არცაღა დაჯდა ნადიმად, არცაღა ქმნად ხალვათისა;
შერმადინ მახარობელი წავა მისლვისა მათისა,
ფიცხლა წავიდა, სავალი სამ დღე ვლო დღისა ათისა.
მას ლომსა ნახვა უხარის მის მზისა მოკამათისა.

შესთვალა: “მეფე უკადრი ხარმცა მორჭმით და დიდებით!
ამა საქმესა ვიკადრებ შიშით, კრძალვით და რიდებით:
მის ყმისა ვერას ვერ მცნობი ვუხმობდი თავსა ფლიდებით,
აწ ვცან და გაცნევ ყოველსა, მოვალ შვებით და მშვიდებით”.

როსტევან – მეფე უკადრი, მორჭმული, შეუპოველი!
შერმადინ მოციქულობა თვით მოახსენა ყოველი:
ავთანდილ მოვა წინაშე, მის ყმისა ვისმე მპოველი.
ბრძანა: “ვცან ჩემი ღმრთისაგან სააჯო და სათხოველი”.

თინათინს ჰკადრა შერმადინ, ნათელსა მას უღამოსა:
ავთანდილ მოვა წინაშე, გკადრებს ამბავსა ამოსა”.
იგი მით აკრთობს ელვასა, მზისაცა უთამამოსა,
მას საბოძვარი უბოძა, მისი ყველაი დამოსა.

მეფე შეჯდა, გაეგება ყმასა, მუნით მომავალსა;
ამას პირ-მზე მეფისაგან ივალებდა ვითა ვალსა.
მიეგება, მოეგება მხიარული გულ-მხურვალსა,
დიდებულთა ჯარისაგან ზოგი ჰგვანდა ვითა მთრვალსა.

რა მიეახლა, გარდახდა, ყმამ თაყვანის-სცა მეფესა;
აკოცა როსტან, მიმხვდარმან ნიშატთა სიიეფესა;
გულ-მხიარულნი, შვებულნი მივლენ დარბაზსა სეფესა;
მის ყმისა მოსლვა უხარის ყოველსა მუნ მეკრეფესა.

მას ავთანდილ თაყვანის-სცა – ლომთა ლომმან მზეთა მზესა.
მუნ ბროლი და ვარდ-გიშერი გაეტურფა სინაზესა.
პირი მისი უნათლეა სინათლესა ზესთა-ზესა,
სახლ-საყოფი არა ჰმართებს, ცამცა გაიდარბაზესა!

No se demoraba en ninguna fiesta, ni permanecía solitario en ningún lugar.
Chermadín, el portador de buenas nuevas, fue a anunciar la noticia de su regreso.
Viajó con tal premura que recorrió en tres jornadas un camino de diez días.
El león se sentía dichoso porque iba a ver a quien rivaliza con el sol.

Envió un mensaje a Rostevan: “Oh rey, orgulloso sois de vuestro poder y majestad.
Oso dirigirme a vos, lleno de temor, respeto y reverencia, gran soberano.
¿Puedo atreverme a mostraros lo que he sabido del Caballero extranjero?
Hoy regreso con alegría, sano y salvo, para ofreceros noticias de él”.

Rostevan es un rey altivo, soberbio y poderoso,
así que Chermadín se encarga de darle el mensaje personalmente:
“Avtandil ha vuelto, Alteza, con noticias de aquel extraño caballero”.
El rey contesta: “Ahora Dios me ha dado lo que le pedí y por lo que recé”.

Entonces Chermadín va a llevar la buena nueva a Tinatín que ilumina la oscuridad:
“Avtandil viene a presentarse ante vos para contaros agradables noticias”.
Los vivos rayos de su esplendor iluminan de lejos más que el sol.
Ella le ofrece un regalo y ricas vestiduras para toda su gente.

El rey monta en su caballo y se dirige al encuentro del caballero que viene de lejos.
Por este honor, el que puede compararse al sol contrae una gran deuda de gratitud.
Contentos se encuentran el uno al otro y el gozo calienta sus corazones.
Algunos señores se tambalean como los borrachos, tanta es su dicha por el regreso.

Cuando se acerca al monarca, Avtandil desciende y le rinde homenaje,
pero Rostevan, llevado de la felicidad que siente, lo besa.
Con el corazón feliz y el espíritu dichoso entran todos en el palacio.
El regreso del caballero llena de alegría a los que están reunidos.

Avtandil, el león de leones, rinde homenaje al sol de los soles.
Allí el cristal, el rubí, las pestañas de jade, se ven embellecidos por el amor.
El rostro luminoso de la dama sobrepasa el brillo de los cielos;
el palacio no basta para albergarlo, pues el cielo es su propio palacio.

მას დღე დასხდეს ნადიმობად, გაამრავლეს სმა და ჭამა;
ყმასა მეფე ასრე უჭვრეტს, ვითა შვილსა ტკბილი მამა.
მათ ორთავე აშვენებდა: ფიფქსა – თოვნა, ვარდსა – ნამა.
უხვად გასცეს საბოძვარი, მარგალიტი ვითა დრამა.

სმა გარდახდა, თავის-თავის გაიყარნეს მსმელნი შინა;
დიდებულნი არ გაუშვნეს, ყმა დაისვეს ახლოს წინა;
მეფე ჰკითხავს, იგი ჰკადრებს, რაცა ჭირი დაეთმინა,
მერმე მისი, უცნობოსა, რა ენახა, რა ესმინა:

“მას ვახსენებდე, ნუ გიკვირს, თქმა მჭირდეს მიწყივ ახისა!
მზე თუ ვთქვა მსგავსი მისი და ანუ მისისა სახისა,
ვინ უნახავ ქმნის გონება ყოველთა კაცთა მნახისა;
ვარდი დამჭნარი ეკალთა შუა, შორს მყოფი, ახ, ის ა!”

რა ჭირი კაცსა სოფელმან მოუთმოს მოუთმინამან,
ქაცვი ლერწამმან, ზაფრანა იმსგავსოს ფერად მინამან,
ავთანდილ, მისმან მხსენებმან, ღაწვი ცრემლითა მინამან,
წვრილად უამბო ამბავი მან, მისმან მონასმინამან:

“ქვაბნი ომითა წაუხმან, სახლად აქვს დევთა სახლები,
საყვარელისა მისისა ქალი ჰყავს თვით ნაახლები,
ვეფხისა ტყავი აცვია, ცუდად უჩს სტავრა-ნახლები,
არღარა ნახავს სოფელსა, ცეცხლი სწვავს ახალ-ახლები”.

რა დაასრულა ამბავი, საქმე მისისა ჭირისა,
ნახვა მის მზისა ნათლისა, მის თვალად არ დუხჭირისა,
ეამა, უქეს ვარდისა ხელი, მძლედ დანამჭირისა:
ეგე კმა სიმხნე სიმხნისად, რადღა ხარ მომხვეჭი რისა!

გამხიარულდა თინათინ ამა ამბისა სმენითა;
მას დღე იხარებს სმისა და ჭამისა არ-მოწყენითა,
კვლა საწოლს დაჰხვდა მის მზისა მონა სიტყვითა ბრძენითა:
მისლვა ებრძანა, – ეამა, თქმა არ ეგების ენითა.

El día pasó entre festejos con manjares abundantes y vino deleitoso.
El rey sonríe al caballero, con la ternura de un padre hacia su hijo.
A ambos embellece la fresca nieve que cae sobre la rosa.
Se reparten oro, perlas y tesoros como pequeños arroyos.

El festín tocó a su fin y los bebedores regresaron felices a sus casas,
pero no consintieron en marcharse los grandes señores que vinieron a sentarse junto al caballero.
El rey le interroga y él narra las penas sin cuento que ha soportado,
y después, lo que ha visto y sabido del Caballero extranjero:

“No os extrañéis si me veis suspirar cuando digo su nombre,
y si afirmo que su rostro sin igual se parece al sol.
Su belleza trastorna el entendimiento de todo el que lo ve.
Una rosa florecida entre espinas, pero ¡ay!, qué lejos está.

Cuando el Destino inestable determina que un hombre ha de sufrir,
los pétalos se vuelven espinas, y el cristal, amarillo como el azafrán”.
Las lágrimas bañan el rostro de Avtandil mientras lo evoca,
y entonces cuenta con detalle todo cuanto oyó de labios de Tariel.

“Mora en cavernas de las que expulsó a los gigantes Devis,
y con él vive la doncella Asmath, que es su única compañía.
Se viste con la piel de un tigre y desprecia el brocado y las ricas telas.
Vive lejos y ajeno al mundo y un fuego incesante lo consume”.

Cuando acaba el relato, la triste historia de la desdicha del Caballero,
de los héroes de valor incomparable, de los increíbles duelos y batallas,
el brillo de su sol había calentado su corazón y lo consolaba.
Todos alaban su bravura: “Oh, león, gloria eterna a tu valor”.

El gozo de Tinatín es inmenso mientras escucha hablar a Avtandil.
El caballero bebe y festeja aquel día, sin cansarse del banquete.
De regreso a su alcoba encuentra al esclavo de su sol con un mensaje.
Ella le ordena ir a su encuentro. No hay lengua capaz de expresar cuánto lo satisfizo esto.

ყმა წავიდა მხიარული, ლმობიერი, არ გამწყრალი,
ლომი მინდორთ ლომთა თანა მინდორს რული, ფერ-ნამკრთალი,
ყმა სოფლისა ხასიათი, ჯავარი და სრული ლალი,
მაგრა ჰქონდა გულისათვის გული გულსა განაცვალი.

მზე უკადრი ტახტსა ზედა ზის მორჭმული, არ ნადევრი,
წყლად ევფრატსა უხვად ერწყო ედემს რგული ალვა მჭევრი;
ბროლ-ბადახშსა აშვენებდა თმა გიშერი, წარბი ტევრი,
მე ვინ ვაქებ? ათენს ბრძენთა, ხამს, აქებდეს ენა ბევრი!

ყმა მხიარული წინაშე დასვა სკამითა მისითა;
სხენან სავსენი ლხინითა, ორთავე შესატყვისითა;
უბნობენ ლაღნი, წყლიანნი არა სიტყვითა მქისითა;
უთხრა: “ჰპოვეა, პატიჟნი ჰნახენ ძებნითა ვისითა?”

ჰკადრა: “რა კაცსა სოფელმან მისცეს წადილი გულისა,
ხსოვნა არა ხამს ჭირისა, ვით დღისა გარდასრულისა.
ვპოვე ხე, ტანი ალვისა, სოფლისა წყალთა რწყულისა,
მუნ პირი, მსგავსი ვარდისა, მაგრა აწ ფერ-ნაკლულისა.

მუნ სარო, მსგავსი ვარდისა, ვნახე, მისჭირდა, მი, ნები;
იტყვის: “დავკარგე ბროლი და სადა ჰრთავს ბროლსა მინები”.
მით ვიწვი, რათგან ჩემებრვე ცეცხლი სწვავს მოუთმინები”
მერმე კვლა ჰკადრა ამბავი მან, მისგან მონასმინები.

სიარულსა მისგან ძებნად, სრულ პატიჟთა მოსთვლის, ჭირსა,
მერმე ჰკადრა, საწადლისა ღმერთმან პოვნა ვით აღირსა:
“საწუთრო და სოფელს ყოფა, კაცი უჩსო, ვით ნადირსა,
ოდენ ხელი მხეცთა თანა იარების მინდორს, ტირსა.

ნუ მკითხავ, ქება რა გკადრო, ჩემგან რა გაგეგონების?
მისსა მნახავსა ნახული აღარა მოეწონების;
თვალნი მჭვრეტელთა, ვით მზისა ციაგსა, დაეღონების;
ვარდი შექმნილა ზაფრანად, აწ ია შეიკონების!”

Avtandil va a ver a Tinatín, gozoso, feliz, con el corazón enternecido,
león que ha vagado entre los leones de la selva y ha perdido su color;
un caballero en el mundo, qué rara e inestimable joya,
pero por causa del amor ha cambiado corazón por corazón.

Tinatín se encuentra sentada en su trono, majestuosa en su belleza,
un bello aloe plantado en el Edén y generosamente regado por la corriente del Éufrates.
Ojos de azabache y pestañas de jade adornan al cristal y al rubí.
¿Cómo podría yo elogiarla? Necesitaría las mil lenguas de los sabios de Atenas.

El feliz caballero se sienta en un escaño junto a ella.
Los dos se sientan, llenos de alegría, a conversar como es debido,
hablando con dignidad y elocuencia, no con palabras vanas y descorteses.
Ella le dice: “Al fin encontraste a aquel en cuya búsqueda tanto has sufrido”.

Y él responde: “Cuando el Destino concede a un hombre el deseo de su corazón,
no se debe pensar más en los días pasados ni recordar las desgracias sufridas.
Encontré el árbol de aloe, regado por la corriente del mundo.
Vi su rostro que había sido igual a una rosa, pero ahora es como ámbar.

Cuando hallé a aquel ciprés del Edén, había perdido ya su fuerza.
Él me dijo: “Compadéceme, he perdido el cristal más divino y exquisito”.
Sufro por él porque, como a mí, un fuego inextinguible lo consume”.
Y de nuevo contó la historia que escuchó de boca de Tariel.

Cuenta todos los infortunios y las penas que pasó en los caminos de su larga búsqueda,
y cómo luego Dios tuvo compasión de él y le permitió encontrar lo que anhelaba:
“El mundo, la vida, los hombres, todo lo desprecia, como las fieras,
y vaga solo, enloquecido, entre las bestias, y llora por los campos.

No me preguntes, yo no sabría encontrar las palabras que te hicieran comprender.
Quien le ve no vuelve ya a disfrutar con aquello que antes le agradaba.
Como el sol sus rayos alumbran y calientan a quien lo mira.
Pero el color de la rosa es ahora azafrán mezclado con violetas”.

წვრილად ჰკადრა, რა იცოდა, რა ნახულად, რა ნასმენად:
“ვითა ვეფხსა წავარნა და ქვაბი აქვსო სახლად, მენად;
ქალი ახლავს სასურველად, სულთა დგმად და ჭირთა თმენად”.
ვაჲ, სოფელმან სოფელს მყოფი ყოვლი დასვა ცრემლთა დენად!

ქალსა რა ესმა ამბავი, მიჰხვდა წადილი ნებისა,
განათლდა პირი მთვარისა, ვით ნათლად ნავანებისა;
იტყვის: “რა ვუთხრა პასუხი მას სათნებლისა თნებისა,
რაა წამალი მისისა წყლულისა განკურნებისა?”

ყმა ეტყვის: “ვის აქვს მინდობა კაცისა მომცქაფავისა?
მან ჩემთვის დაწვა თავისა დადვა, არ-დასაწვავისა;
დრო დამიც ჩემგან მისლვისა, მითქვამს დადება თავისა,
მზე შემიფიცავს თავისა, ჩემგან მზედ სახედავისა.

ხამს მოყვარე მოყვრისათვის თავი ჭირსა არ დამრიდად,
გული მისცეს გულისათვის, სიყვარული გზად და ხიდად;
კვლა მიჯნურსა მიჯნურისა ჭირი უჩნდეს ჭირად დიდად,
აჰა, მაქვსმცა უმისოსა ლხინი არმად, თავი ფლიდად!”

მზე ეტყვის: “მომხვდა ყოველი ჩემი წადილი გულისა:
პირველ, შენ მოხვე მშვიდობით, მპოვნელი დაკარგულისა,
მერმე, ზრდა სიყვარულისა გაქვს, ჩემგან დანერგულისა,
ვპოვე წამალი გულისა, აქამდის დადაგულისა!

საწუთრო კაცსა ყოველსა ვითა ტაროსი უხვდების:
ზოგჯერ მზეა და ოდესმე ცა რისხვით მოუქუხდების.
აქამდის ჭირი ჩემზედა აწ ესე ლხინი უხვდების,
რათგან შვება აქვს სოფელსა, თვით რად ვინ შეუწუხდების?

შენ არ-გატეხა კარგი გჭირს ზენაარისა, ფიცისა.
ხამს გასრულება მოყვრისა სიყვარულისა მტკიცისა,
ძებნა წამლისა მისისა და ცოდნა ხამს უვიცისა,
ჩემი თქვი, რა ვქმნა ბნელ-ქმნილმან, მზე მიმეფაროს, მი-, ცისა?”

Relata con detalle cuanto vio y cuanto oyó decir al Caballero:
cómo igual que un tigre vive en una cueva y vaga por el bosque,
solo, servido de una fiel doncella que lo acompaña y comparte sus lágrimas,
¡Ay! El hombre viene al mundo a padecer sufrimientos y aflicción.

La dama sonríe dulcemente mientras escucha a quien ha cumplido su deseo.
Su bello rostro resplandece como la luz del plenilunio.
Dice: “¿Qué podría yo hacer para aliviar el dolor del Caballero?
¿Cuál es el bálsamo que podría remediar su herida?”.

El caballero contesta: “¿Quién podrá confiar en el hombre de palabra inconstante?
Él, que ya no debe sufrir más, hizo un gran sacrificio por mí.
He dado mi palabra de regresar y sacrificarme por él.
Lo juré por ti, sol mío, pues eres para mí igual que el sol.

El amigo verdadero nunca elude el dolor si ha de ayudar al amigo,
ha de dar corazón por corazón y ofrecer su amor como puente y camino.
El midjnur debe hacer suyo el dolor del amante que desespera.
Sin él, no tengo ningún derecho a la alegría, y su ausencia me pesa”.

El sol dice: “Todos los deseos de mi corazón están satisfechos:
primero has regresado sano y salvo tras encontrar al que estaba perdido,
y después el amor que sembré en tu corazón ha crecido aún más.
He logrado el remedio para mi corazón arrebatado por el fuego.

El Destino trata a los mortales como el tiempo:
a veces truena la ira del cielo y a veces sonríe y brilla el sol.
Antes vivía en el dolor, ahora gracias a ti disfruto de la dicha.
Puesto que el mundo nos favorece no consintamos el dolor y la angustia.

Obras como debes al no romper la sagrada promesa que has hecho.
Ni el juramento de amistad ni el de amor pueden ser olvidados o rotos.
Hay que buscar para él un remedio, conocer lo desconocido.
Pero, dime ¿qué haré, desgraciada, si el sol de mi cielo se pone de nuevo?”.

ყმამან ჰკადრა: “სიახლითა შევჰრთე ჭირი შვიდსა მე რვა,
ცუდი არის დამზრალისა გასათბობლად წყლისა ბერვა,
ცუდი არის სიყვარული, ქვეით კოცნა, მზისა წვერვა,
თუ გეახლო, ერთხელ ვა და, რა მოგშორდე, ათასჯერ ვა!

ვაჲ თუ გავიჭრა, გაჭრილსა სადა, გლახ, დამწვავს სამ ალი!
გული ძეს საგნად ისრისა, მესრის საკრავად სამალი;
დრო სიცოცხლისა ჩემისა დღესითგან ჩანს ნასამალი;
მალვა მწადს, მაგრა გარდახდა ჟამი პატიჟთა სამალი!

მესმა თქვენი ნაუბარი, გავიგონე, რაცა ჰბრძანე!
ვარდსა ქაცვი მოაპოვნებს, ეკალთამცა რად ვეფხანე!
მაგრა, მზეო, თავი მზესა ჩემთვის სრულად დააგვანე,
სიცოცხლისა საიმედო ნიშანი რა წამატანე!”

ყმა ტკბილი და ტკბილ-ქართული, სიკეთისა ხელის მხდელი,
ამას ზედა ეუბნების, ვით გაზრდილსა ამო მზრდელი;
ქალმან მისცნა მარგალიტნი, სრულ-ქმნა მისი საწადელი,
ღმერთმან ქმნას და გაუსრულდეს ლხინი ესე აწინდელი!

რა სჯობს, რა კაცმან გიშერი ბროლ-ლალსა თანა ახიოს,
ანუ ბაღს ალვა საროსა ახლოს რგოს, მორწყოს, ახიოს,
მისსა მჭვრეტელსა ალხინოს, ვერ- მჭვრეტსა ავაგლახიოს!
ვაჲ მოყვარისა გაყრილსა, ახი ოს ეყოს, ახი ოს!

მათ მიჰხვდა ლხინი ყოველი ერთმანერთისა ჭვრეტითა.
ყმა წამოვიდა გაყრილი, მივა გულითა რეტითა.
მზე ტირს სისხლისა ცრემლითა, ზღვისაცა მეტის-მეტითა.
იტყვის: “ვერ გაძღა სოფელი, ვაჲ, სისხლთა ჩემთა ხვრეტითა!”

ყმა წავიდა სევდიანი, მკერდსა იცემს, ამად ილებს,
რომე კაცსა მიჯნურობა ატირებს და გააფრდილებს;
რა ღრუბელი მიეფარვის, მზე ხმელეთსა დააჩრდილებს, .
მის მოყვრისა მოშორვება კვლა აბინდებს, არ ადილებს.

El caballero responde: “Cuando estoy cerca de ti, los siete dolores se acrecientan.
Inútil es enviar desde lejos besos al sol que corre por el cielo,
inútil es para el que se hiela en el agua soplar para calentarla.
Si me quedo cerca de ti, seré desgraciado, y si me voy lo seré aún más.

Desdichado seré, donde quiera que esté. El simún quema al vagabundo.
Mi corazón es como el blanco de una flecha, una lanza lo ha atravesado.
La promesa que debo cumplir acortará los días de mi vida,
pero no puedo retrasarme más. De nuevo ha pasado el tiempo de evitar las tribulaciones.

He oído tus palabras y he entendido tu decisión.
La rosa se muestra en sus espinas y yo también me he pinchado.
Pero, ¡ay, mi sol!, pues eres para mis ojos igual al astro del día,
dame una esperanza, una prenda de amor fiel que venerar”.

En lengua georgiana de dulces y bellos sonidos, el caballero amante se dirige a su dama
como el maestro ante el alumno, e intercambian presentes.
Respondiendo a su deseo, ella le ofrece una hermosa perla.
Ojalá Dios consienta que estos regalos sean muestra de su perpetua felicidad.

Nada alegra más al corazón del hombre que unir el azabache al rubí y al cristal,
o plantar en su jardín el aloe junto al ciprés, regarlo y verlo hacerse árbol,
dando gozo a quien lo mira y tristeza al que está lejos.
Qué dolor sufre el amante ausente. Llorará, gemirá, suspirará.

Mientras se miran gozan de toda la felicidad de la tierra,
pero el caballero se va, se aleja con el corazón perdido,
y su sol llora lágrimas de sangre tan abundantes como el mar.
“El Destino no se ha cansado aún,” dice ella, “de beber de mi sangre”.

El caballero se aleja melancólico, golpeando su pecho con el puño.
El mal de amor hace llorar al hombre y atormenta su corazón.
Cuando una nube oculta el sol, la tierra queda sombría,
pero el alba no disipa la oscuridad cuando el amante se separa de su amada.

სისხლმან და ცრემლმან გარევით ღაწვი ქმნის ღარად და ღარად;
იტყვის: “მზე ჩემგან თავისად კმა დასადებლად აღარად;
მიკვირს, თუ გული ალმასი შავმან წამწამმან დაღა რად!
ვირე ვნახვიდე, სოფელო, მინდი სალხინოდ აღარად!

ვინ გუშინ ედემს ნაზარდი ალვა მრგო, მომრწყო, მახია,
დღეს საწუთრომან ლახვარსა მიმცა, დანასა მახია,
დღეს გული ცეცხლსა უშრეტსა დაბმით დამიბა მახია.
აწყა ვცან, საქმე სოფლისა ზღაპარია და ჩმახია!”

ამას მოსთქვამს, ცრემლსა აფრქვევს, ათრთოლებს და აწანწარებს,
გულ-ამოსკვნით, ოხრვა-სულთქვმით მიხრის ტანსა, მიაწარებს.
საყვარლისა სიახლესა მოშორვება გაამწარებს,
ვაჲ, საწუთრო ბოლოდ თავსა ასუდარებს-აზეწარებს!

ყმა მივიდა, საწოლს დაჯდა, ზოგჯერ ტირს და ზოგჯერ ბნდების,
მაგრა ახლავს გონებითა საყვარელსა, არ მოსწყდების;
ვით მწვანვილსა თრთვილისაგან, პირსა ფერი მოაკლდების.
ჰხედავთ, ვარდსა უმზეობა რაგვარ ადრე დააჩნდების!

გული კრულია კაცისა, ხარბი და გაუძღომელი,
გული ჟამ-ჟამად ყოველთა ჭირთა მთმო, ლხინთა მნდომელი,
გული – ბრმა, ურჩი ხედვისა, თვით ვერას ვერ გამზომელი,
ვერცა ჰპატრონობს სიკვდილი, ვერცა პატრონი რომელი!”

რა გულსა უთხრნა გულისა სიტყვანი საგულისონი,
თვით მარგალიტნი მოიხვნა მის მზისა სამეყვისონი,
მის მზისა მკლავსა ნაბამი, მათ კბილთა შესატყვისონი,
პირი დასდვა და აკოცა, ცრემლი სდის, ვითა ბისონი.

რა გათენდა, კაცი მოვა მომკითხავი, დარბაზს მხმობი.
ყმა წავიდა ლაღი, ნაზი, ნაღვიძები, ძილ-ნაკრთობი.
ერთმანერთსა ეჯარვიან, დგას მჭვრეტელთა ჯარი მსწრობი;
მეფე მინდორს ეკაზმოდა, მოემზადა დაბდაბ-ნობი.

El correr de las lágrimas abre surcos en las mejillas de Avtandil.
“Mi sol”, dice, “no puede estar satisfecha de mí, pues lo he sacrificado todo por Tariel.
Me maravilla cómo las negras pestañas pueden atravesar un corazón de diamante:
Hasta que vuelva a verla, oh mundo, no quiero que me des alegrías.

Quien era ayer como un aloe plantado y regado en el Edén,
hoy es herido por el Destino con sus lanzas, atravesado por sus puñales,
Hoy mi corazón está atrapado en una llama de fuego incesante.
Ahora sé cómo es el mundo: un cuento engañoso y sin sentido”.

Perdido en estos pensamientos, llora hasta alcanzar los bordes de la angustia,
gime con el corazón herido, su cuerpo se inclina y se estremece.
La dicha de estar juntos se ha quebrado, ay, con su partida.
¡Ay, Destino! El final es la mortaja; la guadaña, el principio.

El caballero regresa a su cámara y se sienta; a veces llora, a veces se desespera.
Su pensamiento está junto a su bien amada, no se separa de ella.
Tiene el rostro pálido y ajado como la yerba cortada.
Mirad cómo la rosa palidece en ausencia del sol.

El corazón del hombre no es puro, sino codicioso e insaciable,
corazón que soporta dolor cuando desea alegría,
corazón ciego que no sabe ver, que no sabe nada de mesura;
ningún rey, ni siquiera la muerte, puede ser su dueño.

Avtandil conversa con su corazón en el lenguaje que él entiende.
Toma la perla que ha recibido como recuerdo de su sol,
adorno del brazo de la amada que semeja sus dientes,
la besa con ternura y sus lágrimas fluyen como el Pisón:

Al despuntar el día un correo manda llamar a Avtandil al palacio,
y, aunque no ha dormido ni descansado, el caballero se presenta cortés y sereno:
Las huestes de aquellos que han venido para verle estallan de alegría.
El rey se prepara para la caza al son de címbalos y tambores.