მულღაზანზარს მიეახლა, ადრე დაჰლევს გზასა გრძელსა;
მინდორს ნახა სპა ლაშქართა და ნადირთა ჰგვანდეს მსრველსა,
ყოვლგნით ალყა შემოეკრა, მოსდგომოდეს გარე ველსა,
ისრიან და იზახიან, მხეცსა სჭრიან ვითა მჭელსა.

კაცი ემთხვია; მას ჰკითხა ამბავი მის ლაშქარისა,
უბრძანა: “ისი ვისია ხმა ზათქისა და ზარისა?”
მან უთხრა: ” ფრიდონ ხელმწიფე, მეფე მულღაზანზარისა,
იგი ნადირობს, შეუკრავს ნაპირი ველ-შამბნარისა”.

მათ ლაშქართაკე წავიდა მით უსახოთა ქცევითა,
გამხიარულდა; შვენება მის ყმისა ვთქვიმცა მე ვითა!
მისთა გამყრელთა დააზრობს, შემყრელთა დასწვავს მზე ვითა,
ნახოს, მჭვრეტელთა ახელებს, ტანი ლერწამობს რხევითა.

მათ ლაშქართა ყოლბსა შუა ორბი სითმე გარდმოფრინდა;
ყმამან ცხენით შეუტივა, გაამაყდა, არ შეშინდა,
შესტყორცა და ჩამოაგდო, დაეცა და სისხლი სდინდა,
გარდახდა და ფრთენი დასჭრნა, წყნარად შეჯდა, არ აქშინდა.

იგი რა ნახეს, მესროლნი სროლასა მოეშლებოდეს,
ალყა დაშალეს, მოვიდეს, მოეხვეოდეს, ბნდებოდეს,
იქით და აქათ უვლიდეს, ზოგნი უკანა ჰყვებოდეს,
ვერცა ჰკადრებდეს: “ვინ ხარო”, ვერცა რას ეუბნებოდეს.

მინდორსა შუა გორი დგა, ფრიდონ მას ზედა დგებოდა;
ღირსნი მას თანა სროლასა ორმოცი კაცი ჰხლებოდა;
მუნ დაემართა ავთანდილ, მას თანა ყოლბი ჰყვებოდა.
ფრიდონს უკვირდა: “რა ქმნესო”, მისთა სპათათვის წყრებოდა.

ფრიდონ მონა გამოგზავნა: “წა, ნახეო ისი სპანი,
რა ქმნეს, ალყა რად დაშალეს, სად წადიან ვითა ბრმანი?”
მონა ფიცხლა მოეგება, ნახა სარო, მორჩი ტანი,
დადგა, თვალნი გაურეტდეს, დაავიწყდეს სიტყვის თქმანი.

Cabalgando de prisa Avtandil se aproxima a Mulgazanzar,
y en las cercanías ve unos jinetes que parecen estar cazando,
alegres guerreros situados formando un gran círculo alrededor de un campo.
Están de cacería y siegan animales como si fueran inmóviles espigas.

Se acerca a un hombre y le pide noticias de aquella gente:
“¿A quién sirven los que gritan y llenan el campo con tumultuosa alegría?”.
El hombre responde: “Pridón, nuestro señor, el rey de Mulgazanzar está cazando,
y ha colocado entre los juncos a los ojeadores para levantar la caza”.

Avtandil conteniendo su emoción, se aproxima despacio a los cazadores.
¿Cómo podría yo describiros la belleza de este caballero?
Los que están cerca de él sienten el calor del sol, los que están lejos se hielan.
Como un junco su cuerpo se ondula sobre el caballo admirando a quien lo ve.

De repente aparece un águila volando por lo alto de los cielos.
El caballero galopa en su persecución y diestramente saca sus flechas,
apunta y la atraviesa, y el águila se precipita a tierra como una piedra.
Avtandil desmonta, la agarra por las alas y monta de nuevo sin jadear.

Cuando le vieron, los arqueros dejaron de disparar y abrieron el círculo;
rápidamente se acercan a él y todos le rodean silenciosos y expectantes.
Quieren estar más cerca de la maravilla, alumbrarse con sus rayos.
Nadie habla porque nadie se atreve a preguntar: “¿Quién eres?”.

En una colina que domina la llanura está Nuradín Pridón
rodeado por cuarenta hombres, expertos cazadores que le sirven.
Avtandil prosigue su camino seguido por la hueste. Pridón se sorprende y dice:
“Pero, qué hacen éstos?”. Está irritado con sus hombres.

Pridón envía un esclavo a enterarse de lo que está ocurriendo allí abajo:
“Ve a ver qué hacen, por qué han roto el círculo y caminan como ciegos”.
Al punto parte el esclavo y pronto ve al extranjero de talle de ciprés,
entonces se para con los ojos asombrados y olvida cuál era su misión.

ავთანდილ ცნა, თუ: “ისია მოამბვედ ჩემად რებული.
– უთხრა: “არქვი შენს პატრონსა ეს ჩემი დავედრებული:
ვარ უცხო ვინმე ღარიბი, საყოფთა მოშორვებული,
ძმად-ფიცი ტარიელისი, თქვენს წინა მომგზავრებული”.

მონა წავიდა ფრიდონის თხრობად ამბვისა მისისად,
უთხრა: “მზე ვნახე მოსრული, ჩანს მანათობლად დღისისად;
ვაზრობ, იგიცა დაშმაგდენ, თუ ბრძენთა ნახონ ისი სად;
ვარ ძმაო ტარიელისი შეყრად ფრიდონის მქისისად.

რა ” ტარიელ” მოისმინა, ფრიდონს ჭირი უსუბუქდა,
თვალთა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს, გული უფრო აუჩუქდა,
მონაქროლმან ვარდი დაზრა, წამწამთაგან ბუქი ბუქდა;
შეიყარნეს, ერთმანერთი მათგან იქო, არ გაუქდა.

ფიცხლა იგი ქედი ჩავლო, ჩაეგება ფრიდონ წინა;
რა შეხედნა, ესე თქვა, თუ: “თუ არ მზეო, ისი ვინ- ა?”
მას ჰმეტობდა, რაცა ქება მონისაგან მოესმინა;
ერთმანერთსა გარდაუხდეს, ლხინმან ცრემლი აფრქვევინა.

მოეხვივნეს ერთმანერთსა, უცხოებით არ დარიდონ;
თვით უსახოდ ფრიდონს ყმა და მოეწონა ყმასა ფრიდონ;
რა მჭვრეტელთა იგი ნახონ, მზე მათ თანა გააფლიდონ,
მომკალ, ბაზარს სხვა მათებრი ივაჭრონ რა, ანუ ყიდონ.

ფრიდონისებრნი მოყმენი ვინმცა ვით ვინ ეგებიან!
მაგრა მას ახლავს ქებანი, მართ მეტი არ მიხჰვდებიან;
მზე უჩინო იქმს მნათობთა, რა ახლოს შეიყრებიან,
დღისით ვერ ნათობს სანთელი და ღამით შუქნი ჰკრთებიან.

ცხენთა შესხდეს, გაემართნეს, ფრიდონისსა მივლენ სრასა.
დაიშალა ნადირობა, მოეშალნეს მხეცთა სრვასა;
ავთანდილის ჭვრეტად სპანი იქით-აქათ იქმენ ჯრასა,
თქვეს : “ასეთი ხორციელი შეუქმნია რაგვარ რასა?”

Avtandil ve al esclavo y comprende que lo han mandado a averiguar lo que pasa.
Le dice: “Regresa y llévale a tu señor este mensaje de mi parte:
soy extranjero y recién llegado, vengo solo desde un país muy lejano.
Soy hermano por juramento de Tariel y él me envía ante ti”.

El esclavo regresa junto a Pridón y le anuncia lo que ha oído.
Le dice: “He visto al sol que camina iluminando con su luz;
hasta el más sabio perdería la cabeza si lo viera junto a él.
Dice que su hermano Tariel le envía a ver al orgulloso Pridón”.

Cuando Nuradín oye el nombre de Tariel, su pena se aligera.
Las lágrimas caen de sus ojos y su corazón late apresuradamente,
como movido por un golpe de viento. La tempestad arrasa sus pestañas.
Cabalgan el uno hacia el otro con deseo de elogiarse, y sin descortesía.

Pridón ha descendido velozmente de la colina, impaciente por acercarse,
y cuando ve a Avtandil piensa: “He aquí al sol que se muestra”,
y le dirige elogios que sobrepasan los que había oído del esclavo.
Desmontan de los caballos y lágrimas de alegría corren de sus ojos.

Aunque son extraños no sienten vergüenza de abrazarse el uno al otro.
El caballero le parece sin tacha a Pridón, y Pridón agrada al caballero.
Todos los que los miraban sentían desprecio del sol.
Decidme si tales héroes pueden encontrarse o comprarse en el mercado.

Cuántos nobles caballeros, semejantes a Pridón, lo acompañan,
pero no pueden compararse a aquel a quien los elogios no hacen justicia.
Todos los planetas que se acercan al sol se vuelven invisibles.
Las velas no alumbran de día, pero su luz brilla durante la noche.

Montan en sus caballos de nuevo y se dirigen al palacio de Nuradín Pridón.
La partida de caza toca a su fin y cesa la hecatombe de fieras salvajes.
De todas partes se reúnen soldados con el único propósito de ver a Avtandil.
Todos dicen: “¿Qué ser podría compararse con él?”.

ყმა ფრიდონს ეტყვის : “ისწრაფი, ვიცი, ამბვისა თხრობასა,
გიამბო, ვინ ვარ, სით მოვალ, – ვინათგან ჰლამი ცნობასა, –
ანუ სით ვიცნობ ტარიელს, ანუ რად ვიტყვი ძმობასა,
იგი ძმად მიხმობს, ძმა ხარო, თუცა ძლივ ღირს ვარ ყმობასა.

მე ვარ ყმა როსტან მეფისა, მოყმე არაბეთს ზრდილობით,
დიდი სპასპეტი, სახელად მიხმობენ ავთანდილობით,
ძე დიდებულთა დიდ-გვართა, ზრდილი მეფეთა შვილობით,
საკრძალავი და უკადრი, მყოფი არვისგან ცილობით.

დღესა ერთსა მეფე შეჯდა, ნადირობას გამოვიდა;
მინდორს ვნახეთ, ტარიელი, ცრემლთა ღვრიდა, ველთა რწყვიდა,
გაგვიკვირდა, გვეუცხოვა, ვაწვიეთ და არ მოვიდა,
ჩვენ გვეწყინა, არ ვიცოდით, მას თუ ცეცხლი რაგვარ სწვიდა.

მეფემან სპანი შეპყრობად შეუზახნა და წყრებოდა;
მან უჭირველად დახოცნა, ომი არ მისჭირდებოდა,
ზოგსა მხარ-თეძო დაჰლეწა და ზოგთა სული ჰხდებოდა;
მუნღა ცნეს, ეტლი მთვარისა რომე არ დაბრუნდებოდა.

მათ სპათაგან ვერ-შეპყრობა ცნეს მეფეთა მეტად მწყრალთა,
თვით შესხდეს და შეუტივეს ამაყთა და არას მკრძალთა.
რა ტარიელ მეფე იცნა, მუნღა დაჰკრთა მათთა ხრმალთა,
ცხენსა მისცნა სადავენი, დაგვეკარგა წინა თვალთა.

ვძებნეთ და კვალი ვერ ვპოვეთ, დავსწამეთ ეშმაურობა.
მეფე დაჭმუნდა, დაშალა სმა, ნადიმობა, პურობა.
მე ვეღარ გავსძელ მისისა ამბვისა არ-დასტურობა,
გამოვიპარე საძებრად: მწვიდა ცეცხლი და მურობა.

იგი ვძებნე წელსა სამსა არ ვიამე არცა ძილი.
მათ მასწავლეს, ხატაელნი ვნახენ მისგან დაკოდილი;
ვპოვე ვარდი მოყვითანე, შუქ-მკრთალი და ფერ-მიხდილი,
შემიტკბო და შემიყვარა, ვითა ძმა და ვითა შვილი.

Avtandil dice a Pridón: “Sé que estás deseoso de oír mis palabras,
de saber quién soy y de dónde vengo, mi querido amigo;
de tener noticias de aquel que habla de ti como de un hermano.
También a mí me llama hermano, pero yo apenas soy digno de ser su esclavo.

Debes saber que soy vasallo del rey Rostevan, nacido y criado en Arabia.
Soy gran spaspeth de todas sus huestes, y mi nombre es Avtandil.
Nací en el seno de una noble familia y fui criado como un hijo por el rey.
Todos me respetan y nadie osa desafiarme. Soy un hombre de honor.

Un día el rey montó en su caballo y salió de cacería.
Junto a un arroyo vio a Tariel, que regaba los campos con sus lágrimas.
Nos quedamos atónitos de su extraña presencia y le invitamos, pero no atendió.
Entonces nos irritamos y le atacamos, ignorantes del fuego incesante que lo devora.

Encolerizado el rey mandó sus huestes contra él para atraparle,
pero en un suspiro las exterminó y sus cuerpos se derrumbaron inertes.
Unos perdieron el sentido por los golpes y otros rindieron el alma al Creador.
Comprendimos que no hay fuerza para apartar a la luna de su órbita.

Cuando el rey vio cómo el Caballero había acabado con sus valientes guerreros,
saltó sobre su caballo y persiguió al altivo y osado desconocido,
pero cuando Tariel vio al rey, bajó la espada respetuosamente.
Espoleó entonces su caballo y le vimos desaparecer ante nuestros ojos.

Buscamos inútilmente al Caballero y llegamos a creer que era un demonio.
El rey se entristeció, y puso fin a fiestas, jolgorios y banquetes.
Yo estaba impaciente también por conocer la historia del extranjero
y partí en su busca secretamente, incendiado por un fuego sin fin.

En balde busqué al Caballero durante tres largos años sin conocer el descanso.
Por fin, un día tropecé con unos cazadores catayanos que él había atacado
y lo encontré, pero la rosa de su belleza palidecía y se marchitaba.
Me recibió con dulzura y me dio la bienvenida como a un hermano, como a un hijo.

ქვაბნი წაუხმან დევთათვის, სრულად გაჰმესისხლებია;
მუნ ასმათ ახლავს მარტოსა, სხვა არვინ უახლებია;
მას მუდამ ძველი ცეცხლი სწვავს, არ ახალ, არ ახლებია,
ვა ჰმართებს მისსა გაყრილსა, შავი ხლა თავსა ჰხლებია.

ქალი მარტო ქვაბსა შიგან ზის მტირალი, ცრემლ-ნაწთომი;
ყმა ნადირსა უნადირებს, ლომის ლეკვსა ვითა ლომი,
მიართვამს და აგრე არჩენს იგი ერთგან ვერ-დამდგომი,
მისგან კიდე სანახავად არა უნდა კაცთა ტომი.

მე უცხოს უცხო მანატრა მოსმენა სანატრელისა,
მითხრა ამბავი მისი და მისისა სასურველისა.
რა ჭირნი დათმნა, ვერ იტყვის აწ ენა ესე ხელისა,
ჰკლავს სურვილი და ვერ-ჭვრეტა მისისა დამმარხველისა.

ვითა მთვარე დაუდგომლად იარების, არ დადგების;
მასვე ცხენსა შენეულსა ზის, აროდეს გარდაჰხდების;
არას ნახავს პირ-მეტყველსა, ვით ნადირი კაცთა ჰკრთების.
ვა მე, მისსა მგონებელსა, ვა მას, ვინცა მისთვის კვდების!

მის ყმისა ცეცხლი მედების, დამწვა ცეცხლითა მისითა;
შემებრალნეს და გავშმაგდი, გავხე ცნობითა ვისითა;
მომინდა მისთა წამალთა ძებნა ზღვითა და ქვიშითა;
შევიქეც, ვნახენ მეფენი, მყოფნი გულითა მქისითა.

დავეთხოვე და გამიწყრა, მეფე მიეცა ჭმუნვასა.
დავყარენ ჩემნი ლაშქარნი, მით იზახიან მუნ ვასა;
გამოვიპარე, დავეხსენ სისხლისა ცრემლთა წურვასა,
აწ ვეძებ მისთა წამალთა, ვიქმ იქით-აქათ ბრუნვასა.

შენი მან მითხრა ამბავი მისგან ძმობისა შენისა,
აწ მიპოვნიხარ უებრო, შენ – საქებელი ენისა;
გამომირჩიე, სით მიჯობს ძებნა მის მზისა ზენისა,
მისთა მჭვრეტელთა ლხინისა, ვერ-მჭვრეტთა ამაზრზენისა”.

Arrebató unas cuevas a los gigantes Devis, no sin lucha y efusión de sangre.
Sólo Asmath cuida del solitario, no quiere ver a otros seres humanos,
y un fuego incesante le consume, mientras añora y espera a Nestán.
Nosotros, que sufrimos por su ausencia, ¿qué podemos hacer para aliviarle?

La desdichada Asmath le espera sola mientras él vaga por los bosques.
Como el león caza para sus crías, así él caza para alimentarla.
Provee de sustento a la doncella, pero nunca para mucho en ningún lugar,
pues no siente deseos de ver a otra criatura humana que no sea ella.

A mí, al extranjero, me contó cortésmente su conmovedora e increíble aventura,
y me habló de su amor por una dama. Cuantos desastres ha padecido,
la lengua de este caballero loco y enamorado no podría relatártelos.
La añoranza lo consume. El pensamiento de la sepultura es su único consuelo.

Vaga por la tierra como la luna que discurre por los cielos, y jamás descansa;
día y noche cabalga sin bajar nunca del caballo que tú le diste.
Con nadie habla, y como una fiera salvaje evita a los demás mortales.
¡Qué doloroso es recordar cuánto sufre por la ausencia de su amada!

A mí también me consume el fuego que quema el alma de Tariel;
mi corazón enloquece de piedad y mi único deseo es ayudarle.
Por tierras y mares busco, pero no encuentro, un bálsamo para sus heridas.
Yo al fin regresé, y pude ver a mi rey cuyo corazón se alegró con mi presencia.

Cuando quise partir, el rey se encolerizó y casi enloquece de ira,
pero yo abandoné a mis hombres que se lamentaban llorando,
y me escapé dejando tras de mí océanos de lágrimas.
Ahora busco un remedio para su dolor en cualquier lugar del mundo.

Él me habló de ti y de la eterna amistad que os jurasteis,
y al fin te encontré, caballero irreprochable, digno de elogio y respeto.
Aconséjame, dime dónde podría yo encontrar a aquel sol celestial
cuya presencia da la alegría y cuya ausencia lleva al tormento”.

აწ ფრიდონ იწვის სიტყვითა მის ყმისა ნაუბარითა;
ორნივე სწორად მოსთქმიდეს მოთქმითა საქებარითა,
გულ-ამოსკვნილნი გულითა ტირან ვერ-დამთმობარითა,
მუნ ვარდსა წყლითა ცხელითა რწყვენ ტევრთა საგუბარითა.

ლაშქართა შიგან შეიქმნა ხმა ტირილისა დიდისა,
ზოგთაგან ხოკა პირისა, ზოგთაგან სრევა რიდისა.
ფრიდონ ტირს, მოსთქვამს ხმა-მაღლად, გაყრილი წლისა შვიდისა:
უხანობა და სიცრუვე, ვა, საწუთროსა ფლიდისა!

ფრიდონ მოსთქვამს: “რა შეგასხათ, ვერ-საქებო, ვერ-სათქმელო!
ხმელთა მზეო, სამყაროსა მზისა ეტლთა გარდამხმელო,
მოახლეთა სალხინოო, სიცოცხლეო, სულთა მდგმელო,
ცისა ეტლთა სინათლეო, დამწველო და დამანთქმელო!

რა მოგეშორვე, მას აქათ სიცოცხლე მომძულვებია;
თუცა შენ ჩემად არა გცალს, მე შენთვის მომსურვებია;
შენ უჩემობა ლხინად გიჩს, მე დია მიმჭირვებია,
ოხერ სიცოცხლე უშენოდ, სოფელი გამარმებია!”

ფრიდონ თქვნა ესე სიტყვანი მოთქმითა შვენიერითა;
სული დაიღეს, დადუმდეს, მივლენ არ თურე ღერითა.
ავთანდილ მჭვრეტთა აშვენებს ტურთითა აერ-ფერითა,
მელნისა ტბათა მიჯარვით ჰბურავს გიშრისა ჭერითა.

ქალაქს შევიდეს, მუნ დაჰხვდა სრა მოკაზმული სრულითა,
სახელმწიფოთა ყოვლითა გასაგებლითა სრულითა;
მონანი ტურფად მოსილნი წესითა იყვნეს რულითა!
შეჰფრფინვიდიან ავთანდილს გულითა სულ-წასულითა.

შევიდეს და დიდი შექმნეს ჯალაბობა, არ ხალვათი:
იქით-აქათ დიდებულნი წარიგებით ათჯერ ათი;
თვით ორნივე ერთგან დასხდეს; ვითა ვინ თქვას ქება მათი!
ბროლ-ბადახშსა აშვენებდა ზოგან მინა, ზოგან სათი.

Las palabras de Avtandil parecen quemar el alma de Pridón.
Juntos se lamentan los caballeros con quejas llenas de belleza,
y sin poder retener las lágrimas, sus corazones sangran sin remedio;
mejillas bañadas de ardiente agua que mojan la jungla de las pestañas.

Un clamor nace y se extiende por las filas de los soldados;
unos arañan sus mejillas, otros desgarran sus vestiduras.
Pridón deplora amargamente los siete largos años de separación.
¡Ay, así son las inconstancias y la falsía de este mundo vano!

“¿Cómo podría”, dice Pridón, “encontrar un elogio adecuado para ti, Tariel?
No hallo palabras apropiadas, oh sol terrestre que iguala al que gira entre los planetas;
como ellos otorgas la alegría, la vida, y se la das a quienes están cerca de ti.
Tariel, ilumina nuestra oscuridad, tan tenebrosa por tu ausencia.

Desde que me separé de ti, la vida se me ha vuelto odiosa.
Aunque tú no has tenido tiempo de acordarte de mí, yo te recuerdo.
Has podido vivir contento sin mí, pero a mí tu ausencia me ha sido gravosa,
pues la vida sin ti me parece vacía y el mundo se me ha hecho aborrecible”.

Estas son las palabras que usó Pridón para su bello lamento.
Todos se calmaron y se hizo el silencio; cabalgaban ahora sin cantos.
La belleza de Avtandil encanta a quienes contemplan su belleza sin igual.
Un dosel negro rodea los lagos de azabache de sus ojos.

Cuando llegan a la ciudad, se dirigen al magnífico palacio;
allí, en silencio, les aguardan cortesanos y esclavos con ticos atavíos.
Entran en los espaciosos salones y todos los corazones son hechizados
por la belleza de Avtandil y la caballeresca apostura de Pridón.

Diez veces diez era el número de nobles sentados a un lado y otro de la mesa.
Pridón y Avtandil ocupan su lugar rodeados de nobles y grandes señores.
¡Nunca antes se vio tanta belleza y tanto esplendor reunidos!
El cristal y el rubí se mezclan, ya con el jade, ya con el azabache.

დასხდეს, შეიქმნა პურობა, გაამრავლებდეს მახალსა,
უმასპინძლებდეს ავთანდილს, ვითა მზახალი მზახალსა,
მოიღებდიან ჭურჭელსა ტურფასა, ახალ-ახალსა,
მაგრა მის ყმისა მჭვრეტელთა გული მიეცა, გლახ, ალსა.

მას დღე სვეს, ჭამეს, გარდახდა ნადიმი მსმელთა დასისა.
გათენდა, ბანეს ავთანდილ, რიცხვი ძეს მუნ ატლასისა,
შესამოსელი შეჰმოსეს დრაჰკნისა ბევრ-ათასისა,
შეარტყეს წელთა სარტყელი, დაუდებელი ფასისა.

ყმამან დაყვნა დღენი რამე, თუცა ყოვნას ვერა სთმობდა,
ფრიდონს თანა ნადირობას გავიდის და თამაშობდა,
სწორად ჰხოცდა შორს და ახლოს, თუ რას ხელსა მიაპყრობდა,
მისი სროლა მშვილდოსანსა ყველაკასა აწბილობდა.

ყმა ფრიდონს ეტყვის: “გესმოდეს ჩემი აწ მონახსენები:
მე შენი გაყრა სიკვდილად მიჩს და მით თავსა ვევნები,
მაგრა არა მცალს დღე-კრულსა, ცეცხლი მწვავს მოუთმენები,
გზა გრძელი, საქმე სასწრაფო მიც, დია დავეყენები.

მართალ-ა, შენი გამყრელი თვალი თუ ცრემლსა ღვრიდესა,
დღეს წაუვალი ვერა ვარ, მით ცეცხლი სხვაცა მწვიდესა;
დგომა მგზავრისა ცთომაა, კარგსა იქმს, თავსა სწვრთიდესა;
სადა გინახავს იგი მზე, წამომყევ ზღვისა კიდესა”.

ფრიდონ უთხრა: “დასაშლელი ჩემგან არა არ გეთხრობის;
ვიცი, რომე აღარა გცალს, შენ ლახვარი სხვა გესობის:
წადი, ღმერთი გიწინამძღვრებს, შენი მტერი დაემხობის,
მაგრა თქვი, თუ უშენობა ჩემგან ვითა დაითმობის?

ამას გკადრებ, არ ეგების მარტოსაგან წასლვა შენი;
თანა ყმათა წამოგატან, იმსახურენ, იახლენი,
აბჯარი და საგებელი, ერთი ჯორი, ერთი ცხენი.
არ წაიტან, გაირჯები ღაწვი-ვარდი, ცრემლთა მდენი”.

Se sentaron y dio comienzo el banquete donde abundaba el vino deleitoso.
Como el caballero debe tratar al caballero, así fue tratado Avtandil,
y dulcemente pasaron las horas entre los placeres de la comida y la bebida.
Todos los corazones estaban pendientes de aquel joven que los había encantado.

Aquel día comieron y bebieron rodeados de los que participaban en el banquete,
y ya amanecía cuando el invitado marchó al baño de dulce agua perfumada.
Le enviaron magníficas vestiduras tan exquisitas como su belleza
y un ceñidor adornado de rubíes y piedras de valor incalculable.

Aunque deseoso de partir, el caballero se detiene algunos días.
En la caza y los deportes, Pridón y él pasan el tiempo juntos.
De lejos y de cerca abate las piezas sin errar el blanco,
y los demás cazadores le envidian por el tino de su puntería.

El caballero dijo a Pridón: “Hay algo que debo decirte sin dilación.
Separarme de ti me parece igual a la muerte, pero debo hacerlo.
Otro fuego me consume y con urgencia me reclama. No puedo quedarme.
Es muy largo el camino y corto el tiempo de su cumplimiento.

Quien se aleja de ti, no puede evitar las lágrimas,
pero el momento ha llegado y debo emprender el camino.
El viajero no puede detenerse, la prisa es su designio.
Dime sólo en qué lugar del mar viste al sol”.

Pridón le responde: “Nada haré ni diré para retenerte aquí.
Otra lanza te ha traspasado y no puedes retrasar tu partida,
así que vete, que Dios guíe tu camino y confunda a tus enemigos,
pero, dime, ¿cómo soportaré ahora de nuevo la soledad?

Hay algo que quiero decirte: no es bueno que viajes solo,
Algunos de mis caballeros te acompañarán y te servirán;
también te daré armaduras y provisiones, caballos y bestias de carga,
porque las jornadas serán largas, hermano, y llenas de peligros”.