ზღვა გაიარა ავთანდილ, მივა ტანითა მჭევრითა.
ნახეს ქალაქი, მოცული გარე ბაღისა ტევრითა,
გვარად უცხონი ყვავილნი, ფერითა ბევრის ბევრითა.
მის ქვეყანისა სიტურფე რა გაგაგონო ენითა!

მათ ბაღთა პირსა დააბეს ნავი საბლითა სამითა;
ავთანდილ ტანსა ჯუბანი ჩაიცვნა, დაჯდა სკამითა;
მოასხნეს კაცნი მზიდავნი, დამიზდებულნი დრამითა;
იგი ყმა ვაჭრობს, თავადობს და თავსა მალავს ამითა.

მოვიდა მისი მებაღე, ბაღსა იახლნეს რომელსა,
მას ყმასა უჭვრეტს შეფრფინვით პირსა, ელვათა მკრთომელსა;
ავთანდილ უხმო, ეუბნა კაცსა არ სიტყვა-მცთომელსა:
“ვისნი ხართ, ვინ ხართ, რა ჰქვიან მეფესა აქა მჯდომელსა?

წვრილად მითხარ ყველაკაი, – ყმა მას კაცსა ეუბნების, –
რა ლარია უფრო ძვირად, ან იეფად რა იხსნების?”
ჰკადრა: “ვხედავ, პირი შენი მზისა პირად მემეცნების;
რაცა ვიცი, მართლად გკადრებ, მრუდი არა არ გემცნების.

ესეა ზღვათა სამეფო თვისა ათისა სავლითა,
თვით გულანშარო ქალაქი, სავსე ტურფითა მრავლითა;
აქ მოდის ტურფა ყველაი ზღვა-ზღვა ნავითა მავლითა;
მელიქ-სურხავი ხელმწიფობს, სრული სვითა და დავლითა.

აქა მოსლვითა გაყმდების, კაციცა იყო ბერები:
სმა, გახარება, თამაში, ნიადაგ არნ სიმღერები,
ზამთარ და ზაფხულ სწორად გვაქვს ყვავილი ფერად-ფერები;
ვინცა გვიცნობენ, გვნატრიან, იგიცა, ვინ-ა მტერები.

დიდ-ვაჭარნი სარგებელსა ამისებრსა ვერ ჰპოვებენ:
იყიდიან, გაჰყიდიან, მოიგებენ, წააგებენ;
გლახა თვე ერთ გამდიდრდების, სავაჭროთა ყოვლგნით ჰკრებენ;
უქონელნი წელიწდამდის საქონელსა დაიდებენ.

Awthandil durchquert die Meerflut; hochgemut in Gang und Haltung.
Vorn in Sicht steht eine Seestadt, in umgrünter Hügelfaltung:
rings ein Flor von Blumenfluren, guter Gärtner Ziergestaltung.
Es bedarf, die Pracht zu schildern, vieler Kunst und Mühewaltung.

Mit drei Tauen angebunden, liegt das Schiff am Gartenhang.
Awthandil, im Kaufmannskaftan, sitzt umlärmt auf einer Bank;
er entlohnt die Lastenschlepper, zählt die Drachmen rund und blank.
Ja, der Ritter treibt nun Handel, spielt den Marktherrn ohne Zwang.

Dort, am Hafenplatz, der Gärtner kommt herab von den Terrassen;
vor des Ritters Strahlenantlitz staunt er, weiß sich nicht zu fassen.
Awthandil drauf winkt ihn zu sich, spricht vertrauensvoll, gelassen:
„Sag, weß Stamms ihr seid, und welcher Fürst beherrscht euch Ufersassen?“

Und ermunternd: „Darfst dein Wissen, biedrer Bürger, mit mir teilen.
Welche Stoffe sind hier teuer? Nenn mir denn auch die wohlfeilen.“
Jener drauf: „Gesicht der Sonne! laß mein Aug bei dir verweilen,
laß mein Wort mit seiner reinsten Wahrheit dir zu Ohren eilen!

Dieses Reich am Meer – zehn Monde braucht man, um es zu umfahren.
Gulanscharo heißt die Hauptstadt, prangt mit allem Wunderbaren.
Schiffe bringen über See her Glanz und Duft von seltnen Waren.
Thronend herrscht hier Melik-Surchaw, dem sich Glück und Reichtum paaren.

Wer hier einkehrt, fühlt kein Alter; hold verjüngt, frohlockt der Greis.
Zechgelage, Lustbarkeiten, Spiel, Gesang und Gauklerfleiß!
Sommers, winters blühn uns Blumen bunt im Regenbogenkreis.
Niemand kann den Neid verwinden, wer von unserm Schwelgen weiß.

Unsre großen Kaufherrn schöpfen aus dem Füllhorn des Gewinns.
Kauf, Verkauf bringt manchen Zuwachs, heischt auch manchen Opferzins.
Umsatz macht zum Pfunde Goldes eine arme Unze Zinns.
Heute heißt’s: ‚Ich bin kein Geldsack‘, doch nach einem Jahr: ‚Ich bins!‘