στάλες πορφυρές κυλούσε.
Τά άστείρευτά του δάκρυα πότιζαν τό κυπαρίσσι.
«Σέ θωρώ καί δέ μέ νοιάζει, όσους πόνους κι άν κοστίσει».

Κλαίει ό Ταριέλ μέ πίκρα, λέει ό Άβταντίλ μ’ άγάλη,
γελά, άνοίγουν τά χείλη καί άστράφτει τό κοράλλι.
«Σ ‘ εφερα χαράς βαγγέλια άπ’ τή μακρινή τή χώρα,
θά ξανανθίσει τό ρόδο, πού μαραίνονταν ώς τώρα».

Ειπ’ ό Τάρης: « Αδελφέ μου, φτάνει σήμερα ή χαρά,
σ’ εϊδα καί σ’ έσένα βρήκα όλη τήν παρηγοριά.
Έγώ γιατρικό δέν έχω κι ό θεός μέ άπαρνήθη,
ποιός στόν κόσμο μπορεϊ νάβρει ό,τ’ ό ούρανός τ’ άρνήθη;»

Δέν τόν πίστευε ό Τάρης κι ό Άβταντίλ δέν έκρατήθη,
ό,τι ήξερε σ’ έκεΐνον βιαστικά τά διηγήθη.
Τό κομμάτι άπ τό σάλι, πού τοΰ έστειλε τ ’ αστέρι,
ό Ταριέλ σάν τό είδε, τοΰ τό άρπαξ’ άπ’ τό χέρι.

Τό γράμμα καί τό κομμάτι τό έπήρε σάν τρελλός,
τάσφιξε στό πρόσωπό του κι έπεσε ώσάν νεκρός.
Τοΰ έκόπη ή πνοή, τά ματόκλαδα σφιχτήκαν,
ό Καιν και ό Σολομών σέ τέτοιους πόνους δέν άντέχαν.

ავთანდილ უჭვრეტს ტარიელს, უსულოდ ქვე-მდებარესა,
შეფრინდა, შველად მიჰმართა მას, ტკბილად მოუბარესა,
ვერა ვერ არგო დამწვარსა, სრულად ცეცხლ-ნადებარესა;
მისთა ნიშანთა სიცოცხლე მართ მისი მიიბარესა.

ავთანდილ დაჯდა ტირილად, ტირს ხმითა შვენიერითა,
ყორანსა გაჰგლეჯს ხშირ-ხშირად, აფრთხობს ბროლისა ჭერითა;
გახეთქა ლალი, გათლილი ანდამატისა კვერითა,
მუნით წყარონი გამოხდეს, ძოწსა ვამსგავსენ ფერითა.

პირსა იხოკს, ღაწვთა სისხლი ჩასდიოდა მისსა მჭვრეტსა:
“რაცა ვქმენო, არ უქმნია არცა შმაგსა, არცა რეტსა;
წყალი სწრაფით რად დავასხი ცეცხლსა, ძნელად დასაშრეტსა!
ჩქარად ეცეს, ვერ გაუძლებს გული ლხინსა მეტის-მეტსა.

მე მოვკალ ჩემი მოყვარე; რა მმართებს გაწბილებულსა?
თავსა ვაბრალობ საქმესა, არ დასმით გაგონებულსა!
ცრუ კაცი კარგად ვერას იქმს საქმესა გაძნელებულსა,
თქმულა: “სიწყნარე გმობილი სჯობს სიჩქარესა ქებულსა!”

უცნობო-ქმნილი ტარიელ ძეს მსგავსად ნატუსალისად.
ავთანდილ ადგა, გამოვლნა შამბნი საძებრად წყალისად,
მან პოვა სისხლი ლომისა, მოაქვს სავსებლად ალისად,
მკერდსა დაასხა, გა-ვე-ხდა ლაჟვარდი ფერად ლალისად.

ავთანდილ მკერდსა დაასხა მას ლომსა სისხლი ლომისა;
ტარიელ შეკრთა, შეიძრა რაზმი ინდოთა ტომისა,
თვალნი აახვნა, მიეცა ძალი ზე წამოჯდომისა.
ლურჯად ჩანს შუქი მთვარისა, მზისაგან შუქ-ნაკრთომისა.

ზამთარი ვარდთა გაახმობს, ფურცელნი შთამოსცვივიან,
ზაფხულის მზისა სიახლე დასწვავს, გვალვასა ჩივიან,
მაგრა მას ზედა ბულბულნი ტურფასა ხმასა ყივიან, –
სიცხე სწვავს, ყინვა დააზრობს, წყლულნი ორჯერვე სტკივიან.

Τόν έκοίταξε ό Άβταν ξαπλωτό δίχως πνοή,
πέταξε κοντά του, τρέμει νά τοΰ δώσει τή ζωή.
Άδικα επροσπαθούσε, δέν άνοίγ’ εκείνος μάτι,
ή ζωή του όλ έκελίσθη στή γραφή καί στό κομμάτι.

Κλαίει, κράζει ό Άβταντίλ μέ τή βροντερή λαλιά του,
μπερδευτήκαν στό κρουστάλλι τά ολόμαυρα μαλλιά του.
Καί τσακώνει τό ρουμπίνι μέ σφυρί άδαμαντένιο
κι άπό κεϊ ρέμα πηγάζει πδχει χρώμα κοραλλένιο.

Γρατσουνά τό πρόσωπό του, τρέχει κόκκινο τό αίμα.
«Κείνο ’γώ πδχω κάνει ήτανε διαβόλου θρέμμα.
Τή φωτιά τή φλογισμένη δέν τήν σβήνουν μονομιάς,
ποιά καρδιά θέ νά βαστοϋσε τέτοια άνέλπιστη χαρά;

Σκότωσα πιστό μου φίλο, τί μέ πρέπ’ τόν κολασμένο;
Φταίχτης είμαι γιά τό κρίμα, άθελά μου καμωμένο!
Δεν κάνει ό λαφρομυαλης έργο δύσκολο κανένα.
Κάλλιο άργά κι ονειδισμένα, π αρ’ γοργά μά παινεμένα”» .

Άπνοος κεΐται ό Ταριέλ, κίτρινος σάν κεχριμπάρι,
ό Άβτάν στά βοΰρλα μέσα ζητά πού νερό νά πάρει.
Τοΰ λιονταριού τό αίμα πήρε, σβήνει τή φωτιά,
τοΰ έράντισε τό στήθος, έγιν’ ή όψη ρουμπινιά.

Ράντισε τόν Ταριέλη μέ τό αίμα άπ’τό λιοντάρι,
σάλεψαν τά ματοκλάδια, σκίρτησετό παλικάρι.
Μισάνοιξε τά μάτια, προσπαθούσε νά καθήσει,
φεγγαριού χλωμές άχτίδες, ό ήλιος είχε ροδίσει.

Ό χιονιάς παγώνει τά ρόδα καί τά πέταλά τους πέφτουν,
τό θέρος τά καίει ό ήλιος, ζέστες τούς χυμούς τους κλέφτουν.
Ψάλλουνε ψηλά τ ’ αηδόνια, τραγουδάνε καί τά δύο,
ή καρδιά τό ϊδιο πάσχει κι άπ’ τή ζέστη κι άπ’ τό κρύο.

აგრევე გული კაცისა მოსაგვარებლად ძნელია,
ჭირსა და ლხინსა ორსავე ზედა მართ ვითა ხელია,
მიწყივ წყლულდების, საწუთრო მისი აროდეს მრთელია.
იგი მიენდოს სოფელსა, ვინცა თავისა მტერია!

ტარიელ ნახა ნაწერი კვლაცა მკლველისა მისისა,
იკითხავს, თუცა აშეთებს კითხვა წიგნისა მისისა;
დაუყვის ცრემლმან სინათლე, ბნელად ჩანს შუქი დღისისა.
ავთანდილ ადგა, დაუწყო თხრობა სიტყვისა მქისისა.

იტყვის, თუ: “ნაქმრად არ ვარგა კაცისა გასწავლილისად,
აწ რადღა გვმართებს ტირილი? ხამს, დავსხდეთ ქმნად ღიმილისად;
ადეგ, წავიდეთ საძებრად მის მზისა წარხდომილისად!
ადრე მიგიყვან, მიყვანა არს შენგან მონდომილი სად.

ვითა გვმართებს გახარება, პირველ აგრე გავიხარნეთ,
მერმე შევსხდეთ, გავემართნეთ, ქაჯეთისკე თავნი ვარნეთ,
ხრმალნი ჩვენნი ვიწინამძღვრნეთ, მათნი ზურგით დავიყარნეთ,
უჭირველნი შემოვიქცეთ, იგი მძორთა დავადარნეთ”.

მერმე ტარიელ ამბავსა ჰკითხავს, აღარა ბნდებოდა.
შეჰხედნის, თვალნი აჰმართნის, შავ-თეთრი ელვა ჰკრთებოდა,
მართ ვითა ლალსა მზისაგან, მას ფერი ეზარდებოდა;
ვინ ღირს-ა, თუ-მცა წყალობით ცა მიწყივ მობრუნდებოდა!

ავთანდილს მადლი უბრძანა, ქმნა უყო საუბარისა:
“მე შენი ქება ვითა ვთქვა, ბრძენთაგან საქებარისა!
ვითა ზე-მთისა წყარომან, მომრწყე ყვავილი ბარისა,
დამწყვიდე დენა ცრემლისა, ნარგისთათ ნაგუბარისა.

მე ვერა გიყო, ნაცვალსა ღმერთი გარდიხდის ციერი,
ზეგარდმოთ მისით შემოგზღოს მუქაფა ჩემ-მაგიერი!”
შესხდეს და შინა წავიდეს, მათ ლხინი ჰქონდა ძლიერი;
აწ გა-ვე-აძღო სოფელმან ასმათ, ადრითგან მშიერი.

Είναι δύσκολο νά ορίσεις τής καρδιάς τίς προτιμήσεις,
στις χαρές της καί στις λύπες είναι ξέφρενη έπίσης.
Πάντα πληγωμένη, πάσχει καταματωμένη.
Μόν’ εχτρός τοΰ εαυτού του στόν κόσμο πιστός άς μένει.

Ξανακοίταξε ό Τάρης τή γραφή πού τόν σκοτώνει,
τή διαβάζει καί τή νιώθει, κάθελέξη της τόν λιώνει.
Δάκρυα σκέπασαν τόν ήλιο καί σκοτείνιασε ή φύση.
Ό Άβτάν σηκώθη, θέλει αύστηράνάτοΰ μιλήσει.

Είπ’: «Αύτό τό φέρσιμό σου δέν ταιριάζ’ σέ παλικάρι,
γιατί τώρα πιά νά κλαϊμε, πόχομε καλό χαμπάρι;
Σήκω, πάμε γιά νά βροϋμε τό χαμένο μας τό άστρο,
τώρα γοργά θά σέ φέρω στών Κατζων αύτών το κάστρο.

Έλα, σήκω, άς σκεφθοϋμε πώς πρέπει νά ενεργούμε
καί στό δρόμο πού μάς φέρει στό Κατζέτι άς έμποϋμε.
’Άς δουλέψουν τά σπαθιά μας, άς τσακιστούν τά δικά τους
κι άς γυρίσουμε άκαίριοι, πατώντας πάν στά πτώματά τους».

Ό Ταριέλ σ’ ό,τι ρωτήσει, παίρνει πλήρεις άπαντήσεις,
στράφτουνε χαρά τά μάτια, πιά δέ χάνει τίς αισθήσεις.
Ρόδισε τό πρόσωπό του σάν ό ήλιος τό ρουμπίνι,
ποιός ποτέ καί δίχως πάψη τ ’ ούρανοΰ τό νέκταρ πίνει;

Μέ τόν Άβταντίλ μιλώντας, θερμά τόν ευχαριστούσε:
«Πώς μπορώ νά σέ παινέσω; Σοφός μόνο θά μπορούσε.
Σάν τοϋ λαγκαδιού ποτάμι τοϋ άγροϋ τ ’ άνθια ποτίζεις,
μου σταμάτησες τά δάκρυαι, ένα κόσμο μοϋ χαρίζεις.

Πώς τό χρέος νά πληρώσω, άς σ’ άμείψ’ ό ούρανός,
άς σ’ άνταποδώσει άντάξια ό αιώνια γαλανός».
Ιππεψαν καί μέ τραγούδια τράβηξαν γιά τή σπηλιά,
τωρα ή Άσμάτ ξανάβρε τή χαρά της τήν παλιά.

ქვაბისა კარსა ასმათი მარტო ზის, არ-ბარგოსანი.
შეჰხედნა, იცნა ტარიელ, თანა ყმა ჭარმაგოსანი, –
ორნივე ტურფად იმღერდეს, ვით იადონი მგოსანი, –
მაშინვე იცნა, ავარდა მოშლილი, პერანგოსანი.

აქამდის მიწყივ ენახა ქვაბს მისლვა მოტირალისა,
აწ გაუკვირდა დანახვა სიცილით მომღერალისა.
ზარ-აღებული ავარდა, ცნობა უც ვითა მთრვალისა,
არ იცის სმენა ამბვისა ჯერთ მისგან სასურვალისა.

მათ რა ნახეს, შემოჰყივლეს სიცილით და კბილთა ჩენით:
“ჰე ასმათო, მოგვივიდა მოწყალება ღმრთისა ზენით:
ვპოვეთ მთვარე დაკარგული, რაცა გვწადდა, იგი ვქმენით,
აწ გავხედით ბედისაგან ცეცხლთა შრეტით, ჭირთა ლხენით”.

ავთანდილ ცხენსა გარდახდა ასმათის მოსახვეველად;
მან მიჰყო ხელი ალვასა, შტო მოჰყვა მოსარხეველად,
ყელსა და პირსა აკოცებს, არის ცრემლისა მფრქვეველად:
რა სცანო, რა ჰქმენ, მიამბე, ვტირ შენი მოაჯე ველად.

ავთანდილ ასმათს უსტარი მისცა მისისა ზრდილისა,
ალვისა შტო-დამჭნარისა, მთვარისა ფერ-მიხდილისა;
უთხრა, თუ: “ნახე ნაწერი მის პატიჟ-გარდახდილისა;
მზე მოგვეახლა, მოგვეცა ჩვენ მოშორვება ჩრდილისა”.

ასმათ რა ნახა უსტარი, ცნა მისი დანაწერობა,
გაკვირდა, ზარმან აიღო, ათრთოლებს, ვითა ხელობა,
ტერფით თხემამდის გაუხდა მას მეტი საკვირველობა;
იტყვის: “რა ვნახე, რა მესმის? არს-მცა ამისი მრთელობა?!”

ავთანდილ უთხრა: “ნუ გეშის, ეგე ამბავი მრთელია;
ლხინი მოგვეცა, მოგვშორდა ყოველი ჭირი ძნელია,
მზე მოგვეახლა, უკუნი ჩვენთვის აღარა ბნელია,
ბოროტსა სძლია კეთილმან, არსება მისი გრძელია!”

Στής σπηλιάς τή μαύρη έμπα, κάθετ’ ή Άσμάτ μονάχη,
γνώρισε τόν Ταριέλη, τόν Άβτάν, πού δόξα νάχει.
Τραγουδουν γλυκά κι οί δυό τους σιμώνοντας τή σπηλιά
κι έτρεξε στην άπαντή τους μ’ άνοιχτή τή τραχηλιά.

Εσυνήθισε νά βλέπει τόν Ταριέλνά χύνει δάκρυα
κι απορούσε πού τόν βλέπει νάχει τή χαρά στά μάτια.
Ετρεξε σά μεθυσμένη, κίνδυνος σά νά ηχούσε,
δέν ξέρει ή φτωχή τά νέα, όπου τόσο λαχταρούσε.

Καί μέ γελασμένα μάτια, μέ χαράς κραυγές τήν κράζουν:
«Άσμάτ, θεία ευλογία τά ούράνια μάς σταλάζουν.
Βρεθη τ άστρο τό χαμένο, τίποτε πιά δέ μάς λείπει,
τέλειωσαν τά βάσανά μας καί μακριά ’πό μάς ή λύπη».

Πέζεψε ό Άβταντίλ τήν Άσμάτ νά αγκαλιάσει,
γέρνει ή Άσμάτ τή λεύκη στήν κορφή της γιά νά φτάσει.
Τοΰ φιλά λαιμό καί χείλη καί μοιρολογά θλιμμένη:
«Τ εμαθες, τί έχεις κάμει, πές μου τα τήν πονεμένη!»

Δίν’ ό Άβταντίλ στήν Άσματ γράμμα τής φυλακισμένης,
τής χλωμής, τής πονεμένης, κλειδωμένης, μαραμένης.
Ειπε: «Νά τό γράμμα κείνης πού δεινά έπαθε πάθια,
μά μας σίμωσε ό ήλιος, πού σκορπίζει τά σκοτάδια».

Είδε ή Άσμάτ ποιό χέρι είχε τή γραφή γραμμένη,
τής έκόπη ή λαλιά, τρέμει κατατρομαγμένη.
Θαυμασμός τήν κυριεύει άπό τήν κορφή ώς τά νύχια,
ψιθυρίζει: «Ό ,τι βλέπω καί άκούω είν’ άλήθεια;»

«Μήν τρομάζεις, είν’ άλήθεια», ό Άβτάν τήν ησυχάζει,
«ήρθε τής χαράς ή μέρα:, πόνος πιά δέ μάς σπαράζει.
Μάς έσίμωσε ό ήλιος, πού σκορπίζει τό σκοτάδι,
τό κακό πάντα νικιέται, έχουμε χαράς σημάδι».

ინდოთ მეფე მხიარული ასმათს რასმე უბრძანებდა;
ერთმანერთსა ეხვეოდეს, სიხარული ატირებდა;
ვარდსა ზედა ყორნის ბოლო ნამსა თხელსა აპკურებდა.
კაცსა ღმერთი არ გასწირავს, თუ-მცა კაცი შეიგებდა.

ღმერთსა მისცეს დიდი მადლი, თქვეს: “გვიყოო, რაცა სჯობდა;
აწღა ვცანით, უარესსა პირი თქვენი არ გაჰბრჭობდა”,
ინდოთ მეფე მხიარული ხელ-განპყრობით ამას ხმობდა.
ქვაბს შევიდეს მხიარულნი, ასმათ რასმე მასპინძლობდა.

ტარიელ ეტყვის ავთანდილს: “ისმინე სიტყვა ასები,
გიამბობ რასმე ამბავსა, მოამბედ ნუ გენასები:
მე ოდეს ქვაბნი წავუხვენ, დავხოცე დევთა დასები,
მას აქათ მათი აქა ძეს საჭურჭლე ძვირ-ნაფასები.

მე აგრე არა მინახავს, მართ ვითა არა მნდომია;
მოდი და გავხსნათ, შევიგნეთ, საჭურჭლე თუ რა ზომია”.
ეამა, ადგეს ორნივე, არცა ქვე ასმათ მჯდომია,
დალეწეს კარი ორმოცი, მათგან არ ზედა ომია.

პოვეს საჭურჭლე უსახო, კვლა უნახავი თვალისა,
მუნ იდვა რიყე თვალისა, ხელ-წმიდად განათალისა,
ჩნდის მარგალიტი, ოდენი ბურთისა საბურთალისა;
ვინმცა ქმნა რიცხვი ოქროსა, ვერვისგან დანათვალისა!

იგი სახლი ორმოცივე შიგან იყო გატენილი.
პოვეს ერთი ზარადხანა, აბჯრისათვის სახლად ქმნილი;
მუნ აბჯარი ყოვლიფერი ასრე იდვა, ვითა მწნილი,
შიგან ერთი კიდობანი დაბეჭდული, არ-გახსნილი.

ზედა ეწერა: “აქა ძეს აბჯარი საკვირველიო,
ჯაჭვ-მუზარადი ალმასი ხრმალი ბასრისა, მჭრელიო;
თუ ქაჯნი დევთა შეებნენ, იყოს დღე იგი ძნელიო!
უმისჟამისოდ ვინც გაჰხსნის, არის მეფეთა მკლველიო”.

Αγκαλιαστήκανε σφιχτά, ή κόρ’ άπ’ τή χαρά κλαίγει.
Τών Ινδών ό βασιλέας εύθυμος στήν Άσματλέγει:
«Καί τοϋ κόρακα ή ούρά στάζει πάν’ στό ρόδο δρόσο,
δέν ξεχνά ό θεός τό πλάσμα, άν αύτό λυπάται τόσο».

Τό θεό εύχαριστοϋνε. «Όλα τακαμε καλά.
Τώρα κι εγώ τό πιστεύω πώς μιλούσατε σωστά»,
είπε τών Ινδών ό ρήγας μέ τά χέρια άψηλά.
Μπήκαν μέσα καί ή κόρη τούς έφίλεψε καλά.

Ειπε ό Ταριέλ τ’ Άβταντίλ: «Άκουσε τό τί σοϋ λέγω,
κάτι θά σοϋ Ιστορήσω, μή νομίσεις κοροϊδεύω.
Άπό τότε π ’ άπ’ τούς δράκους πήρα τή σπηλιά αύτή,
οί μεγάλοι θησαυροί τους βρίσκονται έδώ κρυφτοί.

Δέν τούς άνοιξα ώς τώρα, γιατί χρήσιμοι δέν ήσαν,
ας τ ’ άνοίξουμε νά δοϋμε πόσους θησαυρούς άφησαν».
Αποφάσισαν νά πάνε κι Άσμάτ δέν μνήσκει πίσω,
άνοιξαν σαράντα πόρτες, δίχως θόρυβο περίσσιο.

Βρήκανε άπειρα πλούτη, όπου όλοι τους άπορήσαν,
στοίβες πολύτιμες πέτρες, πού μέ τέχνη πελεκήσαν.
Μαργαριτάρια τό καθένα άπ’ το τόπι πιό μεγάλα
καί άμέτρηταλιωμένα κομμάτια χρυσό καί άλλα.

Οί σαράντα άποθήκες πλήρεις ώς τήν οροφή,
ξέχωρα μία μέ όπλα άπ’ τά νύχια ώς τήν κορφή.
Θώρακες, ασπίδες, βέλη, στοιβασμένα σέ σωρό
καί στήν άκρ’ ένα σεντούκι σφραγισμένο καί κλειστό.

Πάνω έγραφε: «Έδώ είναι αρματώσεις θαυμαστές,
θώρακες, Μπασρίας ξίφη κόβουν πέτρες σάν κλωστές.
Σάν χτυπούν Κάτζοι μέ δράκους, μέρα θάναι τρομερή,
όποιος πιό νωρίς τ ’ άνοίξει βασιλοκτόνος θά γενεΐ».