დაჯდა წერად ანდერძისა, საბრალოსა საუბრისად:
“ჰე მეფეო, გავიპარე ძებნად ჩემგან საძებრისად!
ვერ დავდგები შეუყრელად ჩემთა ცეცხლთა მომდებრისად;
შემინდევ და წამატანე მოწყალება ღმრთეებრისად.

ვიცი, ბოლოდ არ დამიგმობ ამა ჩემსა განზრახულსა.
კაცი ბრძენი ვერ გასწირავს მოყვარესა მოყვარულსა;
მე სიტყვასა ერთსა გკადრებ, პლატონისგან სწავლა-თქმულსა:
“სიცრუე და ორპირობა ავნებს ხორცსა, მერმე სულსა”.

რათგან თავია სიცრუე ყოვლისა უბედობისა,
მე რად გავწირო მოყვარე, ძმა, უმტკიცესი ძმობისა?!
არა ვიქმ, ცოდნა რას მარგებს ფილასოფოსთა ბრძნობისა!
მით ვისწავლებით, მოგვეცეს შერთვა ზესთ მწყობრთა წყობისა.

წაგიკითხავს, სიყვარულსა მოციქულნი რაგვარ წერენ?
ვით იტყვიან, ვით აქებენ? ცან, ცნობანი მიაფერენ.
“სიყვარული აღგვამაღლებს”, ვით ეჟვანნი, ამას ჟღერენ,
შენ არ ჯერ ხარ, უსწავლელნი კაცნი ვითმცა შევაჯერენ!

ვინ დამბადა, შეძლებაცა მანვე მომცა ძლევად მტერთად,
ვინ არს ძალი უხილავი შემწედ ყოვლთა მიწიერთად,
ვინ საზღვარსა დაუსაზღვრებს, ზის უკვდავი ღმერთი ღმერთად,
იგი გაჰხდის წამის-ყოფით ერთსა ასად, ასსა ერთად.

რაცა ღმერთსა არა სწადდეს, არა საქმე არ იქმნების.
მზისა შუქთა ვერ-მჭვრეტელი ია ხმების, ვარდი ჭნების,
თვალთა ტურფა საჭვრეტელი ყველა რამე ეშვდინების;
მე ვით გავსძლო უმისობა, ან სიცოცხლე ვით მეთნების!

რაზომცა სწყრები, შემინდევ შეცვლა თქვენისა მცნებისა.
ძალი არ მქონდა ტყვე-ქმნილსა მე მაგისისა თნებისა;
აწ წასლვა იყო წამალი ჩემთა სახმილთა გზნებისა,
სადა გინდ ვიყო, რა მგამა, ყოფამცა მქონდა ნებისა!

Und er setzte sich und schrieb denn sein Vermächtnis kummervoll:
„König! heimlich geh ich suchen, den ich finden will und soll.
Ohne ihn ist keines Bleibens, Feuer treibt mich flammentoll.
Gönne mir des Himmels Segen und verwinde deinen Groll.

Fürst, ich weiß, du gibst am Ende meinem Ziel und Wagnis recht.
Wer den lieben Freund je preisgibt, ist kein Weiser, nur ein Knecht.
Wie, wenn ich ein Wort von Plato kühn dir in Erinnrung brächt?
‚Lug und Falsch bekommt dem Leib erst, dann der Seele herzlich schlecht.‘

Lug ist Anfang alles Argen, Trug die schlimme Unheilsquelle.
Wie den Freund belügen, den ich höher als den Bruder stelle?
Wer nicht handelt, höhnt die Weisheit, wär sein Kopf auch noch so helle.
Dazu schöpft man Wissen, daß man sich dem Schöpfungschor geselle.

Denk daran, was die Apostel lobend von der Liebe schrieben.
Wie sie benedein und rühmen! Lerne du von ihnen lieben!
‚Liebe läutert‘, klingt es schellend, wie von Glock und Zimbelhieben.
Wenn’s dein Kopf nicht faßt, wie faßt es dann ein Tropf, zurückgeblieben?

Der mich schuf, verlieh mir Kräfte, Herr zu werden jedes Feinds.
Er, unsichtbar, als der Helfer jedes Wurms und Baums und Steins,
der das Grenzenlose abgrenzt, ist der Herr des ewigen Seins.
Eines wandelt er in hundert, hundert wandelt er in eins.

Was Gott unterläßt auf Erden, muß auf Erden unterbleiben.
Veilchen bleichen, Rosen welken, wenn die Schatten sie entleiben.
Schönheit fordern unsre Augen: Strahlenflut und Blütentreiben.
Ödes Harren, fern dem Freunde – droht es nicht, mich aufzureiben?

Zürnst du auch dem Ungehorsam, üb doch Nachsicht, Fürst, verzeih.
Tief in Schmerz und Ohnmacht fühlt ich, daß ich dein Gefangner sei.
Mich aus heißer Qual zu retten, einzig Flucht war die Arznei;
einerlei, wo ich auch weile: meinen Willen will ich frei!