ქალმან უთხრა საუბარი კეკლუც-სიტყვად, არ დუხჭირად,
იტყვის: “თუცა აქანამდის ჩემგან შორს ხარ დანამჭირად,
მიკვირს, მოგხვდა წამის ყოფად საქმე შენგან საეჭვი რად,
მაგრა გითხრა პირველ ხვალმე, სენი მე მჭირს რაცა ჭირად.

გახსოვს, ოდეს შენ და როსტანს მინდორს მხეცი დაგეხოცა,
ყმა გენახა უცხო ვინმე, რომე ცრემლი მოეხოცა?
მას უკანით გონებამან მისმან ასრე დამამხო-ცა,
შენ გენუკევ მონახვასა, კიდით კიდე მოჰლახო ცა.

აქანამდის ნაუბარსა თუცა ვერას ვერ გეტყვია,
მაგრა შორით სიყვარული შენგან ჩემი შემიტყვია,
ვიცი, რომე გაუწყვედლად თვალთათ ცრემლი გისეტყვია,
შეუპყრიხარ სიყვარულსა, გული შენი დაუტყვია.

ასრე გითხრა, სამსახური ჩემი გმართებს ამად ორად:
პირველ, ყმა ხარ, ხორციელი არავინ გვყავს შენად სწორად,
მერმე, ჩემი მიჯნური ხარ, დასტურია, არ ნაჭორად;
წა და იგი მოყმე ძებნე, ახლოს იყოს, თუნდა შორად.

“შენგან ჩემი სიყვარული ამით უფრო გაამყარე,
რომე დამსხნა შეჭირვება, ეშმა ბილწი ასაპყარე.
გულსა გარე საიმედო ია მორგე, ვარდი ყარე,
მერმე მოდი, ლომო, მზესა შეგეყრები, შემეყარე.

სამსა ძებნე წელიწადსა იგი შენი საძებნარი;
ჰპოვო, მოდი გამარჯვებით, მხიარულად მოუბნარი;
ვერა ჰპოვებ, დავიჯერებ, იყო თურე უჩინარი;
კოკობი და უფურჭვნელი ვარდი დაგხვდე დაუმჭნარი.

“ფიცით გითხრობ: შენგან კიდე თუ შევირთო რაცა ქმარი,
მზეცა მომხვდეს ხორციელი, ჩემთვის კაცად შენაქმარი,
სრულად მოვსწყდე სამოთხესა, ქვესკნელს ვიყო დასანთქმარი,
შენი მკლვიდეს სიყვარული, გულსა დანა ასაქმარი”.

Καί τοΰ άπαντά τό ρόδο μέ λόγια καλοπλεγμένα:
«Ώ ς τά τώρα σέ κρατούσα σέ άπόστασ’ άπό μένα.
Κι αυτή τή συνάντησή μας παράξενη άν νομίζεις,
θέλω, τί μέ βασανίζει νά στό πώ, νά τό γνωρίζεις.

Θά θυμάσαι στό κυνήγι μέ τό Ροστεβάν σάν πήγες,
ένα νέο λυπημένο κοντά στό ποτάμι είδες.
Νά, σ’ αυτόν ό νους μου τρέχει καί άσθένησα καί φτίνω.
Ζήτησέ τον σ’ όποια χώρα, όπου θές τό νιό έκεΐνο.

Δέ σέ μίλησα ώς τώρα γιά τόν πόθο τής καρδιάς σου,
άπό μακριά γροικούσα τόν άγνό τόν έρωτά σου.
Ξέρω πώς γιά μένα χύνεις δάκρυα πικρά, ματωμένα,
σέ κυρίεψ’ ή άγάπη, σωθικά έχεις λαβωμένα.

Εΐναι δύο οί αιτίες, τού πιστός μου σκλάβος θάσαι.
Πρώτο είναι, παλικάρι λεοντόκαρδο πού είσαι.
Δεύτερο, πού σάν ιππότης χρεωστάς νά μέ δουσέψεις
καί τό νέο πού σού είπα σ’ όποια χώρα νά γυρέψεις.

Εύρέ μου τον καί άγάπη σοϋ ορκίζομαι αιώνια,
λύτρωσέ με άπ’ τήν έγνοια, νίκησέ τον στόν άγώνα.
Κάμε νά ανθίσουν ρόδα τής έλπίδας στήν καρδιά μου
καί θά σέ δεχθώ σάν ήλιος, δοξασμένε ήρωά μου.

Ζήτησέ τον τρία χρόνια σέ δρυμούς, λαγγάδια, όρη,
στόν αγώνα νίκησέ τον κι ’έλα στή χρυσή σου κόρη.
Άν δέν τόν βρεις; ζωτικό πώς ήταν θά παραδεχθώ,
σάν άνέγγιχτο μπουμπούκι, θάβγω νά σ’ ύποδεχθώ.

Όρκο παίρνω: «Τή ζωή μου άν γνωρίσω άντρα άλλο,
και στήν όψη άν θάναι ταίρι μέ τόν ήλιο τό μεγάλο,
τόν παράδεισο νά χάσω, νά μέ καταπιεί ό Άδης,
τό σπαθί σου νά μέ κόψει σάν προδότρα τής αγάπης”» .

მოახსენა ყმამან: “მზეო, ვინ გიშერი აწამწამე,
სხვა პასუხი რამცა გკადრე, ანუ რამცა შევიწამე?
მე სიკვდილსა მოველოდი, შენ სიცოცხლე გამიწამე,
ვითა მონა, სამსახურად გაღანამცა წავე, წა-, მე!”

კვლაცა ჰკადრა: “აჰა, მზეო, რათგან ღმერთმან მზედ დაგბადა,
მით გმორჩილობს, ზეციერი მნათობია რაცა სადა;
მე რომ თქვენგან მოვისმინენ წყალობანი, მედიადა.
ვარდი ჩემი არ დაჭნების, შუქი შენი იეფად ა”

კვლა შეჰფიცეს ერთმანერთსა, დააპირეს ესე პირი,
გასალდეს და გაამრავლეს საუბარი სიტყვა-ხშირი.
გაადვილდა, აქანამდის გარდეხადა რაცა ჭირი;
თეთრთა კბილთათ გამოჰკრთების თეთრი ელვა ვითა ჭვირი.

ერთგან დასხდეს, ილაღობეს, საუბარი ასად აგეს,
ბროლ-ბადახში შეხვეული და გიშერი ასადაგეს;
ყმა ეტყვის, თუ: “შენთა მჭვრეტთა თავი ხელი, ა, სად აგეს!
ცეცხლთა, შენგან მოდებულთა, გული ჩემი ასადაგეს”.

ყმა წავიდა, სიშორესა თუცა მისსა ვერ გასძლებდა,
უკუღმავე იხედვიდა, თვალთა რეტად აყოლებდა,
ბროლსა სეტყვს და ვარდსა აზრობს, ტანსა მჭევრსა ათრთოლებდა,
გული ჰქონდა გულისათვის, სიყვარულსა ავალებდა.

თქვა: “მზეო, ვარდსა სიშორე შენი დამაჩნდეს ეს ადრე,
ბროლი და ლალი გასრულვარ ქარვისა უყვითლესად-რე.
მაშინ რაღა ვქმნა ვერ-ჭვრეტა რა მომხვდეს კვლა უგრძესად-რე!
ხამს მოყვრისათვის სიკვდილი, ესე მე დამიც წესად-რე”.

საწოლს დაწვა, ტირს, მტირალსა ცრემლი ძნელად ეხოცების,
ვითა ვერხვი ქარისაგან, ირხევის და იკეცების;
რა მიჰლულნის, სიახლევე საყვარლისა ეოცების,
შეკრთის, დიდნი დაიზახნის, მით პატიჟი ეოცების.

Είπ’ ό ήρωας: «Άγγελέ μου, μέ τά κοραλλένια χείλια,
τί μπορώ νά σ’ άπαντήσω, πού δεινά μέ δέρνουν χίλια;
Νεκρός ήμουν, μά τή φλόγα σύ ξανανάβεις στή ζωή μου,
σκλάβος σου πιστός θά είμαι ώς τήν ύστερη πνοή μου.

Σ επλασ ό θεός σάν ήλιο, πού τό φώς δίνει στόν κόσμο,
και χαρά σύ μέ χαρίζεις άτελείωτη, ώ φώς μου.
Τ ούρανοϋ τ άστρα όλα ταχείς στήν υποταγή σου
σάν τριαντάφυλλο άνθίζω άπό τή ζέστη τή δική σου».

Λόγο δώσανε κι οί δυό τους κι όρκο πήρανε μεγάλο
καί κρυφά γλυκόμιλούσαν, πόθο πιά δέν είχαν άλλο.
Ξαλαφρώσαν καί ξεχάσαν κάθε πόνο περασμένο,
άστρα στράψανε στρωμένα, μέ στόμα μισανοιγμένο.

Κάθησαν καί μ’ εύθυμία τήν κουβέντα ξαναπιάσαν,
πύρωσαν τά μάγουλά τους καί οί όψες τους ταιριάσαν.
ΕΙπ ό νέος: «Πού σέ βλέπει χάνει νοϋ καί λογικά,
μ’ άναψες φωτιά πού καίει καί καρδιά καί σωθικά».

Έφυγ’ ό λεβέντης, πάει ό βαρύς ό χωρισμός,
έσκοτείνιασε τό βλέμμα, τά πόδια δέν πάνε μπρός.
Τό λιγνό κορμί του τρέμει, τρέχουν δάκρυα κρουσταλένια,
τις καρδιές τους, ώ θεέ μου, τ ’ έρωτα τις τρώγ’ ή έγνοια.

Είπε: « Ήλιε, ό μισεμός μου τά τριαντάφυλλα μαραίνουν
καί τό κρύσταλλο θαμπώνει, κι ώχρό ρουμπίνι μένει.
Τί νά κάμω, ό μισεμός μου είναι άγιάτρευτη πληγή,
μά θυσία γιά τή φίλη είναι δόξας μιά πηγή».

Τόνα δάκρυ ρίχνει τ ’ άλλο κι όταν πλάγιασε στήν κλίνη,
έτρεμε σάν φύλλο λεύκας, τό κορμί ό πόνος κλείνει.
Τήν καλή του ξαναβλέπει, μόλις τά μάτια του κλείνει,
πάντα τόν ξυπνούσ’ ό πόνος, τόν βασάνιζε ή οδύνη.

მოშორვება საყვარლისა მას შეჰქმნოდა მისად ღაზოდ,
ცრემლსა ვითა მარალიტსა სწვიმს ვარდისა დასანაზოდ.
რა გათენდა, შეეკაზმა მისთა მჭვრეტთა სალამაზოდ,
ცხენსა შეჯდა, გაემართა, დარბაზს მივა სადარბაზოდ.

დარბაზს ეჯიბი შეგზავნა, მართ მისგან შენარონია,
შესთვალა: “გკადრებ, მეფეო, მე ესე გამიგონია:
ყოველი პირი მიწისა თქვენ ხრმლითა დაგიმონია,
აწ თუ სჯობს, ესე ამბავი ცნან, რაცა გარემონია.

მე წავიდე, მოვიარო, ვილაშქრო და ვინაპირო,
თინათინის ხელმწიფობა მტერთა თქვენთა გულსა ვჰგმირო,
მორჩილ-ქმნილთა გავახარო, ურჩი ყოვლი ავატირო,
ძღვენნი გკადრნე ზედას-ზედა, არ სალამი დავაძვირო”.

მეფესა ეთქვა ამისი დიადი მადრიელობა,
ებრძანა: “ლომო, არა გჭირს შენ ომთა გარდუხდელობა,
აწ მაგა შენსა თათბირსა ჰგავსო შენივე ქველობა.
წა, მაგრა მომხვდეს, რაღა ვქმნა, თუ სიშორისა გრძელობა!”

ყმა შევიდა, თაყვანის-სცა, მადლი რამე მოახსენა:
“ხელმწიფეო, მიკვირს, ქება რად იკადრეთ ჩემი თქვენა?!
აწ ნუთუ კვლა იშორისა ღმერთმან ბნელი გამითენა,
პირი თქვენი მხიარული მხიარულსა კვლა მიჩვენა!”

მეფე ყელსა მოეკიდა, გარდაკოცნა ვითა შვილი.
სხვა მათებრი არ ყოფილა არ გამზრდელი, არ გაზრდილი!
ყმა ადგა და წამოვიდა, მას დღე მათი ჩანს გაყრილი;
როსტან მისთვის აატირა გონიერი გული, ლბილი.

გამოემართა ავთანდილ, მოყმე მხნე, ლაღად მავალი.
ოც დღე იარა, ღამეცა დღეს ზედა წაჰრთო მრავალი.
იგია ლხინი სოფლისა, იგია ნივთი და ვალი,
არ მისცილდების თინათინ მისი მას, ვისგან სწვავ ალი.

Μακριά άπ’ τήν Τινατίνα του νιώθ’ τό στήθος πληγωμένο,
μαργαριταρένια δάκρυα βρέχουν ρόδο μαραμένο.
Έστολίστη τήν αύγούλα κι όμορφος καί ζηλευτός,
ϊππευσε καί στό παλάτι έσπεψε στ’ έργο πιστός.

Έστειλε στό βασιλέα έναν άγγελιοφόρο
καί μηνάει: «Βασιλιά μου, τολμώ νά σοϋ αναφέρω
όλη ή γη είν’ υποταγμένη στό σπαθί καί στήν ισχύ σου,
μά νά άναγνωρίσουν γύρω όλοι ττρέπ’ τή δύναμή σου.

Σύντομα θά κάνω γύρο στό βασίλειο πέρα – πέρα.
Όλοι άς μάθουν πώς ή Τίνα είναι ρήγισσα μητέρα.
Νά χαροϋνε οί πιστοί σου κι οί εχτροί νά φτύνουν αίμα,
πλούσια θά στέλνουν δώρα μέ χαιρετισμούς στό στέμμα».

Μ’ εύχαρίστηση μεγάλη τοΰ άπαντά ό βασιλέας:
«Στούς πολέμους λεοντάρι δέν τρομάζεις σύ ρομφαίας.
Ή άπόφαση πού πήρες, άξια στή λεβεντιά σου,
πήγαινε καί μήν άργήσεις, μέ λυπεί ή χωρισιά σου».

Μπρός στό ρήγα ό νιός ήρθε μέ σκυμμένο τό κεφάλι.
«Απορώ, ώ βασιλιά μου, είν’ οί έπαινοι μεγάλοι.
Σά σέ ξαναδώ θά ψέξει ό θεός στή σκοτεινιά μου,
σά σέ δώ άγαλιασμένο, θά χαρεΐ καί ή καρδιά μου».

Τόν έφίλησε ό ρήγας, σφίγγοντας τον στήν αγκάλη.
Τόση άγάπη, τέτοια πίστη, ποιοι στόν κόσμο νιώσαν άλλοι;
Βγήκε ό νέος δακρυσμενος, μαύρη χωρισμού ή μέρα!
Κι ό μεγάλος βασιλέας δάκρυα έχυσε πατέρα.

Μπήκε ό Άβταντίλ στό δρόμο ζωηρός στό φρέσκ’ άέρα.
Πήγαινε είκοσι μέρες, περπατώντας νύχτα – μέρα.
Καί τής Τινατίν, τόν καίνε ή άγάπη καί τά κάλλη,
πού ναι ή χαρά τοΰ κόσμου, θησαυρός του καί άγάλη.

რა მოვიდა, სიხარული შიგან გახდა სამეფოსა.
მოეგებნეს დიდებულნი, ძღვენსა სძღვნიდეს იეფოსა.
იგი პირ-მზე არ მოსცთების სიარულსა სასწრაფოსა.
მიჰხვდეს მყოფნი მას წინაშე სიხარულსა სადაფოსა.

ქალაქი ჰქონდა მაგარი საზაროდ სანაპიროსა,
გარე კლდე იყო, გიამბობ ზღუდესა უქვიტკიროსა.
ყმამან მუნ დაყო სამი დღე ამოსა სანადიროსა,
გამზრდელი მისი შერმადინ დაისვა სავაზიროსა.

ესეა მონა შერმადინ, ზემოთცა სახელ-დებული,
თანა-შეზრდილი, ერთგული და მისთვის თავ-დადებული,
მან არ იცოდა აქამდის მის ყმისა ცეცხლი დებული,
აწ გაუცხადა სიტყვები მის მზისა იმედებული.

უბრძანა: “აჰა, შერმადინ, ამად მე შენგან მრცხვენიან,
ჩემნი საქმენი ყოველნი გცოდნიან, გაგივლენიან,
მაგრა არ იცი აქამდის, რანიცა ცრემლნი მდენიან!
მე ვისგან მქონდეს პატიჟნი, აწ მასვე მოულხენიან.

მიბრძანა: “მიცან ამბავი მის ყმისა დაკარგულისა,
მოხვიდე, სრულ-ვქმნა მაშინღა შენი წადილი გულისა,
ქმარი არ მინდა უშენო, მომხვდეს ხისაცა რგულისა!”
მომცა წამალი გულისა, აქამდის დადაგულისა.

“პირველ, ყმა ვარ, წასლვა მინდა პატრონისა სამსახურად, –
ხამს მეფეთა ერთგულობა, ყოფა გვმართებს ყმასა ყმურად, –
მერმე, ცეცსლი დაუვსია, აღარა მწვავს გულსა მურად.
ხამს, თუ კაცი არ შეუდრკეს, ჭირს მიუხდეს მამაცურად.

ვართ უმოყვრესნი მე და შენ ყოველთა პატრონ-ყმათასა,
ამისთვის გნუკევ სმენასა შენ ამა ჩემთა ხმათასა:
ჩემ წილ დაგაგდებ პატრონად, თავადად ჩემთა სპათასა,
ამა საქმესა ვერა ვიქმ მე განდობასა სხვათასა.

Στίς κτίσεις του σάν μπήκε, παντού χύθηκ’ εύθυμία,
όλ’ οί μεγιστάνες βγήκαν, φέραν δώρα μ’ άφθονία.
Μά ό λιόμορφος θυμάται – είν’ οί δρόμοι μακρινοί,
κι όσοι τόν πλησιάζουν έχουν τή χαρά κοινή.

Τρομερό γιά τούς γειτόνους, είχε κάστρο οχυρωμένο,
τείχος φυσικό καί βράχοι τόχανε τριγυρισμένο.
Εμεινε έκεΐ τρεις μέρες, έπαυε καί κυνηγούσε,
μέ τό φίλο Σερμαντίν τό σκοπό του μελετούσε.

«Τόν καημό μου Σερμαντίν δέν τόν κρύβω άπό σένα,
παντα σ όλα μου τά έργα, σύμβουλο σέ είχα ένα.
Μά δέν ήξερες ώς τώρα, γιατί τόσα χύνω δάκρυα.
Έκεινη, γιά ποιάν πονοϋσα, μέ γλυτώνει άπ’ τά πάθια.

Καί τής Τινατίν ή άγάπη βαθιά μ’ έχει πληγωμένο,
καίνε τα πίκρα μου δακρνα τό ρόδο τό μαραμένο.
Τόν κρυφό μου πόνο ώς τώρα, δέν τόν είπα σέ κανένα,
τώρα μ έδωσε έλπίδα καί ξεχνώ τά περασμένα.

Εΐπε: Μάθε που είναι ό νέος, όπου χάθηκε μέ μιας,
κι οταν έρθεις θά σοϋ σβήσω τό μαράζι τής καρδιάς.
Δέ θέλω γι’ άντρα άλλο τής Έδέμ κι άν είν’ θαλερός,
τήν καρδιά μου τή γιατρεύεις άπό πόνο φλογερό”.

Πρώτο: εΐμ’ υποτελής της καί ύπηρετώ πιστά,
άφοσίωση στό ρήγα ό υποτελής χρωστά.
Δεύτερο: αύτή μού σβήνει τή φωτιά στά σωθικά,
τό κακό πού σέ τρομάζει, κοίταξέ το άντρικά.

Κανείς άπ’ τούς υπηκόους στήν τιμή δέ μάς περνά,
γι’ αύτό πρόσεξ’, ικετεύω στά λόγια μου τά στερνά:
-Άρχοντα σέ διορίζω, τοΰ στρατού μου αρχηγό,
άλλον δέν εχω κανέναν, πού νά μπιστευτώ μπορώ.

ლაშქართა და დიდებულთა ალაშქრებდი, ჰპატრონობდი;
დარბაზს კაცსა გაჰგზავნიდი და ამბავსა მათსა სცნობდი,
წიგნსა სწერდი ჩემ მაგიერ, უფასოსა ძღვენსა სძღვნობდი,
აქა სადმე არ-ყოფასა ჩემსა მათმცა რად აგრძნობდი!

ლაშქრობა და ნადირობა შენი ჩემსა დაასასე,
აქათ სამ წელ მომიცადე, ხვაშიადი შემინახე,
მე ნუთუმცა შემოვბრუნდი, ალვა ჩემი არ დაჭნა ხე,
არ მოვბრუნდე, მომიგლოვე, მიტირე და მივაგლახე.

მაშინღა ჰკადრე მეფესა არ საქმე სასურვალია,
აცნობე ჩემი სიკვდილი, – იყავ მართ ვითა მთრვალია, –
მიჰხვდა-თქო საქმე, რომელი ყოვლთათვის გარდუვალია.
გლახაკთა მიეც საჭურჭლე, ოქრო, ვერცხლი და თვალია.

მაშინ უფრო მომეხმარე, ამისგანცა უფრო მხნედ-რე,
ნუ, თუ ადრე დამივიწყო, მახსენებდი ზედას-ზედ-რე!
მეტად კარგად დამიურვე, სული ჩემი შეივედრე,
ზრდანი ჩემნი მოიგონენ, გული შენი მოიმდედრე”.

რა შერმადინ მოისმინა, გაუკვირდა, შეეზარა,
თვალთათ ვითა მარგალიტი ცხელი ცრემლი გარდმოღვარა,
მოახსენა: “უშენომან გულმან რამცა გაიხარა!
ვიცი, რომე არ დასდგები, მაგრა გიშლი ამად არა.

“ჩემად ნაცვლად დაგაგდებო”, – ესე სიტყვა ვით მიბრძანე?
რაგვარა ვქმნა პატრონობა? რამც გიფერე, რამც გიგვანე?
შენ მარტოსა გიგონებდე, მემცა მიწა ვიაკვანე!
სჯობს ორნივე დავიკარგნეთ, წამოგყვები, წამიტანე!”

ყმამან უთხრა: “მომისმინე, მართლად გითხრობ, არა ჭრელად:
რა მიჯნური ველთა რბოდეს, მარტო უნდა გასაჭრელად.
მარგალიტი არვის მიჰხვდეს უსასყიდლოდ, უვაჭრელად.
კაცი ცრუ და მოღალატე ხამს ლახვრითა დასაჭრელად.

Φρόντιζε γιά τό στρατό μου, τούς άρχόντους καθοδήγα,
στέλνε στήν αύλή άνθρώπους, νάχεις νέα άπ’ τό ρήγα.
Γράμμα γράψε άπό μένα, δώρα στέλνε άκριβά,
νά μή νιώσουνε κανείς τους ότι λείπω μακριά.

Στούς πολέμους, στό κυνήγι, έχε τό παράδειγμά μου,
τρία πρόσμενέ μου χρόνια, φύλαγε τά μυστικά μου.
’Ίσως νά ξαναγυρίσω, νά μή μαραθώ στά ξένα,
μ’ άν τύχει καί δέ γυρίσω, κλάψε, στέναζε γιά μένα.

Τότε μόνο πές στό ρήγα γιά τό μαύρο μου χαμπάρι,
πές του γιά τό θάνατό μου, δίχως πόνος νά τόν πάρει.
Πές του πώς μέ βρήκ’ ή μοίρα, δέν υπήρχε γλυτρωμός,
μοίρασε χρυσό κι άσήμι, άς χαρεϊ κάθε φτωχός.

Τότε πρόσεχε νά είσαι πρόθυμος, πιστός, γενναίος,
καί μή μέ ξεχνάς τό δόλιο, ένθυμοϋ πώς ήμουν νέος.
Θρήνησέ με μέ άγάπη, προσεύχου γιά τήν ψυχή μου,
τις φροντίδες μου θυμήσου καί τήν πατρική στοργή μου».

Τάκουσε αύτά ό δούλος, θάμαξε καί απορούσε,
δάκρυα θερμά άπ’ τά μάτια τρέξανε γιατί πονούσε.
«Τίχαρά δίχως εσένα», είπε, «θά ’βρει ή καρδιά μου!
Ξέρω, γνώμη δέ θ’ άλλάξεις καί δέ σέ κρατώ κοντά μου.

Γιατί είπες θά μ’ άφήσεις στή χώρα επίτροπό σου;
Πώς μπορώ έγώ νά γίνω πάτρωνας καί όμοιος σου;
Κάλλιο νά ’μπαινα στό χώμα, νά μή δώ τό χωρισμό σου,
θέλω νά σέ συνοδέψω, γιά νά είμαι στό πλευρό σου».

Είπε ό Άβταντίλ: «Άκουσέ με, μάρτυράς μου ό θεός,
στίς πλανήσεις του ό μιτζνούρης πρέπει νά ναι μοναχός.
Δίχως βάσανα καί κόπο δέ βρίσκεις μαργαριτάρι,
όποιος δέν κρατάει λόγο, νά τόν πλήζει τό κοντάρι.