ვინცა გზას ნახნის უცხონი, ჰმსახურებდიან, ჰყმობდიან,
მოვიდოდიან საჭვრეტლად, მას ზედა სტრფიალობდიან,
ეძნელებოდის გაშვება, გაყრასა ძლივ დასთმობდიან,
გზის ყოლაუზი მისციან, ჰკითხის რა, უამბობდიან.

მულღაზანზარს მიეახლა, ადრე დაჰლევს გზასა გრძელსა;
მინდორს ნახა სპა ლაშქართა და ნადირთა ჰგვანდეს მსრველსა,
ყოვლგნით ალყა შემოეკრა, მოსდგომოდეს გარე ველსა,
ისრიან და იზახიან, მხეცსა სჭრიან ვითა მჭელსა.

კაცი ემთხვია; მას ჰკითხა ამბავი მის ლაშქარისა,
უბრძანა: “ისი ვისია ხმა ზათქისა და ზარისა?”
მან უთხრა: ” ფრიდონ ხელმწიფე, მეფე მულღაზანზარისა,
იგი ნადირობს, შეუკრავს ნაპირი ველ-შამბნარისა”.

მათ ლაშქართაკე წავიდა მით უსახოთა ქცევითა,
გამხიარულდა; შვენება მის ყმისა ვთქვიმცა მე ვითა!
მისთა გამყრელთა დააზრობს, შემყრელთა დასწვავს მზე ვითა,
ნახოს, მჭვრეტელთა ახელებს, ტანი ლერწამობს რხევითა.

მათ ლაშქართა ყოლბსა შუა ორბი სითმე გარდმოფრინდა;
ყმამან ცხენით შეუტივა, გაამაყდა, არ შეშინდა,
შესტყორცა და ჩამოაგდო, დაეცა და სისხლი სდინდა,
გარდახდა და ფრთენი დასჭრნა, წყნარად შეჯდა, არ აქშინდა.

იგი რა ნახეს, მესროლნი სროლასა მოეშლებოდეს,
ალყა დაშალეს, მოვიდეს, მოეხვეოდეს, ბნდებოდეს,
იქით და აქათ უვლიდეს, ზოგნი უკანა ჰყვებოდეს,
ვერცა ჰკადრებდეს: “ვინ ხარო”, ვერცა რას ეუბნებოდეს.

მინდორსა შუა გორი დგა, ფრიდონ მას ზედა დგებოდა;
ღირსნი მას თანა სროლასა ორმოცი კაცი ჰხლებოდა;
მუნ დაემართა ავთანდილ, მას თანა ყოლბი ჰყვებოდა.
ფრიდონს უკვირდა: “რა ქმნესო”, მისთა სპათათვის წყრებოდა.

Whoever he met on his way stopped to gaze and admire him.
Enraptered they followed his footsteps; they scarce could endure the parting.
All whom he met were enslaved by his charms and eager to serve him;
Zealous were they in their aid, pledging themselves to his service.

After a ten days’ journey he arrived in Mulghazanzar,
Where on a spacious plain hemmed in on all sides by soldiers.
He set eyes on an army of warriors enjoying good sport and hunting;
The air was rent with their shouts as they slaughtered the beasts in myriads.

Wishing to know who they were he inquired of a man he encountered:
“Whose is this sound of trampling, whose the shouts and the clamour?”
“It is Nuradln Pridon”, he answered, “ruler of Mulghazanzar,
Who has surrounded that plain and hunts with his army of soldiers.

Avtandil cast off his sorrows, gladly approaching the hunters.
How can I speak of his beauty, the grace of his form and demeanour?
Those who approached him were burned, those who parted were frozen.
The sight of his slender form could sting the senses to madness.

Suddenly an eagle appeared, high in the heavens above them,
AvtandiI urged on his steed, rode with the speed of an arrow,
Loosened a shaft as he rode and the eagle fell like a stone.
Avtandil leapt from the saddle, cut off its wings, and remounted.

When they beheld him the soldiers ceased shooting, and breaking the circle.
Eagerly hastened to him surrounding and pressing upon him.
Wonder increased the nearer they came, rendered blind by his brightness.
Awe-tied their tongues and they could do nothing but look on in silence.

High on the top of a hill overlooking the plain stood Pridon,
Attended by forty Warriors, forty unrivalled archers.
As Avtandil followed by crowds made his way to the hillock.
Nuradin, puzzled and vexed at his soldiers summoned a slave,

ფრიდონ მონა გამოგზავნა: “წა, ნახეო ისი სპანი,
რა ქმნეს, ალყა რად დაშალეს, სად წადიან ვითა ბრმანი?”
მონა ფიცხლა მოეგება, ნახა სარო, მორჩი ტანი,
დადგა, თვალნი გაურეტდეს, დაავიწყდეს სიტყვის თქმანი.

ავთანდილ ცნა, თუ: “ისია მოამბვედ ჩემად რებული.
– უთხრა: “არქვი შენს პატრონსა ეს ჩემი დავედრებული:
ვარ უცხო ვინმე ღარიბი, საყოფთა მოშორვებული,
ძმად-ფიცი ტარიელისი, თქვენს წინა მომგზავრებული”.

მონა წავიდა ფრიდონის თხრობად ამბვისა მისისად,
უთხრა: “მზე ვნახე მოსრული, ჩანს მანათობლად დღისისად;
ვაზრობ, იგიცა დაშმაგდენ, თუ ბრძენთა ნახონ ისი სად;
ვარ ძმაო ტარიელისი შეყრად ფრიდონის მქისისად.

რა ” ტარიელ” მოისმინა, ფრიდონს ჭირი უსუბუქდა,
თვალთა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს, გული უფრო აუჩუქდა,
მონაქროლმან ვარდი დაზრა, წამწამთაგან ბუქი ბუქდა;
შეიყარნეს, ერთმანერთი მათგან იქო, არ გაუქდა.

ფიცხლა იგი ქედი ჩავლო, ჩაეგება ფრიდონ წინა;
რა შეხედნა, ესე თქვა, თუ: “თუ არ მზეო, ისი ვინ- ა?”
მას ჰმეტობდა, რაცა ქება მონისაგან მოესმინა;
ერთმანერთსა გარდაუხდეს, ლხინმან ცრემლი აფრქვევინა.

მოეხვივნეს ერთმანერთსა, უცხოებით არ დარიდონ;
თვით უსახოდ ფრიდონს ყმა და მოეწონა ყმასა ფრიდონ;
რა მჭვრეტელთა იგი ნახონ, მზე მათ თანა გააფლიდონ,
მომკალ, ბაზარს სხვა მათებრი ივაჭრონ რა, ანუ ყიდონ.

ფრიდონისებრნი მოყმენი ვინმცა ვით ვინ ეგებიან!
მაგრა მას ახლავს ქებანი, მართ მეტი არ მიხჰვდებიან;
მზე უჩინო იქმს მნათობთა, რა ახლოს შეიყრებიან,
დღისით ვერ ნათობს სანთელი და ღამით შუქნი ჰკრთებიან.

Despatched him at once to learn the cause of the noise and the tumult.
“Why have they broken the circle, why have they ceased from the shooting?”
Swiftly the slave reached the hosts, but on seeing the cypress-formed stranger
Stopped like one dazzled and stunned, forgetful of all he had come for.

Avtandil saw the slave and perceived he was sent there by Pridon,
He said to him: “Go at once with this message to Pridon your master:
I am a stranger newly arrived from a far-distant country,
Sent as an envoy to you by Tariel, who calls you his brother'”.

Straightway the slave went back to his king with the message he carried.
He said: “A sun has arrived to add to the light of our day.
Even the sage would be maddened, reft of his senses to see him.
He says that Tariel, your brother, has sent him to you as envoy”.

When Nuradin heard the name, his sorrows grew lighter and vanished.
Tears flowed down from his eyes as joy pervaded his being.
The joy froze the rose like a blast; from his eyes whirled snowstorms of tears,
As from afar he gazed admiring and praising the stranger.

Nuradin quickly descended the hill, impatient to meet him;
And when he saw him he thought: “No sun can be likened to him!”
Avtandil outdid the praise Pridon had heard from his servant.
Wetted in tears their eyes as the lions swiftly dismounted.

Then they advanced and embraced as brother embraces brother.
They felt joy in their hearts as they gazed admiring each other.
Eyes would despise and turn from the sun on seeing these heroes.
Slay me if heroes like these can be bought or sold in the market!

Peerless and noble is Pridon, unequalled for beauty and valour,
Yet he cannot be likened to Avtandll’s radiant splendour.
Under the light of the sun planets were dimmed and extinguished.
Candles shine brightly at night but by day their lustre is fainter.

ცხენთა შესხდეს, გაემართნეს, ფრიდონისსა მივლენ სრასა.
დაიშალა ნადირობა, მოეშალნეს მხეცთა სრვასა;
ავთანდილის ჭვრეტად სპანი იქით-აქათ იქმენ ჯრასა,
თქვეს : “ასეთი ხორციელი შეუქმნია რაგვარ რასა?”

ყმა ფრიდონს ეტყვის : “ისწრაფი, ვიცი, ამბვისა თხრობასა,
გიამბო, ვინ ვარ, სით მოვალ, – ვინათგან ჰლამი ცნობასა, –
ანუ სით ვიცნობ ტარიელს, ანუ რად ვიტყვი ძმობასა,
იგი ძმად მიხმობს, ძმა ხარო, თუცა ძლივ ღირს ვარ ყმობასა.

მე ვარ ყმა როსტან მეფისა, მოყმე არაბეთს ზრდილობით,
დიდი სპასპეტი, სახელად მიხმობენ ავთანდილობით,
ძე დიდებულთა დიდ-გვართა, ზრდილი მეფეთა შვილობით,
საკრძალავი და უკადრი, მყოფი არვისგან ცილობით.

დღესა ერთსა მეფე შეჯდა, ნადირობას გამოვიდა;
მინდორს ვნახეთ, ტარიელი, ცრემლთა ღვრიდა, ველთა რწყვიდა,
გაგვიკვირდა, გვეუცხოვა, ვაწვიეთ და არ მოვიდა,
ჩვენ გვეწყინა, არ ვიცოდით, მას თუ ცეცხლი რაგვარ სწვიდა.

მეფემან სპანი შეპყრობად შეუზახნა და წყრებოდა;
მან უჭირველად დახოცნა, ომი არ მისჭირდებოდა,
ზოგსა მხარ-თეძო დაჰლეწა და ზოგთა სული ჰხდებოდა;
მუნღა ცნეს, ეტლი მთვარისა რომე არ დაბრუნდებოდა.

მათ სპათაგან ვერ-შეპყრობა ცნეს მეფეთა მეტად მწყრალთა,
თვით შესხდეს და შეუტივეს ამაყთა და არას მკრძალთა.
რა ტარიელ მეფე იცნა, მუნღა დაჰკრთა მათთა ხრმალთა,
ცხენსა მისცნა სადავენი, დაგვეკარგა წინა თვალთა.

ვძებნეთ და კვალი ვერ ვპოვეთ, დავსწამეთ ეშმაურობა.
მეფე დაჭმუნდა, დაშალა სმა, ნადიმობა, პურობა.
მე ვეღარ გავსძელ მისისა ამბვისა არ-დასტურობა,
გამოვიპარე საძებრად: მწვიდა ცეცხლი და მურობა.

They mounted their horses again and set out for Nuradin’s palace.
The hunting was put to an end, and the slaughter of beasts in the plain.
Straight from all sides came the soldiers, all eager to see the stranger.
“Surely”, they said, “no creature no earth excels him in beauty”.

Avtandil said to Pridon; “I know you desire to hear me,
Are eager to know who I am and where I come from, my Pridon,
Eager for tidings of him who speaks of you as his brother
Though he calls me his brother, I am worthy to be but his slave.

“I am King Rostevan’s vassal, born and reared in Arabia,
Grand Commander-in-chief of all the hosts of Arabia,
I come of a noble family, was brought up by the king as his son,
Avtandil is my name, and none has ever defied me.

“Once while hunting we saw a knight on the bank of the river.
It was Tariel watering the plain with the tears he was shedding profusely.
We were astonished and angered when he came not to Rostevan’s summons.
We knew not that fires burned within him, devouring the roots of his being.

“Rostevan, highly incensed, commanded his soldiers to seize him;
But with one blow of his whip he slaughtered and slashed them to pieces.
Some he despatched outright, others he mortally wounded.
We learned that no force could divert the course of the moon from its orbit.

“When Rostevan saw how the knight had destroyed his valiant warriors,
He instantly mounted his horse, pursued him with furious swiftness.
But when Tariel turned, saw the sovereign riding behind him
He quickly gave the reins to his horse and was lost to our eyes.

“We searched for that knight in vain; we could find no trace nor footprint.
The king was distressed and forbade revelry, sporting and feasting.
I was impatient too, to learn some news of the stranger.
So I secretly left one day with smouldering fires in my bosom.

იგი ვძებნე წელსა სამსა არ ვიამე არცა ძილი.
მათ მასწავლეს, ხატაელნი ვნახენ მისგან დაკოდილი;
ვპოვე ვარდი მოყვითანე, შუქ-მკრთალი და ფერ-მიხდილი,
შემიტკბო და შემიყვარა, ვითა ძმა და ვითა შვილი.

ქვაბნი წაუხმან დევთათვის, სრულად გაჰმესისხლებია;
მუნ ასმათ ახლავს მარტოსა, სხვა არვინ უახლებია;
მას მუდამ ძველი ცეცხლი სწვავს, არ ახალ, არ ახლებია,
ვა ჰმართებს მისსა გაყრილსა, შავი ხლა თავსა ჰხლებია.

ქალი მარტო ქვაბსა შიგან ზის მტირალი, ცრემლ-ნაწთომი;
ყმა ნადირსა უნადირებს, ლომის ლეკვსა ვითა ლომი,
მიართვამს და აგრე არჩენს იგი ერთგან ვერ-დამდგომი,
მისგან კიდე სანახავად არა უნდა კაცთა ტომი.

მე უცხოს უცხო მანატრა მოსმენა სანატრელისა,
მითხრა ამბავი მისი და მისისა სასურველისა.
რა ჭირნი დათმნა, ვერ იტყვის აწ ენა ესე ხელისა,
ჰკლავს სურვილი და ვერ-ჭვრეტა მისისა დამმარხველისა.

ვითა მთვარე დაუდგომლად იარების, არ დადგების;
მასვე ცხენსა შენეულსა ზის, აროდეს გარდაჰხდების;
არას ნახავს პირ-მეტყველსა, ვით ნადირი კაცთა ჰკრთების.
ვა მე, მისსა მგონებელსა, ვა მას, ვინცა მისთვის კვდების!

მის ყმისა ცეცხლი მედების, დამწვა ცეცხლითა მისითა;
შემებრალნეს და გავშმაგდი, გავხე ცნობითა ვისითა;
მომინდა მისთა წამალთა ძებნა ზღვითა და ქვიშითა;
შევიქეც, ვნახენ მეფენი, მყოფნი გულითა მქისითა.

დავეთხოვე და გამიწყრა, მეფე მიეცა ჭმუნვასა.
დავყარენ ჩემნი ლაშქარნი, მით იზახიან მუნ ვასა;
გამოვიპარე, დავეხსენ სისხლისა ცრემლთა წურვასა,
აწ ვეძებ მისთა წამალთა, ვიქმ იქით-აქათ ბრუნვასა.

“Vainly I searched the world three long years for the stranger,
Till I encountered some warriors, the Khatavians he had mauled.
I found him at last but the rose of his beauty was faded and drooping.
As a brother welcomes a brother, so did he make me welcome.

“He had seized the caves from the Devis in a contest both bloody and fearful,
And there he dwelt with Asmat, alone in the desolate cavern,
Consumed by unquenchable fires, ceaselessly weeping for Nestan.
And we who are absent from him, what can we do but mourn him?

“Asmat sits weeping alone, while Tariel hunts in the forest,
Brings back game for her nurture as the lion succours its young ones.
Restless he roams the plain, ever pursued by his sorrow,
Wishing to see none other but Asmat, his companion in pain,

“He told me the tale of his sorrows, he opened his heart to a stranger.
Spoke of his love for a maiden, and of all the disasters it brought him.
Should I relate the afflictions showered on the heads of these lovers,
You would think I was mad. None could believe such a story!

“Wandering over the earth as the moon roams over the heavens,
He never dismounts from the charger, the steed that he owes to your bounty.
As the wild beast hides from the hunter, he shrinks from the face of mortals.
It is painful to remember that knight dying for her whom he worships.

“I, too, am consumed in that furnace consuming the bosom of Tariel.
My heart was maddened by pity, my only desire was to help him.
I roamed over land and ocean, but found no balm for his sorrows,
And at last I returned to my sovereign, and found him nursing his sorrow.

“The sovereign heard with displeasure my plea to depart once again.
Therefore I stole frem my soldiers, deaf to their grievous lamentings.
I departed but left behind me an ocean of tears of blood.
And now by land and by water I seek a cure for his sorrows.

შენი მან მითხრა ამბავი მისგან ძმობისა შენისა,
აწ მიპოვნიხარ უებრო, შენ – საქებელი ენისა;
გამომირჩიე, სით მიჯობს ძებნა მის მზისა ზენისა,
მისთა მჭვრეტელთა ლხინისა, ვერ-მჭვრეტთა ამაზრზენისა”.

აწ ფრიდონ იწვის სიტყვითა მის ყმისა ნაუბარითა;
ორნივე სწორად მოსთქმიდეს მოთქმითა საქებარითა,
გულ-ამოსკვნილნი გულითა ტირან ვერ-დამთმობარითა,
მუნ ვარდსა წყლითა ცხელითა რწყვენ ტევრთა საგუბარითა.

ლაშქართა შიგან შეიქმნა ხმა ტირილისა დიდისა,
ზოგთაგან ხოკა პირისა, ზოგთაგან სრევა რიდისა.
ფრიდონ ტირს, მოსთქვამს ხმა-მაღლად, გაყრილი წლისა შვიდისა:
უხანობა და სიცრუვე, ვა, საწუთროსა ფლიდისა!

ფრიდონ მოსთქვამს: “რა შეგასხათ, ვერ-საქებო, ვერ-სათქმელო!
ხმელთა მზეო, სამყაროსა მზისა ეტლთა გარდამხმელო,
მოახლეთა სალხინოო, სიცოცხლეო, სულთა მდგმელო,
ცისა ეტლთა სინათლეო, დამწველო და დამანთქმელო!

რა მოგეშორვე, მას აქათ სიცოცხლე მომძულვებია;
თუცა შენ ჩემად არა გცალს, მე შენთვის მომსურვებია;
შენ უჩემობა ლხინად გიჩს, მე დია მიმჭირვებია,
ოხერ სიცოცხლე უშენოდ, სოფელი გამარმებია!”

ფრიდონ თქვნა ესე სიტყვანი მოთქმითა შვენიერითა;
სული დაიღეს, დადუმდეს, მივლენ არ თურე ღერითა.
ავთანდილ მჭვრეტთა აშვენებს ტურთითა აერ-ფერითა,
მელნისა ტბათა მიჯარვით ჰბურავს გიშრისა ჭერითა.

ქალაქს შევიდეს, მუნ დაჰხვდა სრა მოკაზმული სრულითა,
სახელმწიფოთა ყოვლითა გასაგებლითა სრულითა;
მონანი ტურფად მოსილნი წესითა იყვნეს რულითა!
შეჰფრფინვიდიან ავთანდილს გულითა სულ-წასულითა.

“He told me of you and the oaths of eternal friendship you swore,
I find you a peerless knight, worthy of praise and of homage.
Give me, therdore, your counsel, tell me where I may find her
Whose presence bestows a blessing, whose absence is most bitter torment”.

Avtandll’s every word seemed to burn into Pridon’s soul.
They both lamented loudly in a threnody worthy of praise.
They wept with maddened hearts as sobs burst forth from their bosoms.
The roses were sprinkled by the water of tears dammed up in the jungle.

A clamour of sobbing and groaning rose from the ranks of the soldiers;
They tore at their flesh in distraction, ripped their garments to ribbons.
Pridon loudly lamented the seven long years’ separation.
World, you are cruel and fickle, deaf to the cries of a lover!

“How shall we sing your praises, your matchless worth and your beauty?
You are the sun of our earth, you have stolen the sun from our heavens.
The planets have borrowed your radiance, the firmament shines in your lustre,
Tariel, lamp in our darkness. cheerless in life in your absence!

“Since I was parted from you, my life had become but a burden;
You have no time to remember the friend who can think of no other.
You can be happy without me, my absence does not oppress you.
But for me the world is a desert, if I may see you no longer”.

The music of Pridonts lamenting rose like a dirge to the heavens,
And sank Into silence again as the friends rode on without speaking.
All who beheld were amazed when they looked upon Avtandil’s beauty.
The jet black lakes of his eyes were hid by their lowered lashes.

When they arrived at the city they found a magnificent palace,
Ministers seated in state, and slaves richly apparelled.
They entered the spacious court; and all who beheld them were ravished
By Avtandil’s beauty and grace and the knightly figure of Pridon.

შევიდეს და დიდი შექმნეს ჯალაბობა, არ ხალვათი:
იქით-აქათ დიდებულნი წარიგებით ათჯერ ათი;
თვით ორნივე ერთგან დასხდეს; ვითა ვინ თქვას ქება მათი!
ბროლ-ბადახშსა აშვენებდა ზოგან მინა, ზოგან სათი.

დასხდეს, შეიქმნა პურობა, გაამრავლებდეს მახალსა,
უმასპინძლებდეს ავთანდილს, ვითა მზახალი მზახალსა,
მოიღებდიან ჭურჭელსა ტურფასა, ახალ-ახალსა,
მაგრა მის ყმისა მჭვრეტელთა გული მიეცა, გლახ, ალსა.

მას დღე სვეს, ჭამეს, გარდახდა ნადიმი მსმელთა დასისა.
გათენდა, ბანეს ავთანდილ, რიცხვი ძეს მუნ ატლასისა,
შესამოსელი შეჰმოსეს დრაჰკნისა ბევრ-ათასისა,
შეარტყეს წელთა სარტყელი, დაუდებელი ფასისა.

ყმამან დაყვნა დღენი რამე, თუცა ყოვნას ვერა სთმობდა,
ფრიდონს თანა ნადირობას გავიდის და თამაშობდა,
სწორად ჰხოცდა შორს და ახლოს, თუ რას ხელსა მიაპყრობდა,
მისი სროლა მშვილდოსანსა ყველაკასა აწბილობდა.

ყმა ფრიდონს ეტყვის: “გესმოდეს ჩემი აწ მონახსენები:
მე შენი გაყრა სიკვდილად მიჩს და მით თავსა ვევნები,
მაგრა არა მცალს დღე-კრულსა, ცეცხლი მწვავს მოუთმენები,
გზა გრძელი, საქმე სასწრაფო მიც, დია დავეყენები.

მართალ-ა, შენი გამყრელი თვალი თუ ცრემლსა ღვრიდესა,
დღეს წაუვალი ვერა ვარ, მით ცეცხლი სხვაცა მწვიდესა;
დგომა მგზავრისა ცთომაა, კარგსა იქმს, თავსა სწვრთიდესა;
სადა გინახავს იგი მზე, წამომყევ ზღვისა კიდესა”.

ფრიდონ უთხრა: “დასაშლელი ჩემგან არა არ გეთხრობის;
ვიცი, რომე აღარა გცალს, შენ ლახვარი სხვა გესობის:
წადი, ღმერთი გიწინამძღვრებს, შენი მტერი დაემხობის,
მაგრა თქვი, თუ უშენობა ჩემგან ვითა დაითმობის?

Ten times ten were the nobles ranged each side of the tables.
Pridon and Avtandil sat surrounded by magnates and nobles.
Never before were such beauty and such youth assembled together!
Jet and ivory decked their faces of crystal and ruby.

They sat and banqueted gaily on choicest of viands and liquors.
As a kinsman treats a kinsman, thus was Avtandil treated.
Merrily passed the hours in the pleasures of feasting and drinking,
But Avtandil wounded the hearts of all who looked on his beauty,

Thus they feasted till sunset; the hall resounded with laughter.
It was dawn when the guest was led to a bath of sweet-scented water.
They dressed him in rich and magnificent robes as befitted his beauty.
And tied round his waist a girdle flashing with rubies and jewels.

Though he was anxious to leave, he yet remained some days,
Hunted with Pridon and sported, slaying what came within bowshot.
Many a beast perished, pierced by shafts from his quiver,
No other archer could rival Avtandil’s skill as a marksman.

When he could stay no longer, Avtandil said to Pridon:
“Parting from you will be grievous, yet I must leave you, my brother.
Another fire consumes me, an urgent task is before me.
Long is the road I must travel, short the time for achievement.

“Who shall rebuke me for weeping on leaving my friend of friends?
But the moment has come; today I must start on my journey.
One who has vows to fulfil and a quest to achieve may not tarry.
I only ask to be led to the shore where you saw that maiden”.

“I will say or do nothing, said Pridon, “to hinder you going Avtandil.
I know the lance that has pierced you, I will not delay your departure.
May God in Heaven direct you, may your enemies all be confounded!
But who will teach me to bear the anguish of long separation?