ავთანდილისგან შენც იცი ჩემთვის თავისა დადება,
აწ მე მაქვს ნაცვლად მისისა მოხმარებისა წადება:
შენ მიდი, ჰკითხე, რა უნდა, მან ქმნას ამისი ცხადება,
ვითა დამივსო სახმილი, ეგრე მისიცა კმა დება.

უთხარ: “ძმაო, რა გარდიხდის შენგან ჩემსა ჭირ-ნახულსა!
ღმერთი მოგცემს წყალობასა, მისგან ზეცით შესახულსა!
თუ ვერა ვიქმ საწადელსა შენსა, შენთვის გაზრახულსა,
არა ვნახავ სახლსა ჩემსა, არ დარბაზსა, არცა ხულსა.

აწ მითხარ, ჩემგან რა გინდა, ანუ რათ მოგეხმარები?
ვარჩევ, წავიდეთ არაბეთს, იყავ ჩემიცა მარები;
ტკბილის სიტყვითა გავმართოთ და ხრმლითა – საომარები:
თუ შენ შენს ცოლსა არ შეგრთავ, მე ჩემსა არ ვექმარები”.

რა ფრიდონ უთხრა ავთანდილს ტარიას მოციქულობა,
მას გაეცინნეს, გაღიმდა, ჰშვენოდა მხიარულობა;
თქვა, თუ: “მეშველი რად მინდა? მჭირს არავისგან წყლულობა!
ჩემი მზე არცა ქაჯთა ჰყავს, არცა სჭირს ლხინ-ნაკლულობა.

ჩემი მზე ტახტსა ზედა ზის, მორჭმული ღმრთისა ნებითა,
საკრძალავი და უკადრი, ლაღი, არვისგან ვნებით-ა,
არცა რა უმძიმს ქაჯთაგან, არცა გრძნეულთა გრძნებითა,
მას ზედა შველა რად მინდა? რად მეჭვ რასაცა თნებითა?

რა მოვა ჩემთვის განგება, ზეცით მოსრულნი ზენანი,
ღმერთი იწადებს, მომივლენ გულსა სახმილთა ლხენანი;
მაშინღა მომხვდენ მოკვდავსა მზისა ელვათა ფენანი,
უმისჟამისოდ ცუდია ჩემგან მი და მო რბენანი.

მიდი და ჰკადრე ტარიელს პასუხი, ჩემგან თხრობილი:
“მადლი რად უნდა, მეფეო, ხარ რაზომ გინდა ლმობილი?
ვარ მუცლითგანვე დედისათ თქვენად სამონოდ შობილი,
ღმერთმან მუნამდის მიწა მყოს, ვირ მეფე იყო ცნობილი.

También sabes cómo se ha sacrificado Avtandil por mi causa,
y por eso deseo a mi vez ponerme yo ahora a su servicio.
Ve y pregúntale, él te revelará lo que su corazón desea.
Como él ha extinguido mi fuego, así debe cesar el suyo.

Dile: “Hermano, ¿cómo os pagaremos el dolor que has soportado?
Dios te concederá Su Gracia, enviada por Él desde lo alto.
Si no puedo ofrecerte nada que desees, ésta es mi voluntad:
no quiero más palacios ni moradas, ni tan siquiera una choza.

Dime ahora que es lo que más deseas o cómo podría ayudarte.
Si quieres iremos a Arabia juntos, tú serás mi guía.
Animemos la razón con la dulzura de las palabras como al guerrero con la espada.
Si no logro unirte a tu dama, yo no seré esposo de la mía”.

Cuando Pridón contó a Avtandil el mensaje de Tariel,
aquél sonrió y la alegría lo embelleció aún más.
Dijo: “¿Por qué necesitaría yo ayuda? Nadie me causa perjuicios;
los Kadjis no se han apoderado de mi sol, y la tristeza no me aflige.

Mi sol se sienta en un trono, poderoso por la gracia de Dios,
respetado, honrado y noble, y nadie osa desafiarlo.
Ella no ha sufrido en poder de los Kadjis ni bajo los hechizos de los magos.
¿Para qué querría la ayuda? No esperes de mí palabras vacías.

Cuando la Providencia venga a mí, fijada por los decretos celestiales,
si Dios lo quiere, podré visitar mi corazón y mi fuego se apaciguará.
Los destellos del sol radiante serán mi destino, cuando haya de morir.
Mientras llega ese momento, en vano vagaría de acá para allá.

Ve y lleva a Tariel la respuesta que vas a oír de mí:
“¿Hay un agradecimiento más grande, oh rey, que tu compasión?
En el vientre de mi madre fui concebido para servirte,
y, por Dios que volveré al polvo, si no eres reconocido como rey.

გებრძანა: “შეყრა მწადიან საყვარელისა შენიხა”.
ეგე არს მსგავსი გულისა ლმობიერისა თქვენისა;
მუნა მე ხრმალი არ მიკვეთს, არცა სივრცელე ენისა,
მიჯობს მოლოდნა საქმისა მის განგებისა ზენისა.

ესეა ჩემი საწადი და ჩემი მოსანდომარე:
ინდოეთს გნახო მორჭმული, საჯდომთა ზედა მჯდომარე,
გვერდსავე გიჯდეს მნათობი, პირი ელვათა მკრთომარე,
მებრძოლნი თქვენნი მოგესრნენ, არვინ ჩნდეს მუნ მეომარე.

რა გამისრულდენ ესენი ჩემნი გულისა ნებანი,
მაშინღა მივალ არაბეთს, მომხვდენ მის მზისა ხლებანი;
ოდესცა სწადდეს, დამივსნეს ამა ცეცხლისა დებანი.
სხვა თქვენგან არა არ მინდა, მძულან ცუდნიღა თნებანი”.

რა ფრიდონ ჰკადრა ტარიელს ესე სიტყვანი ყმისანი,
მან ბრძანა: “მაგას არა ვიქმ, ამას არ უნდა მისანი!
ვითა მან პოვნა მიზეზნი ჩემისა სულთა დგმისანი,
ეგრევე მანცა სამისოდ ნახნეს ძალ-გულნი ძმისანი!

მიდი, უთხარ ჩემ მაგიერ სიტყვა ჩემგან არ-ნათნები:
“მე შენისა გამზრდელისა უნახავად არ დავდგები.
ვეჭვ, მრავალი დამეხოცოს მონა, მისგან საყვარლები,
ვითხოვ ხოლე შენდობასა, ეგეთიღა მოვბრუნდები”.

ესე უთხარ: “ამის მეტსა ჰმოციქულობ ნურას ნუო,
ხვალე წასლვა არ დავშალო, არცა საქმე გავათუო;
მე არ მიზამს არაბთ მეფე, რომე სიტყვა გავაცრუო,
ამოდ ვსთხოვო ქალი მისი, შევეხვეწო, შევაგუო”.

უამბო ფრიდონ ავთანდილს ტარიას მოციქულობა:
არ დადგებისო, ცუდია შენგან ცდისაღა თქმულობა”.
მას დაუმძიმდა, მოედვა კვლა გულსა კვამლ-ალმულობა.
ასრე ხამს რიდი მეფეთა, ყმათაგან მოკრძალულობა!

Tú me dices que deseas reunirme con mi bien amada,
y esto es propio, querido Tariel, de tu compasivo corazón,
pero ni la espada ni la elocuencia pueden nada contra el poder del amor.
Es mejor para mí esperar la decisión de la Divina Providencia.

Esta es mi única petición y mi más ardiente deseo:
verte reinar como poderoso soberano en el trono de la India,
y a tu lado la luz celestial cuyo rostro brilla como el sol,
que extermines a tus enemigos y no vuelva a haber quien se te oponga.

Cuando estos deseos de mi corazón se hayan cumplido,
sólo entonces, regresaré a Arabia, a caer a los pies del sol
en cuyas manos está apagar el fuego que me devora.
Nada más quiero de vosotros. Detesto cualquier forma de adulación”.

Cuando Pridón llevó a Tariel las palabras del caballero,
éste dijo: “No, no lo haré; rechazo cumplir su deseo.
Del mismo modo que él ha encontrado para mí la fuente de la vida,
verá también cuál es la devoción de su hermano por servirle.

Ve a trasmitirle en mi nombre estas palabras sin lisonja:
no partiré sin haberme encontrado antes con tu padre de adopción.
Sé que maté a algunos caballeros muy queridos para él,
de modo que iré a demandar su perdón y luego me marcharé.

Dile que no me envíe más mensajes de ahora en adelante.
Mañana sin falta partiré, y no diré más la palabra “acaso”.
Me dirigiré al rey de Arabia, y espero que no me rechazará,
para solicitarle cortésmente que le conceda a su hija”.

Pridón trasmitió a Avtandil las palabras de Tariel,
y añadió: “Él partirá; en balde le pides que se quede”.
Avtandil se aflige y de nuevo el fuego invade su corazón.
Así es el respeto debido a los reyes y la lealtad de los caballeros.

ავთანდილ მივა მუხლ-მოყრით ტარიას შესახვეწელად,
ფერხთა ეხვევის, აკოცებს, აღარ შეჰხედავს ზე წელად,
ეტყვის: “კმა, რაცა შევსცოდე როსტანს წლეულად მე წელად,
კვლა ნუ მიქმ ერთგულობისა გამტეხლად, და-ცა-მლეწელად.

რასაცა ჰლამი, არ მოგცემს მას ღმრთისა სამართალია,
გამზრდელსა ჩემსა ვით ვჰკადრო მე საქმე სამუხთალია!
მე მისთვის ხელი ვით გავძრა, ვინ ჩემთვის ფერ-ნამკრთალია!
ვით მოიხმაროს მონამან პატრონსა ზედა ხრმალია!

ეგე საქმე მე და ჩემსა საყვარელსა შეგვამდურვებს,
ვა თუ გაწყრეს, გაგულისდეს, კუშტი გულსა შეაურვებს,
ამბავსაცა დამიძვირებს, ჭვრეტისათვის მომასურვებს,
შენდობასა ხორციელი კაცი ვერა დამიურვებს”.

ტარიელ უთხრა სიცილით, მან მზემან შუქ-ნაფენამან,
ხელი მოჰკიდა ავთანდილს, აჰმართა, ააყენა მან:
“მიყოო კარგი ყველაი მომართებამან შენამან,
მაგრა სჯობს, შენცა გალხინოს ჩემმან შენითა ლხენამან.

დია მძულს მეტი მოყვრისა შიში, კრძალვა და რიდობა,
მძულს გაუწყვედლად კუშტობა და სულ-მძიმობა, დიდობა;
თუ მოყვარეა, გულისა ქმნას ჩემკე მონაზიდობა,
თვარა მე ჩემდა, იგ მისდა, დია სჯობს კიდის-კიდობა.

მე ვიცი გული საშენოდ შენისა საყვარელისა,
არ ეწყინების სტუმრობა შენისა მე შემყრელისა.
რად-მცა რა ვჰკადრე მეფესა თხრობა რასაცა ჭრელისა!
ოდენ ნახვისა მათისა ნატრა მაქვს სანატრელისა.

ამას ოდენ მოვახსენებ მუდარით და შეპოვნებით,
რომე მოგცეს ქალი მისი მან მისითა მოგონებით,
რათგან ბოლო შეყრავეა, სიშორესა ვით ეთნებით?
დააშვენეთ ერთმანერთი, თავის-თავის ნუ დასჭნებით”.

Avtandil se postra de hinojos ante Tariel para suplicarle.
Abraza sus pies y los besa sin elevar la vista de su cintura,
y dice: “Este año ya he pecado bastante contra Rostevan.
No me obligues de nuevo a ser traidor a mi lealtad.

La justicia de Dios no te otorgará lo que deseas.
¿Cómo mostrarme infiel con quien me educó como un padre?
¿Cómo actuar contra aquel que palidece por mi causa?
¿Puede el esclavo levantar su espada contra su señor?

Tal acción provocaría la discordia entre mi bien amada y yo.
Mi desdicha sería enfadarla, disgustarla, que su corazón se llenara de cólera;
entonces nunca me enviaría noticias, y yo languidecería arrojado de su presencia.
Ningún hombre de carne mortal podría obtener el perdón para mí”.

Tariel, el sol radiante, contesta sonriendo a Avtandil,
y toma su mano para levantarlo de delante de él:
“Es tu ayuda la que me ha traído toda la dicha que tengo,
y por eso deseo que mi alegría se una a la tuya.

Detesto profundamente el exceso de respeto y ceremonia en el amigo.
Odio el rigor inflexible, las demasías del orgullo y la melancolía.
Quien es mi amigo de verdad, permite que su corazón venga a mí;
si no, es mejor para ambos que cada uno siga su camino.

Conozco cómo es el corazón de tu bien amada con respecto a ti.
No creo que le desagrade mi visita, puesto que te conozco.
Procuraré encontrar un modo de hablar que agrade al rey,
pues mi deseo es sólo encontrarme en su dichosa presencia.

Sólo esto le pediré de manera deferente y respetuosa:
que te entregue a su hija por su propia voluntad y con agrado.
¿Si el final ha de ser vuestra unión, para qué prolongar la separación?
Embelleceos el uno a otro y no os marchitéis por separado”.