ესე მესმა ფრიდონისგან, მომემატა ცეცხლთა სიცხე,
ცხენისაგან გარდავიჭერ, თავი სრულად გავიკიცხე,
ჩემთა ღაწვთა დანადენი მე ჩემივე სისხლი ვიცხე.
ვუთხარ: “მომკალ, უჩემოსა ენახამცა ვისცა ის ხე!”

ესე ჩემგან გაუკვირდა ფრიდონს, მეტად ეუცხოვა,
მაგრა მეტად შევებრალე, ტირილითა მესათნოვა;
ვითა შვილი დამადუმა, მემუდარა, შემეპოვა,
თვალთათ ვითა მარგალიტი ცრემლი ცხელი გარდმოთოვა.

ვაგლახ მეო, რა გიამბე ფათერაკად, მცთარმან, შმაგად!”
მოვახსენე: “ნურა გაგვა, ნუ ინავღლი მაგას მაგად!
იგი მთვარე ჩემი იყო, მით მედების ცეცხლი მდაგად;
აწ გიამბობ, რათგან თავი გინდა ჩემად ამხანაგად”.

ფრიდონს ვუთხარ ყველაკაი ჩემი, თავსა გარდასრული;
მან მითსრა, თუ: “რას ვიტყოდი მოცთომილი გაბასრული!”
შენ, მაღალი ინდოთ მეფე, ჩემსა რადმე ხარ მოსრული,
სახელმწიფო საჯდომი და ტახტი გმართებს, სრაცა სრული”.

კვლაცა მითხრა: “ვისცა ღმერთი საროს მორჩსა ტანად უხებს,
მას ლახვარსა მოაშორვებს, თუცა პირველ გულსა უხებს,
იგი მოგვცემს წყალობასა მისსა, ზეცით მოგვიქუხებს,
ჭირსა ლხინად შეგვიცვალებს, არაოდეს შეგვაწუხებს”.

წამოვედით ნატირებნი, სრას დავსხედით თავის წინა;
ფრიდონს ვუთხარ: “ჩემი შემწე შენგან კიდე არავინ ა-,
ვითა ღმერთმან შენი მსგავსი სოფლად არა მოავლინა,
მაშა, რათგან შეგემეცენ, ამის მეტი რად რა მინა?

არ ავი გესვა მოყვარე, ჟამი თუ მომხვდეს ჟამისად,
ენა, გონება მახმარე გამოსარჩევლად ამისად:
რა მოვაგვარო, რა მიჯობს სალხენლად ჩემად და მისად?
თუ ვერას ვარგებ, ვიქმნები ვერ-დამყოვნელი წამისად”.

Μά σάν άκουσ’ αύτά όλα ή φωτιά μου πήρε φόρα,
πήδηξα άπ’ τό άλογό μου, τρομερή μοϋ ήρθε μπόρα.
Μάτωσα τό πρόσωπό μου, αίμα έβρεχε τή χώρα,
είπα: “Σκότωσέ με, αν άλλος θά τήν άποκτήσει τώρα”.

Ό Πριν τόν μου άποροϋσε, θάμαζε γιά τόν καημό μου,
μέ λυπήθηκε κι εκείνος, έπασχε μέ τό κακό μου.
Μέ ήσύχαζε σά γιό του, μ’ έφερε στόν έαυτό μου,
κι έκλαιγε μέ μαϋρα δάκρυα γιά τόν πόνο τό δικό μου.

“Τί κακό”, ό Πριντόν κράζει, “Τί φριχτή άπροσεξιά!”
Τ ’ άπαντώ: “Μήν τυραγνιέσαι άδικα, ώ βασιλιά.
Τό φεγγάρι πούδες, ήταν φως μου καί παρηγοριά.
Τώρα θά σοϋ ιστορήσω τά πάθη μου τά βαριά”.

Είπα τότε στόν Πριντόνα όλα τά παλιά μου πάθη,
λέγει: Πώς γελάστηκα γιά σέ, τή ντροπή πού έχω πάθει.
’Εσν, ρήγας τής Ινδίας γιά κάτι ήρθες σέ μένα,
βασιλιά σ’ αρμόζει θρόνος καί παλάτια χρυσωμένα”.

Μοϋ ξανάπε: “Κορμί όποιος έχει σάν τό κυπαρίσσι,
ό θεός τόνε φυλάγει καί δέ θά τόν αφανίσει.
“Ελεος αύτός χαρίζει, δροσερή μάς δίνει βρύση,
καί χαρά τή λύπη κάνει, νά χαιρόμαστε τή φύση”.

Όταν φτάσαμε στό κάστρο μέ τά μάτια δακρυσμένα,
εΐπα γώ στό βασιλέα: “Δέν εΐν’ άλλος σάν έσένα,
στον θεοϋ τήν πλάση όλη. Βοηθός στή δυστυχία,
μέ τόν πόνο μου σύ πάσχειςμοϋ χαρίζεις εύτυχία.

Πάντα φίλος σου θά είμαι καί πιστός προασπιστής σου,
μά τώρα βοήθησέ με, δώσε μου τή συμβουλή σου.
Τι νά κάμω τήν καλή μου νά ξανάβρω, ν’ άναζήσω;
Κι αν δέ θά τή λευτερώσω, κάλλιο τή ζωή V άφήσω”.

მან მითხრა: “ბედი ღმრთისაგან მიჯობსღა ამას რომელი?
მოსრულ ხარ ჩემად წყალობად მეფე ინდოეთს მჯდომელი;
მემცა რად ვიყავ ამისთვის მადლისა რასმე მნდომელი?
ერთი ვარ მონა მონებად წინაშე თქვენსა მდგომელი.

ესე ქალაქი გზა არის ნავთა, ყოველგნით მავალთა,
შემომკრეფელი ამბავთა უცხოთა რათმე მრავალთა;
აქა მოგვესმის ამბავი, შენ რომე დაუწვავ ალთა.
ნუთუ ქმნას ღმერთმან გარდახდა მაგ შენთა ჭირთა მრავალთა!

ჩვენ გავგზავნნეთ მენავენი, რომელთაცა კვლა უვლია,
მოგვინახონ იგი მთვარე, ვისთვის ჭირი არ გვაკლია;
მუნამდისცა მოიჭირვე, გონებამან არ დაგლია.
ყოლა ჭირი არ ეგების, თუ-მცა ლხინმან არ დასძლია”.

კაცნი იხმნა მასვე წამსა, ესე საქმე დავიურვეთ,
უბრძანა, თუ: “ნავებითა წადით, ზღვა-ზღვა მოიცურვეთ,
მოგვინახეთ, საყვარელსა მისსა მისთვის მოასურვეთ;
თავთა ჭირი უათასეთ, რადმც უშვიდეთ, რადმცა ურვეთ?”

აჩინნა კაცნი, სადაცა სადგურნი ნავთა სჩენოდეს;
უბრძანა: “ძებნეთ ყოველგან, რაცა ვის მისი გსმენოდეს”.
მოლოდნა მიჩნდა სალხინოდ, პატიჟნი მო-რე-მლხენოდეს,
უმისოდ ლხინი მინახავს, ამა დღისათვის მრცხვენოდეს!

ფრიდონ საჯდომნი დამიდგნა ადგილსა საპატრონოსა,
მითხრა, თუ: “მცთარ ვარ, აქამდის ვერ მივჰხვდი გასაგონოსა:
ხარ დიდი მეფე ინდოთა, რა ვით ვინ მოგაწონოსა!
ვინ არის კაცი, რომელმან თავი არ დაგამონოსა?!”

რას ვაგრძელებდე! მოვიდეს ყოვლგნით ამბვისა მბობელნი,
ცუდნი და ცუდთა ადგილთა თავისა დამაშრობელნი;
ვერა, ვერ ეცნა, ვერ იყვნეს ვერას ამბვისა მცნობელნი,
მე უფრო მდინდეს თვალთაგან კვლა ცრემლნი შეუშრობელნი.

Μ άπαντά: “Ποιά νά ζητήσω άπ’ τό θεό εύτυχία,
των Ινδών ό βασιλέας μοϋ ’φερε τήν ήσνχία.
Ποιά άκόμα θά ζητούσα τού θεοϋ μ’ εύδαιμονία,
ωσάν σκλάβος γονατίζω μπρός σου καί ζητώ εύλογία.

Έδώ συναντιούνται πλοία άπ’ όλη τήν οικουμένη,
και μπορεϊς νά μάθεις νέα κι άπό χώρα μακρισμένη.
Κι όποιος καίγεται γιά κείνη, πού καιρό έχει χαμένη,
ό θεός ίσως τοϋ στείλει νέα άπ ’ τήν αγαπημένη”.

Λέγ ό βασιλέας: “Θάρρος, θά περάσει ή ανία.
Θέ νά στείλουμε καράβια σέ κάθε πολιτεία,
νά ’βρουν τό χρυσό άστέρι, πού μακριά μας κάπου μένει
καί μεγάλη εύτυχία, ξέρε το, σέ περιμένει”.

Κάλεσε τούς καπετάνιους ό άφέντης καί τούς λέγει:
Για νά φέρετε τόν ήλιο, πού μακριά μας τώρα φέγγει,
σκώστε όλοι τά πανιά σας, πόντους, θάλασσες περάστε
καί χαράς μήνυμα φέρτε, τις καρδιές μας ήσυχάστε”.

Εστειλε πιστούς άνθρώπους σ’ όλα τά γνωστά λιμάνια.
Είπε: “Ψάξτε, όπου ήμπορεϊτε σέ γιαλούς καί σέ ρουμάνια”.
Κι αναμένοντας, έβρήκα παρηγόρια καί ζωντάνια.
Τώρα ντρέπομαι γιά τοϋτο καί βαριά νιώθω μετάνοια.

“Εστησε γιά μένα θρόνο στό βασιλικό τον τόπο.
“Εως τώρα άπατιώμουν”, είπε, “τώρα τδνιωσα μέ κόπο.
Τών Ίνδών τόν βασιλέα μέ ποιόν θά έκπλήξω τρόπο;
Ποιός μπορεϊμπροστά σου, ρήγα, νά μή νιώσει φόβο, τρόμο;”

Τί νά τήν πολυλογούμε τήν πικρή μας ιστορία;
Ούτε ίχνος της 8έ βρήκαν στά άπόμακρα ταξίδια.
Άδικα τόσα καράβια τούς ώκεανούς όργώσαν!
Καί ξανά τά μάγουλά μας δάκρυα τά αύλακώσαν.

მე ფრიდონს ვუთხარ: “ესე დღე ვითა მესაზაროების,
ამისად მოწმად ღმერთი მყავს, სათქმელად მეუცხოების;
უშენოდ მყოფსა ღამე და დღეცა მესაღამოების,
დახსნილ ვარ ლხინსა ყოველსა, მით გული ჭირსა მოების.

მაშა მე მისსა ამბავსა რათგან აღარას მოველი,
ვეღარ ვიქმნები, გამიშვი, ვარ ფარმანისა მთხოველი!”
ფრიდონს რა ესმა, ატირდა, სისხლითა მუნ მორწყო ველი,
მითხრა, თუ: “ძმაო, დღესითგან ცუდ ჩემი ლხინი ყოველი!”

თუცა დია მოიჭირვეს, ვერცა ეგრე დამიჭირეს;
მისთა სპათა მუხლ-მოყრილთა თავი მათი ჩემ-კერძ ირეს,
მეხვეოდეს, მაკოცებდეს, ატირდეს და ამატირეს:
ნუ წახვალო, დაგაწამოთ, სიცოცხლეა ჩვენი ვირეს!

ეგრე ვუთხარ: “თქვენი გაყრა მეცა დია მეძნელების,
მაგრა ლხინი უმისოსა ჩემგან ძნელად გაიძლების;
ჩემსა ტყვესა ვერ გავსწირავ, თქვენცა დია გებრალების,
ნუვინ მიშლით, არ დავდგები, არცა ვისგან დამეშლების”.

მერმე ფრიდონ მოიყვანა, მიძღვნა ესე ჩემი ცხენი,
მითხრა: “ჰხედავ, პირი მზისა, თქვენ საროსა ეგეც ხენი,
ვიცი, მეტი არა გინდა, ძღვენნი რადმცა გავკიცხენი?
თვით ამანვე მოგაწონოს სახედრობა-სიფიცხენი”.

ფრიდონ გამომყვა, წავედით, ორთავე ცრემლნი ვღვარენით;
მუნ ერთმანერთსა ვაკოცეთ, ზახილით გავიყარენით.
სრულად ლაშქარნი მტიროდეს გულითა მართლად, არ ენით.
გაზრდილ-გამზრდელთა გაყრასა ჩვენ თავნი დავადარენით.

ფრიდონისით წამოსრულმან წავე ძებნად, კვლა ვიარე,
რომე არა არ დამირჩა ხმელთა ზედა, ზღვათა გარე,
მაგრა მისსა მნახავსაცა კაცსა ვერას შევეყარე;
გული სრულად გამიშმაგდა, თავი მხეცთა დავადარე.

Είπα στόν Πριντόνα: “Μαύρη εΐν’ γιά μένα αύτή ή μέρα,
μάρτυς ό θεός άς είναι, σ’ άγάπησα σάν πατέρα.
Μακριά από σένα ή μέρα θάναι νύχτα σκοτεινή,
έχασα κάθε χαρά μου κι ή καρδιά μου μέ πονεί.

Άφοϋ γιά κείνην νά μάθω δέν έχω ελπίδα κάτι,
δέν μπορώ νά μείνω, θέλω νά πάγω καί σ’ άλλα κράτη”.
’Έκλαψ’ ό καλός Πριντόν σάν άκουσε γιά τή φυγή μου
καί μοϋ είπε: “Άπό τώρα Άχαρη θάν’ ή ζωή μου”.

Δέν μέ πείσαν ν’ άπομείνω, όσο καί αν προσπαθήσαν,
οί οπλίτες μέ σίμωσαν καί μπροστά μου γονατίσαν.
Μ’ άγκαλιάζαν, μέ φιλούσαν, κλαίγανε κι εγώ μαζί τους,
νά μή φύγω, σκλάβοι κι αύτοί θάναι σ’ όλη τή ζωή τους.

“Σάς χωρίζομαι μέ πόνο”, είπα, “καί καημό μεγάλο,
μά χαρά μακριά ’πό έκείνην, πώς μπρορώ στό νοϋ νά βάλλω;
Στή σκλαβιά δέν τήν άφήνω, πού καί σεις γι’ αύ τή πονεϊτε,
κανείς δέ θά μέ μποδίσει, άδικα μήν προσπαθείτε”.

Ό Πριντόν στό χωρισμό μας μαύρο άλογο μοϋ φέρει
καί: “Ήλιόμορφέ μου, πάρ’το, χάρισμ’ άπό μένα”, λέγει,
“γιατί ξέρω σάν ιππότης άλλο δέ θά δεχθείς όρο,
μά τό Μαύρο θ’ άγαπήσεις σάν πιστής φιλίας δώρο”.

Μέ προβόδισ’ ό Πριντόνας, χύναμε κι οι δυό μας δάκρυα,
χωριστήκαμε μ’ άγάπη στοϋ βασιλείου τήν άκρη.
Κλάψανε κι στρατιώτες μέ καημό κι όχι γιά μάτια,
κι ήτανε ό χωρισμός μας πόνος στής καρδιάς τά βάθια.

Τά ταξίδια ξαναρχίζω, μέρα – νύχτα τριγνρνώ
καίτό άστρο μου ζητώντας, άδικα χασομερώ.
Όδοιπόρους, διαβάτες, όποιον βλέπω τόν ρωτώ,
έχασα κάθε έλπίδα καί πλανιόμουν σά θεριό.

ვთქვი, თუ: “ჩემგან აღარა ხამს სიარული, ცუდი ცურვა,
ნუთუ მხეცთა სიახლემან უკუმყაროს გულსა ურვა!”
მონათა და ამა ასმათს სიტყვა ვუთხარ შვიდი, თუ რვა:
“ვიცი, რომე დამირჯიხართ, დია გმართებს ჩემი მდურვა.

აწ წადით და მე დამაგდეთ, ეტერენით თავთა თქვენთა,
ნუღარ უჭვრეტთ ცრემლთა ცხელთა, თვალთა ჩემთათ მონადენთა!”
რა ესენი მოისმენდეს საუბართა ესოდენთა,
მითხრეს: “ჰაჲ-ჰაჲ, რასა ჰბრძანებ, ნუ მოასმენ ყურთა ჩვენთა!

უშენოსა ნუმცა ვნახავთ ნუ პატრონსა, ნუ უფალსა!
ნუთუ ღმერთმან არ გაგვყარნეს ცხენთა თქვენთა ნატერფალსა!
თქვენ გიჭვრეტდეთ საჭვრეტელსა შვენიერსა, სატურფალსა!”
თურე ბედი მოაღაფლებს კაცსა ეგზომ არ-ღაფალსა.

ვეღარ გავგზავნენ, სიტყვანი მესმნეს მონათა ჩემთანი,
მაგრა დავყარენ არენი მე კაცრიელთა თემთანი;
სახლად სამყოფნი მიმაჩნდეს თხათა და მათ ირემთანი.
გავიჭერ, სრულად დავტკეპნენ ქვე მინდორნი და ზე მთანი.

ესე ქვაბნი უკაცურნი ვპოვენ, დევთა შეეკაფნეს,
შემოვები, ამოვწყვიდენ, ყოლა ვერას ვერ მეხაფნეს,
მათ მონანი დამიხოცნეს, ჯაჭვნი ავად მოექაფნეს.
საწუთრომან დამაღრიჯა, ცქაფნი მისნი კვლა მეცქაფნეს.

აჰა, ძმაო, მაშინდითგან აქა ვარ და აქა ვკვდები;
ხელი მინდორს გავიჭრები, ზოგჯერ ვტირ და ზოგჯერ ვბნდები,
ესე ქალი არ დამაგდებს, – არს მისთვისვე ცეცხლ-ნადები, –
ჩემად ღონედ სიკვდილისა მეტსა არას არ ვეცდები!

რომე ვეფხი შვენიერი სახედ მისად დამისახავს,
ამად მიყვარს ტყავი მისი, კაბად ჩემად მომინახავს;
ესე ქალი შემიკერავს, ზოგჯერ სულთქვამს, ზოგჯერ ახავს;
რათგან თავი არ მომიკლავს, ხრმალი ცუდად მომიმახავს.

Σκέφτηκα: “Γιατί νά τρέχω άδικα καί νά στενάζω,
’ίσως μέσα στά θηρία τήν καρδιά μου ήσυχάζω”.
Στήν Άσμάτ, τή συνοδό μου, λόγια τέτοια άραδιάζω.
“Ξέρω, θά παραπονιέσαι, πού στά βάσανα σέ βάζω”.

“Τώρα σείς γιά σάς φροντίστε καί άφήστε με μονάχο,
τούς πόνους, τά δάκρυά μου συντροφιά μου μόνη νάχω”.
Τέτοια λόγια νά τούς λέγω, σάν άκούσανε έκεϊνοι,
μοϋπαν: “Μή μιλάτε έτσι, τέτοιο πράγμα δέ θά γίνει!

ΆΜον άπό σένα άφέντη ή ψυχή μας δέ σηκώνει
καί παρηγοριά ’ναι μόνη τών βημάτων σου ή σκόνη.
Μόνο μας καμάρι είναι ή ομορφιά κι ή λεβεντιά σου,
ένα θέλουμε άπ’ τή μοίρα: πάντα νάμαστε κοντά σου”.

Πώς μπορούσα νά τούς στείλω βλέποντας ποϋχαν,
όμως έφυγ’ άπ’ τά μέρη πού άνθρώποι κατοικούσαν.
Τις σπηλιές καί τά ρουμάνια έχω μόνο μου λημέρι
καί πλανιέμαι νύχτα – μέρα στ’ άγρια αύτά τά μέρη.

Ήρθα σέ σπηλιά πού ζοϋσαν δράκοι κι όχι άνθρωποι άλλοι
καί γιά νά τούς έξοντώσω μάχη άρχισα μεγάλη.
Κι άν τούς άντρες μου έκεϊνοι τούς σκοτώσαν όλους, πάλι
τούς ενίκησα στό τέλος σέ σκληρή κι άνιση πάλη.

Άπό τότε στή σπηλιά τους ζώ κι ολόγυρα πλανιέμαι,
Αγριάνθρωπος; πού φεύγει τούς άνθρώπουςτώρα ίδέ με.
Μόνο ή Άσμάτ μοϋ μένει καί μαζί της πάντα κλαίμε.
Λυτρωμό ζητώ στόν τάφο! Ώ θεέ μου, άκουσέ με!

Γιά νά δείξω πώς ό τίγρης τήν καλή μου μοϋ θυμίζει,
ή καλή Άσμάτ μοϋ ράβει, ένώ τό μάτι της δακρύζει,
τό κορμί μου νά σκεπάζω φόρεμ’ άπό τίγρη δέρμα
καί στήν άχαρη ζωή μου δέν τολμώ νά βάλω τέρμα.

მისსა ვერ იტყვის ქებასა ყოველი ბრძენთა ენები;
მას დაკარგულსა ვიგონებ მე, სიცოცხლისა მთმენები;
მას აქათ ვახლავ ნადირთა, თავსა მათებრვე მხსენები;
სხვად არას ვიაჯ ღმრთისაგან, ვარ სიკვდილისა მქენები”.

პირსა იცა, გაიხეთქა ღაწვი, ვარდი აახეწა,
ლალი ქარვად გარდაიქცა, ბროლი სრულად დაილეწა;
ავთანდილსცა ცრემლი წასდის წამწამთაგან ერთ-სახე, წა-;
მერმე ქალმან დაადუმა, მუხლ-მოყრილი შეეხვეწა.

ტარიელ უთხრა ავთანდილს, ასმათის დად სამებულმან:
“შენ ყველაკაი გაამე მე ვერას ვერ ამებულმან;
გიამბე ჩემი ამბავი სიცოცხლე-გაარმებულმან,
აწ წადი, ნახე შენი მზე ნახვისა მოჟამებულმან”.

ავთანდილ უთხრა: “მე შენი გაყრა არ მომეთმინების; .
თუ გაგეყრები, თვალთაგან ცრემლიცა დამედინების.
მართალსა გითხრობ, ამისი კადრება ნუ გეწყინების,
შენ ვისთვის ჰკვდები, მაგითა მას არა არ ელხინების.

რა აქიმი დასნეულდეს, რაზომ გინდა საქებარი,
მან სხვა უხმოს მკურნალი და მაჯაშისა შემტყობარი,
მას უამბოს, რაცა სჭირდეს სენი, ცეცხლთა მომდებარი:
სხვისა სხვამან უკეთ იცის სასარგებლო საუბარი.

რაცა გითხრა, მომისმინე, ბრძენი გეტყვი, არა ხელი:
ასი გმართებს გაგონება, არ გეყოფის, არ, ერთხელი;
კარგად ვერას ვერ მოივლენს კაცი აგრე გულ-ფიცხელი.
აწ მე მინდა ნახვა მისი, ვისგან დამწვავს ცეცხლი ცხელი.

იგი ვნახო, სიყვარული მისი ჩემთვის დავამტკიცო;
მოვახსენო, რაცა მეცნას, მეტი საქმე არა მიცო;
შენ გენუკევ, შემაჯერო, ღმერთი იღმრთო, ცაცა იცო,
ერთმანერთი არ გავწიროთ, მაფიცო და შემომფიცო.

Δέν μπορεί σοφός κανένας τήν άγάπη μου νά ψάλλει
καί χαμένη τήν λατρεύω στής ζωής τήν άγρια πάλη.
Μέσα στά θεριά ή καρδιά μου μάταια άκόμα πάλλει
καί ζητώ τό λυτρωμό μου στοϋ θανάτου τήν άγκάλη».

Τό κεφάλι του χτυπάει καί τά μάγουλα ξεσκίζει,
ώχριασε τό κεχριμπάρι καί τό κρύσταλλο ραγίζει.
Καί μέ δάκρυα ματωμένα τή γή ό Άβτάν ποτίζει
κι ή Άσμάτ τά φλογισμένα χείλια μέ νερό δροσίζει.

Καί στόν Άραβα στρατάρχη είπ’ ό Ταριέλ μέ πόνο:
«”Εμαθες γιατί πλανιέμαι κι άπ’ τά δάκρυα δέ γλυτώνω.
Άν σέ λύπησα στ’ άλήθεια ιστορώντας τόν καημό μου,
φύγε, άφησέ με μόνο μέ τόν πόνο τόν σκληρό μου».

Άπαντά ό Άβταντίλ: « Πώς τό φίλο μου ν’ άφήσω;
Κι αν σέ χωριστώ, ποτάμια δάκρυα γιά σέ θά χύσω.
Μά θά σοϋ πώ τήν άλήθεια καί σέ μάς μέσα άς μείνει,
άν έσύ εδώ πεθάνεις, τί τό όφελος γιά κείνη·;

Ό γιατρός άν άρρωστήσει, όσο νάναι ξακουστός,
άλλο γιατρό θά φωνάξει νά δεϊ πώς είν’ ό σφυγμός.
Νά τοϋ πεϊ τί έχει πάθει, ποιό κακό τόν βασανίζει,
μόνο συμβουλή τοϋ άλλου τόν πόνο ανακουφίζει.

Πίστεψε σ’ αύτό τό λόγο, λόγο φίλου αληθινού,
πριν ν’ Αποφασίσεις κάτι, σκέψου, κούρασε τό νού.
Πού βιάζεται σκοντάφτει, τόν γελάει ή καρδιά
καί ας τρέξω στήν καλή μου όσο μπορώ πιό γοργά.

Θέ νά πάω στήν Αραβία νά ξανάβρω τό πουλί μου,
ποιός είσαι καί τ ’ εχεις πάθει νά ιστορήσω στήν καλή μου.
Τή φιλία μας ποτέ μου δέ θά πάψω νά θυμάμαι,
σού τα ορκίζομαι στό φώς μου, πώς 8ικός σου πάντα θάμαι.