აწ, თავმან ჩემმან, მას მოვჰკლავ, ჩემად დად ვინცა მადესა!
მე ღმრთისა ვუთხარ, დაუბამს მას ეშმაკისა ბადესა!
მათ ბოზ-კუროთა ასეთი რა მისცეს, რა უქადესა?
თუ დავარჩინო, ღმერთი ვგმო! მისად პატიჟად მზად ეს-ა”.

მის მეფისა წესი იყო: თავი მისი ძვირად ფიცის,
და, თუ ფიცის, არ გატეხის, მასვე წამსა დაამტკიცის.
ესე წყრომა მეფისაგან ვისცა ესმა, ვინცა იცის,
მან უამბო დავარ ქაჯსა, ვინ გრძნებითა ცაცა იცის.

დავარს, დასა მეფისასა, უთხრა ვინმე ღმრთისა მტერმან:
თავი ფიცა ძმამან შენმან, არ დაგარჩენს, იცის ერმან.
მან ეგრე თქვა: “უბრალო ვარ, იცის ღმერთმან სახიერმან!
ვისგან მოვკვდე, ვისთვის მოვკვდე, მიიხვედროს იგი ვერ მან”.

პატრონი ჩემი აგრევე იყო, წამოხვე შენ ოდეს;
შენეულნივე რიდენი ებურნეს, ტურფად ჰშვენოდეს.
დავარ მოსთქმიდა სიტყვათა, რომელნი არა მსმენოდეს:
ბოზო, შენ ბოზო, რად მომკალ? ვეჭვ, შენცა არა გლხენოდეს!

როსკიპო, ბოზო დიაცო, საქმრო რად მოაკლვევინე?
ანუ სისხლითა მისითა ჩემი რად მოაზღვევინე?
არ ცუდად მომკლავს ძმა ჩემი. რა გიყავ, რა გაქმნევინე?
აწ, ღმერთსა უნდეს, ვერ მიჰხვდე, ვის ესე დააშლევინე!”

ხელი მიჰყო, წამოზიდნა, თმანი გრძელნი დაუფუშნა,
დაალება, დაალურჯა, მედგრად პირნი მოიქუშნა.
მან პასუხი ვერა გასცა, ოდენ სულთქვნა, ოდენ უშნა,
ქალმან შავმან ვერა არგო, ვერცა წყლულნი დაუშუშნა.

რა დავარ გაძღა ცემითა, მისითა დალურჯებითა,
წამოდგეს ორნი მონანი, პირითა მით ქაჯებითა, .
მათ კიდობანი მოჰქონდა, ეუბნეს არ აჯებითა,
მას შიგან ჩასვეს იგი მზე, ჰგავს, იქმნა დარაჯებითა.

Doch ich schwör’s, zermalmen will ich sie, die meine Schwester war!
Statt mein Kind zu Gott zu leiten, bot sie es dem Teufel dar;
von den Buhlen gut bestochen, barg sie das verliebte Paar.
Gotteslästrer will ich heißen, mach ich meinen Schwur nicht wahr!«

Nach des Königs Brauch geschah es selten, daß er Eide schwor.
Doch Gelobtes hielt er heilig; daß er’s bräche, kam nicht vor.
Des Gekrönten Zorn erhorchte eines Schwätzers langes Ohr;
der nun warnte Dawar: »Zaubrin, Lauscherin im Sternenchor!«

Und der Gottesfeind sprach: »Dawar, Witwe, heut sei auf der Hut!
Denn dein königlicher Bruder schwor, er wolle nun dein Blut.«
»Schweig! Gott sieht, ich bin nicht schuldig«, rief sie aus, »und Gott ist gut.
Sterben? ich? und wessenthalben? Ist mein Bruder blind vor Wut?«

Meiner Herrin (seit du fortgingst) bangte, deiner eingedenk;
prächtig zierte, weich geschlungen, sie der Schleier, dein Geschenk.
Dawar schalt und schimpfte Nestan mit unflätigem Gezänk:
»Züchtigen will ich deine Unzucht und verbittern dein Getränk.

Du hast Mord gestiftet, Dirne, wußtest Tariel aufzuhetzen.
Schuldlos soll ich für dich büßen, niedrigste von allen Metzen!
Ja, der Bruder will die Hände mit dem Blut der Schwester netzen!
Walte Gott, nie soll des Buhlen Kuß dich und Umarmung letzen!«

Und sie wirft sich auf die Nichte, zerrt sie wild an Hand und Haaren,
tritt mit Füßen, haut mit Fäusten, finstern Blicks und toll zerfahren.
Blaugeschlagen schweigt die Ärmste, will den Schmerz nicht offenbaren,
stolz, kaum stöhnend. Ich steh machtlos vor dem Leid der Wunderbaren.

Von der Mühsal der Mißhandlung matt und satt, hält jene ein,
ruft zwei Diener, schwarz wie Kadshen, nun ins Haus. O neue Pein!
Hart mit derbem Wort ergriffen wird die Schöne von den zwein;
draußen ist ein Kahn bereitet, und man stößt sie roh hinein.

მან უთხრა: “წადით, დაკარგეთ მუნ, სადა ზღვისა ჭიპია;
წმიდისა წყლისა ვერ ნახოს მყინვარე, ვერცა ლიპია”;
მათ გაეხარნეს, ხმა-მაღლად იყივლეს: “იპი, იპია”.
ესე ვნახე და არ მოვკვე, არა მგავს არცა სიპია.

ზღვითკე გაარნეს სარკმელნი, მაშინვე გაუჩინარდა.
დავარ თქვა: “მქმნელი ამისი ვინ არ დამქოლოს, ვინ არ, და-!
ვირე მომკლვიდეს, მოვკვდები, სიცოცხლე გასაწყინარდა”.
დანა დაიცა, მო-ცა-კვდა, დაეცა, გასისხლმდინარდა.

რად არ მიკვირვებ ცოცხალსა, მე ლახვარ-დაუსობელსა!
აწ იგი მიყავ, რა მმართებს ამისსა მახარობელსა!
ზენაარ, დამხსენ სიცოცხლე სულთადგმა-დაუთმობელსა!”
საბრალოდ ცრემლსა ადენდა უკლებსა, დაუშრობელსა.

მე ვუთხარ: “დაო, რად მოგკლა, ანუ რა შენი ბრალია?
რამცა ვქმენ ნაცვლად, თვით რომე მისი ჩემზედა ვალია!
აწ თავსა მისად საძებრად მივსცემ, სად კლდე და წყალია”.
სრულად გავქვავდი, შემექმნა გული მართ ვითა სალია.

მეტმან ზარმან გამაშმაგა, მომიკიდა ცხრო და თრთოლა;
გულსა ვუთხარ: “ნუ მოჰკვდები, არას გარგებს ცუდი წოლა,
გიჯობს გაჭრა ძებნად მისად, გავარდნა და ველთა რბოლა.
– აჰა ჟამი, ვისცა გინდა ჩემი თანა წამოყოლა!”

შევე, ფიცხლად შევეკაზმე, ცხენსა შევჯე შეკაზმული;
ას სამოცი კარგი მოყმე, ჩემსა თანა ხან-დაზმული,
წამომყვა და წამოვედით კართა გარე დარაზმული,
ზღვის პირს მივე, ნავი დამხვდა, მენავემან მნახა ზმული.

ნავსა შევჯე, ზღვასა შევე, ზღვასა შიგან გავალაგდი,
არსით ნავი მომავალი უნახავად არ დავაგდი;
მოველოდი, არა მესმა, შმაგი უფრო გა-ვე-ვშეაგდი,
რომე სრულად მომიძულვა, ღმერთსა თურე ასრე ვსძაგდი.

»Setzt sie aus«, befiehlt die Witwe, »wo des Weltmeers Nabel graut!
wo kein süßer Trinkquell schimmert, nicht vereist noch aufgetaut!«
Hei, wie da die Kerle grinsen, mit gepreßtem Freudenlaut!
Dieses sehn und nicht vergehn heißt: aus Granit bin ich gebaut!

An den Fenstern stumm vorüber schwand der Kahn zum Meere hin.
Dawar sprach zu sich: »Wer zweifelt, daß ich nun zu steinigen bin?
Eh mein Bruder naht, entweich ich. Leben wär ein Widersinn!«
Und den eignen Dolch im Herzen, fiel die arme Zauberin.

Staunst du nicht, daß ich noch lebe, heil, von keinem Speer berührt?
Gib mir, was dem üblen Bringer rauher Botschaft rauh gebührt!
Weih dem Tod mich, den mein Odem zögernd als Erlösung spürt!‘
Und nicht trockneten die Tränen auf den Wangen glutgeschürt.

‚Schwester‘, sprach ich, ‚schuldlos hast du deine Schuldigkeit getan.
Doch für Nestan wag ich alles, wär’s die schwerste, steilste Bahn.
Will die ganze Welt durchforschen, Felsgebirg und Ozean –!‘
Sprach’s und fühlt mein Herz versteinern und den Frost der Ohnmacht nahn.

Allzu großer Gram befiel mich, Fieberschauer trieb das Leid.
‚Nur nicht sterben‘, sprach ich zu mir, ‚wenn der Leib noch Kräfte leiht!
Lieber suchen, wandernd schauen fremder Küsten Land und Leut.
Nun ist’s an der Zeit, zu zeigen, wer mir Freund ist und Geleit!‘

Rasch gerüstet, wählt ich Waffen und bestieg mein gutes Roß;
hundertsechzig Ritter, drunter manch bewährter Kampfgenoß,
zogen als ein Fähnlein mit mir durch das Turmtor aus dem Schloß,
stracks zum Strand, wo, Barken schaukelnd, Welle über Welle floß.

Ich bestieg ein Schiff und kreuzte auf des Meers bewegten Straßen,
um kein rudernd oder segelnd Fahrzeug ungeprüft zu lassen.
Doch umsonst war all mein Fahnden, ich begann mich selbst zu hassen;
Gott hat, meiner Unrast müde, mich in Grimm und Groll verlassen.