მბობა ტარიელისგან ლომ-ვეფხთ დახოცისა

TARIEL CUENTA CÓMO MATÓ AL TIGRE Y AL LEÓN

რა წამეკიდა, ყველაი წვრილად გიამბო ენითა,
მერმეღა გაბრჭევ მართალი მაგა გულითა ბრძენითა;
შენ მოგელოდი, მიმჭირდა მოლოდინითა შენითა,
ქვაბს ვეღარ გავსძელ, მინდორთა მოვლა მომინდა ცხენითა.

იმა ქედსა გარდავადეგ, შამბნი ისი მომეარნეს;
ერთი ლომი ერთი ვეფხი შეკრბეს, ერთად შეიყარნეს,
ჰგვანდეს რათმე მოყვარულთა, მათი ნახვა გამეხარნეს,
მათ რა უყვეს ერთმანერთსა, გამიკვირდეს, შემეზარნეს.

პირველ ამოდ ილაღობეს, მერმე მედგრად წაიკიდნეს:
თვითო ტოტი ერთმანერთსა ჰკრეს, სიკვდილსა არ დაჰრიდნეს;
გამოჰრიდნა ვეფხმან გული, – დედათა-მცა გამოჰრიდნეს! –
ლომი მედგრად გაეკიდა, იგი ვერვინ დაამშვიდნეს.

ლომსა დავუგმე ნაქმარი, ვარქვი: “არა ხარ ცნობასა,
შენ საყვარელსა რად აწყენ? ფუ მაგა მამაცობასა!”
ხრმალ-გამოწვდილი გავუხე, მივეც ლახვართა სობასა,
თავსა გარდავჰკარ, მო-ცა-ვკალ, დავჰხსენ სოფლისა თმობასა.

ხრმალი გავსტყორცე, გარდვიჭერ, ვეფხი შევიპყარ ხელითა;
მის გამო კოცნა მომინდა, ვინ მწვავს ცეცხლითა ცხელითა;
მიღრინვიდა და მაწყენდა ბრჭკალითა სისხლთა მღვრელითა,
ვეღარ გავუძელ, იგიცა მოვკალ გულითა ხელითა.

რაზომსაცა ვამშვიდებდი, ვეფხი ვერა დავამშვიდე,
გავგულისდი, მოვიქნივე, ვჰკარ მიწასა, დავაწყვიდე;
მომეგონა, ოდეს ჩემსა საყვარელსა წავეკიდე;
სულნი სრულად არ ამომხდეს, რად გიკვირს, თუ ცრემლთა ვჰღვრიდე!

აჰა, ძმაო, მითხრობია ჭირი ჩემი, რაცა მჭირდა;
სულთა დგმაცა არა მმართებს, ასრე გასლვა რად გიკვირდა?
სიცოცხლესა გავეყარე, სიკვდილიცა დამიძვირდა”.
ესე სიტყვა დაასრულა, ყმამან სულთქვნა, ა-ცა-ტირდა.

Voy a contarte ahora con detalle cuanto me ha sucedido estos días,
y después, que tu corazón que rebosa sabiduría, me juzgue.
Mientras esperaba tu regreso, me sentía cada vez más desasosegado;
ya no podía soportar la gruta y decidí cabalgar por los bosques.

Había atravesado los torrentes y alcanzado la cima de la colina,
cuando vi aparecer un león que se acercaba a un tigre hembra.
Parecían dos amantes jugando y aquella visión me reconfortó,
pero lo que se hicieron el uno al otro me sorprendió y me horrorizó.

Se revolcaban gozosamente y rodaban enredados el uno en el otro,
pero de pronto, empezaron a atacarse con saña, sin miedo a morir.
La hembra fue perdiendo fuerza como suele ocurrir a las mujeres,
pero el león la persiguió con rabia; parecía que nada podía calmarlo.

El comportamiento del león me disgustó y pensé:
“Tú has perdido el juicio, ¿por qué atacas a tu amada, a qué viene esa violencia?”.
Cargué contra él con la espada desenvainada y le clavé la lanza;
le atravesé el corazón y lo maté liberándolo así de las desdichas del mundo.

Arrojé mi espada y me arrodillé para acariciar a la hembra con las manos.
Deseaba besarla por aquella cuyas ardientes llamas me consumen,
pero ella rugió, me golpeó con sus garras e hizo brotar mi sangre,
y yo no pude dominar mi cólera, y con el corazón enfurecido la maté.

¿Sabes? Hice cuanto pude para calmarla, pero no lo logré.
Desesperado intenté derribarla y dominarla en tierra, pero en vano.
Mientras, yo recordaba la querella que mu amada y yo tuvimos.
¿Te sorprendes si te digo que lamenté no haber muerto así?

Ahora ya sabes, hermano, todas las penas que he padecido.
La vida no me interesa, pero aquí estoy todavía entre los vivos y puedo hablar,
aunque ya había abandonado la vida. Ni siquiera la muerte me es benévola”.
Cuando acaba de hablar Tariel suspira y las lágrimas regresan a sus ojos.