ნესტანისაგან ტარიელის ხმობა

Πρόσκληση τής Νεστάν στόν Ταριέλ

დღესა ერთსა საწოლს მოვე მეფისა სრით წამოსრული,
ვჯე და მასვე ვიგონებდი, არ მიეცა თვალთა რული;
წიგნი მქონდა საიმედო, ამად ვიყავ მხიარული;
კარსა მცველმან მონა უხმო, უთხრა საქმე დაფარული.

“მონააო ასმათისი, საწოლს ვუთხარ შემოყვანა.
მოეწერა: “გიბრძანებსო”, ვისი მესვა გულსა დანა.
ლხინმან ბნელი გამინათლა, ამიფოლხვა ჯაჭვთა მანა,
წავე, მონა წავიტანე, რამცა ვუთხარ ამისთანა!

ბაღჩა შევვლე, არა დამხვდა კაცი ჩემი მოუბნარი;
ქალი წინა მომეგება მხიარული, მოცინარი,
მითხრა: “ვაშად ამოგიღე, არ გასვია გულსა ნარი,
მოდი, ნახე ვარდი შენი უფრჭვნელი და დაუმჭნარი”.

ამიგდო ქალმან ფარდაგი მძიმე თავისა ძალითა,
სადა დგა კუბო შემკული ბადახშითა და ლალითა;
შიგან ჯდა იგი პირითა მზისაებრ ელვა-მკრთალითა,
მე შემომხედნის ლამაზად მის მელნის ტბისა თვალითა.

დიდხან ვდეგ და არა მითხრა სიტყვა მისსა მონასურსა,
ოდენ ტკბილად შემომხედნის ვითამცა რა შინაურსა;
ასმათ უხმო, მოიუბნეს; ქალი მოდგა, მითხრა ყურსა:
აწ წადიო, ვერას გითხრობს, მე კვლა მიმცა ალმან მურსა.

ასმათ გამომყვა, წამოვე, ფარდაგი გამოვიარე,
ვთქვი: “საწუთროო, ვის წეღან გული დარმანთა მიარე,
მაშინ მოგეცა იმედი, ლხინი რად გამიზიარე?”
გულმან გაყრისა სიძნელე კვლა უფრო დამიტია-რე!”

ასმათ ლხინსა მიქადებდა, ჩავიარეთ შიგან ბაღი;
მითხრა: “ეგრე წასლვისათვის ნუ გაჩნია გულსა დაღი,
სიმძიმილთა ერდო დაჰხაშ, სიხარულის კარი აღი;
სირცხვილი აქვს საუბრისა, მერმე თავსა ჰკრძალავს ლაღი”.

«Κάποτε μπήκα στό σπίτι, γυρνώντας άπ’ τό παλάτι,
κι όλο σκέφτομουν γιά κείνη, δέ μοϋ έκλεινε τό μάτι.
Ή γραφή της τήν καρδιά μου, γέμιζε χαρά κι έλπίδα,
ό πορτιέρης δοϋλο κράζει, κάτι νά τοϋ λέγει είδα.

“Άνθρωπος απ’ τήν Άσμάτ”, μοΰπε. “Φέρτον νά τόν δώ”.
Έγραφε ή Άσμάτ: Σέ κράζει, έλα καί μή χάνεις καιρό”.
Σκόρπισ ή χαρά τό σκότος, ξελαφρώσαν τά δεσμά μου,
μέ τό δοϋλο πάγω, όμως πώς νά πώ γιά τή χαρά μου;

Μπήκα στήν αύλή, μά γύρω δέν άπάντησα κανένα,
ή Άσμάτ άμέσως βγήκε καί κοιτάζοντας έμένα,
είπε: Έβγαλα τ άγκάθι, πού τό στήθος σου πληγώνει,
έμπα, κοίταζε τό ρόδο, πού άνθεΐ καί καμαρώνει”.

Μέ περίσσιο κόπο σηκώνει τή βαριά κουρτίνα ή κόρη
κι είδα ένα ψηλό ντιβάνι μέ ρουμπίνια καίλαχόρι.
Έκεϊ κάθοταν εκείνη, πού τού ήλιου είχε τή λάμψη,
τά γλυκά της μαύρα μάτια σήκωσε νά μέ κοιτάξει.

Στέκομαι κι αύτή σωπάει, άν καί μέ ποθούσε τόσο,
τό γλυκό χαμόγελό της, θάρρος μ’ έδωσε ωστόσο.
Στήν Άσμάτ κάτι κρυφό ’πε, ψιθυρίζοντας στ’ αύτί,
λέει ή Άσμάτ: “Τώρα φύγε, τίποτε δέ θά σοϋ πει”.

Ξαναάναψε ή φλόγα. Ή Άσμάτ μέ προβοδίζει
κι έγώ είπα: “Ψεύτης κόσμος. Μιά βάλσαμο μας ραντίζει,
μιά μάς κόβει τήν έλπίδα, τή χαρά κάνει κομμάτια,
ένιωσα βαθιά τόν πόνο γιά τά δυό γλυκά της μάτια”.

Ή Άσμάτ μοϋ δίνει θάρρος, έπερνούσαμε τόν κήπο,
μούπε: “Μήν τρώς τήν καρδιά σου, κράτησ’ ή Νεστάν τόν τύπο.
Σβήσ’ τόν πόνο τής καρδιάς σου, άνοιξ’ την πιά τή χαρά,
ντρέπεται νά σοϋ μιλήσει, μά ή ψυχή σέ λαχταρά”.