არცაღა დაჯდა ნადიმად, არცაღა ქმნად ხალვათისა;
შერმადინ მახარობელი წავა მისლვისა მათისა,
ფიცხლა წავიდა, სავალი სამ დღე ვლო დღისა ათისა.
მას ლომსა ნახვა უხარის მის მზისა მოკამათისა.

შესთვალა: “მეფე უკადრი ხარმცა მორჭმით და დიდებით!
ამა საქმესა ვიკადრებ შიშით, კრძალვით და რიდებით:
მის ყმისა ვერას ვერ მცნობი ვუხმობდი თავსა ფლიდებით,
აწ ვცან და გაცნევ ყოველსა, მოვალ შვებით და მშვიდებით”.

როსტევან – მეფე უკადრი, მორჭმული, შეუპოველი!
შერმადინ მოციქულობა თვით მოახსენა ყოველი:
ავთანდილ მოვა წინაშე, მის ყმისა ვისმე მპოველი.
ბრძანა: “ვცან ჩემი ღმრთისაგან სააჯო და სათხოველი”.

თინათინს ჰკადრა შერმადინ, ნათელსა მას უღამოსა:
ავთანდილ მოვა წინაშე, გკადრებს ამბავსა ამოსა”.
იგი მით აკრთობს ელვასა, მზისაცა უთამამოსა,
მას საბოძვარი უბოძა, მისი ყველაი დამოსა.

მეფე შეჯდა, გაეგება ყმასა, მუნით მომავალსა;
ამას პირ-მზე მეფისაგან ივალებდა ვითა ვალსა.
მიეგება, მოეგება მხიარული გულ-მხურვალსა,
დიდებულთა ჯარისაგან ზოგი ჰგვანდა ვითა მთრვალსა.

რა მიეახლა, გარდახდა, ყმამ თაყვანის-სცა მეფესა;
აკოცა როსტან, მიმხვდარმან ნიშატთა სიიეფესა;
გულ-მხიარულნი, შვებულნი მივლენ დარბაზსა სეფესა;
მის ყმისა მოსლვა უხარის ყოველსა მუნ მეკრეფესა.

მას ავთანდილ თაყვანის-სცა – ლომთა ლომმან მზეთა მზესა.
მუნ ბროლი და ვარდ-გიშერი გაეტურფა სინაზესა.
პირი მისი უნათლეა სინათლესა ზესთა-ზესა,
სახლ-საყოფი არა ჰმართებს, ცამცა გაიდარბაზესა!

Πάψανε τά φαγοπότια, πάει ό Άβταν στό νταρμπάζι,
ό Σερμαντίν πετάει πρώτος, ή χαρά του τόν βιάζει.
Σέ τρεις μόνο μέρες δέκα ημερών δρόμο νά πάρει,
χαίρονταν τό λεοντάρι, τοϋ ήλιου θά δει τό ζευγάρι.

Παραγγέλει ό Άβταντίλ: «Βασιλιά ευτυχισμένε,
ταπεινά σου Αναγγέλλω, ήλιε πολυχρονεμένε,
τοϋ λεβέντη ή απουσία ήτανε καημός γιά σένα,
τώρα παύει ή άνία, ήρθ’δ Άβταν άπ’ τά ξένα».

Στόν περήφανο τό ρήγα, εύτυχή καί δοξασμένο,
όλα ό Σερμαντίν τά είπε, σάν τόν ειδε ξαπλωμένο:
«Βρήκ’ ό Άβταν τό λεβέντη, ό ϊδιος θά σάς τό πεϊ».
Κι είπ’ ό ρήγας: «Τώρα βρήκε ή καρδιά μ’ ο,τι ποθεί».

Καί στήν Τινατίν, πού ή λάμψη της σκορπίζει τά σκοτάδια,
είπε: « Ό Άβτάν σέ λίγο φτάνει μέ καλά χαμπάρια!»
Καί αύτή σάν νέος ήλιος τις άχτίδες πάλι χύνει,
πλούσια δώρα στό Σερμαντίν καί στούς συνοδούς του δίνει.

Καβάλα ό βασιλιάς βγήκε σέ συνάντησή του.
Ό Άβταντίλ αύτό μεγάλη τό θεώρησε τιμή του.
Ό χαρούμενος έπήγε στήν άπαντή τοϋ γενναίου,
«Σάν πιωμένοι μεγιστάνες γιά μέ ψάλουνε τοϋ νέου».

Νά, σιμώνει καί πεζεύει καί τό ρήγα χαιρετά
κι ό Ροστεβάν, χαρά γεμάτος, τόν αγκάλιασε σφικτά.
Εύθυμοι, ευχαριστημένοι πήγανε αυτοί μπροστά,
άγαλλίασε ό κόσμος, μέ χαρά τούς άπαντά.

Ό λέοντας Άβταντίλ έχαιρέτησε τόν ήλιο,
κρύσταλλο, ρόδο, άγάπη λάμψαν σ’ όλη τήν ύφήλιο.
Έλαμψε τό πρόσωπό της πιό πολύ άπ’ τό φώς τ ’ ούράνιο,
δέν τούς ταίριαζε παλάτι, τούς πρέπ’ άνάκτορ’ έπουράνιο.

მას დღე დასხდეს ნადიმობად, გაამრავლეს სმა და ჭამა;
ყმასა მეფე ასრე უჭვრეტს, ვითა შვილსა ტკბილი მამა.
მათ ორთავე აშვენებდა: ფიფქსა – თოვნა, ვარდსა – ნამა.
უხვად გასცეს საბოძვარი, მარგალიტი ვითა დრამა.

სმა გარდახდა, თავის-თავის გაიყარნეს მსმელნი შინა;
დიდებულნი არ გაუშვნეს, ყმა დაისვეს ახლოს წინა;
მეფე ჰკითხავს, იგი ჰკადრებს, რაცა ჭირი დაეთმინა,
მერმე მისი, უცნობოსა, რა ენახა, რა ესმინა:

“მას ვახსენებდე, ნუ გიკვირს, თქმა მჭირდეს მიწყივ ახისა!
მზე თუ ვთქვა მსგავსი მისი და ანუ მისისა სახისა,
ვინ უნახავ ქმნის გონება ყოველთა კაცთა მნახისა;
ვარდი დამჭნარი ეკალთა შუა, შორს მყოფი, ახ, ის ა!”

რა ჭირი კაცსა სოფელმან მოუთმოს მოუთმინამან,
ქაცვი ლერწამმან, ზაფრანა იმსგავსოს ფერად მინამან,
ავთანდილ, მისმან მხსენებმან, ღაწვი ცრემლითა მინამან,
წვრილად უამბო ამბავი მან, მისმან მონასმინამან:

“ქვაბნი ომითა წაუხმან, სახლად აქვს დევთა სახლები,
საყვარელისა მისისა ქალი ჰყავს თვით ნაახლები,
ვეფხისა ტყავი აცვია, ცუდად უჩს სტავრა-ნახლები,
არღარა ნახავს სოფელსა, ცეცხლი სწვავს ახალ-ახლები”.

რა დაასრულა ამბავი, საქმე მისისა ჭირისა,
ნახვა მის მზისა ნათლისა, მის თვალად არ დუხჭირისა,
ეამა, უქეს ვარდისა ხელი, მძლედ დანამჭირისა:
ეგე კმა სიმხნე სიმხნისად, რადღა ხარ მომხვეჭი რისა!

გამხიარულდა თინათინ ამა ამბისა სმენითა;
მას დღე იხარებს სმისა და ჭამისა არ-მოწყენითა,
კვლა საწოლს დაჰხვდა მის მზისა მონა სიტყვითა ბრძენითა:
მისლვა ებრძანა, – ეამა, თქმა არ ეგების ენითა.

Στρώθηκε μεγάλο γλέντι μ’ άφθονα φαγιά, πιοτά,
σάν πατέρας του ό ρήγας τόν κοιτάει, τόν ρωτά.
Ή χιονιά στολίζ’ τό νέο καί τό γέρο ή δροσιά,
δώρα μοίρασαν πολλά, μαργαριτάρια καί φλουριά.

Πήρε τέλος τό τσιμπούσι, σκόρπισε ή συντροφιά,
μείνανε οί μεγιστάνες, ό ρήγας καί ό Άβτάν.
Ό Ροστεβάν έρωτάει καί ό νέος άπαντά,
ό,τι άκουσε, ό,τ’ είδε, τοΰ Ταριέλ τή λεβεντιά.

«Κουβεντιάζοντας γιά κείνον, άν θά συχναναστενάζω,
μή γελάτε, μέ τόν ήλιο μπορώ νά τόν παρομοιάζω.
Όποιος μιά φορά τόν είδε, όλα τά ζεχνά στόν κόσμο,
μοιάζει ρόδο μαραμένο, πεταμένο μέσ’ τό δρόμο».

Σάν ή άπονη ή μοίρα τόν άνθρωπο τυραγνά,
τό καλάμι κάνει άγκάθι καί τό κρύσταλλο ζαφρά.
Κλαίει ό Άβταντίλ σά θυμάται τόν Ταριέλ όλημερίς,
τούς είπε τήν ιστορία, πού τοΰ είπ’ ό μερακλής:

«Πήρε τή σπηλιά τοϋ δράκου καί τήν έκανε λημέρι,
μαζί του είναι μιά κόρη, πού διακόνιζε τ ’ άστέρι.
Φορεμένος δέρμα τίγρη τό χρυσό περιφρονά,
άποσύρθηκε άπ’ τόν κόσμο, μ’ άσβηστη φωτιά περνά».

Οταν τελείωσε τό λόγο γιά τόν πόνο τό μεγάλο,
τό λαμπρό πώς ειδε ήλιο, πού ή γή δέν είδε άλλο.
Έχαρήκαν, τόν παινέσαν σά γενναίο αγωνιστή,
τέτοια άντρεία ξεπερνάει καθ’ άντρεία πιθυμητή.

Χαίρεται ή Τινατίν τό διήγημ’ άφουγκρώντας
κι εύθυμε! ό Άβταντίλ τήν άγάπη του κοιτώντας.
Στόν κοιτώνα του έβρήκετού άστρου τόν ύπηρέτη,
τόν καλοΰσ αύτή κοντά της. Τή χαρά του ποιός τήν έχει!

ყმა წავიდა მხიარული, ლმობიერი, არ გამწყრალი,
ლომი მინდორთ ლომთა თანა მინდორს რული, ფერ-ნამკრთალი,
ყმა სოფლისა ხასიათი, ჯავარი და სრული ლალი,
მაგრა ჰქონდა გულისათვის გული გულსა განაცვალი.

მზე უკადრი ტახტსა ზედა ზის მორჭმული, არ ნადევრი,
წყლად ევფრატსა უხვად ერწყო ედემს რგული ალვა მჭევრი;
ბროლ-ბადახშსა აშვენებდა თმა გიშერი, წარბი ტევრი,
მე ვინ ვაქებ? ათენს ბრძენთა, ხამს, აქებდეს ენა ბევრი!

ყმა მხიარული წინაშე დასვა სკამითა მისითა;
სხენან სავსენი ლხინითა, ორთავე შესატყვისითა;
უბნობენ ლაღნი, წყლიანნი არა სიტყვითა მქისითა;
უთხრა: “ჰპოვეა, პატიჟნი ჰნახენ ძებნითა ვისითა?”

ჰკადრა: “რა კაცსა სოფელმან მისცეს წადილი გულისა,
ხსოვნა არა ხამს ჭირისა, ვით დღისა გარდასრულისა.
ვპოვე ხე, ტანი ალვისა, სოფლისა წყალთა რწყულისა,
მუნ პირი, მსგავსი ვარდისა, მაგრა აწ ფერ-ნაკლულისა.

მუნ სარო, მსგავსი ვარდისა, ვნახე, მისჭირდა, მი, ნები;
იტყვის: “დავკარგე ბროლი და სადა ჰრთავს ბროლსა მინები”.
მით ვიწვი, რათგან ჩემებრვე ცეცხლი სწვავს მოუთმინები”
მერმე კვლა ჰკადრა ამბავი მან, მისგან მონასმინები.

სიარულსა მისგან ძებნად, სრულ პატიჟთა მოსთვლის, ჭირსა,
მერმე ჰკადრა, საწადლისა ღმერთმან პოვნა ვით აღირსა:
“საწუთრო და სოფელს ყოფა, კაცი უჩსო, ვით ნადირსა,
ოდენ ხელი მხეცთა თანა იარების მინდორს, ტირსა.

ნუ მკითხავ, ქება რა გკადრო, ჩემგან რა გაგეგონების?
მისსა მნახავსა ნახული აღარა მოეწონების;
თვალნი მჭვრეტელთა, ვით მზისა ციაგსა, დაეღონების;
ვარდი შექმნილა ზაფრანად, აწ ია შეიკონების!”

Εύθυμος πάει ό λεβέντης, ήσυχος χωρίς θυμό,
λέων πούζησε στά δάση, μέ λιοντάρια στό δρυμό.
Είναι στόλισμα τού κόσμου μέ τό λυγερό κορμί,
καρδιά μέ καρδιά άλλάξαν μέ νεανική όρμή.

Σάν περήφανο πουλί ψηλά τό κεφάλ’ έκράτη,
λεύκη μοιάζει τής Εδέμ, άπ’ τά ρείθρα τού Εύφράτη.
Κρύσταλλο μέτό ρουμπίνι πάνω σέ χρυσό βραχιόλι,
νά τήν ψάλλουν μπορούν μονο οί σοφοί τσ ’ Αθήνας όλοι.

Τόν έκάθησε μπροστά της, μέ ολόχαρο τό μάτι,
κάθονταν σιμά οί δυό τους, μέ καρδιά χαρά γεμάτοι.
Καί σάν γάργαρο ρυάκι τρέχουνε γλυκά τά λόγια,
τού ρωτά: «Π ές μου, αν βρήκες κείνον πού ζητούσες χρόνια».

Άπαντά: «Οταν ή μοίρα μάς χαρίζει επιτυχία,
γιατί νά θυμάμαι ντέρτια, περασμένη άτυχία;
Εύρηκα το κυπαρίσσι τό δαφνοστεφανωμένο,
πού το πρόσωπο του μοιάζει ρόδο γοργομαραγμένο.

Είδα κείτό παλικάρι ποϋχασε χαρά κι ελπίδα.
‘Εκλαιγε: Έχασα τό φώς μου καί τού ήλιον τήν άχτίδα”.
Έκεινού μέ καίει ή φλόγα, γιατί πάσχει σάν καί μένα»,
καί ξανά τής ιστορίζει τού Ταριέλτά περασμένα.

Τής ιστόρησε τάπάθη πού ύπόφερε στά ξένα,
πώς απάντησε τόν Τάρη μέ τά μάτια φλογισμένα,
πού τόν ψεύτικο τόν κόσμο μίσησε καί τούς άνθρώπους
καί σάν άφρονας πλανιέται, κλαίοντας σέ ξένους τόπους.

«Μή θέλεις νά σοϋ μιλήσω γιά νιάτα καί λεβεντιά του;
όποιος τόν εί8ε 8έ θέλει άνθρωπο νά 8εϊμπροστά του.
Δάκρυα τά μάτια γεμίζουν κείνου πού τόν απαντήσει,
έμαράθηκε τό ρόδο, μενεξές θά καταντήσει».

წვრილად ჰკადრა, რა იცოდა, რა ნახულად, რა ნასმენად:
“ვითა ვეფხსა წავარნა და ქვაბი აქვსო სახლად, მენად;
ქალი ახლავს სასურველად, სულთა დგმად და ჭირთა თმენად”.
ვაჲ, სოფელმან სოფელს მყოფი ყოვლი დასვა ცრემლთა დენად!

ქალსა რა ესმა ამბავი, მიჰხვდა წადილი ნებისა,
განათლდა პირი მთვარისა, ვით ნათლად ნავანებისა;
იტყვის: “რა ვუთხრა პასუხი მას სათნებლისა თნებისა,
რაა წამალი მისისა წყლულისა განკურნებისა?”

ყმა ეტყვის: “ვის აქვს მინდობა კაცისა მომცქაფავისა?
მან ჩემთვის დაწვა თავისა დადვა, არ-დასაწვავისა;
დრო დამიც ჩემგან მისლვისა, მითქვამს დადება თავისა,
მზე შემიფიცავს თავისა, ჩემგან მზედ სახედავისა.

ხამს მოყვარე მოყვრისათვის თავი ჭირსა არ დამრიდად,
გული მისცეს გულისათვის, სიყვარული გზად და ხიდად;
კვლა მიჯნურსა მიჯნურისა ჭირი უჩნდეს ჭირად დიდად,
აჰა, მაქვსმცა უმისოსა ლხინი არმად, თავი ფლიდად!”

მზე ეტყვის: “მომხვდა ყოველი ჩემი წადილი გულისა:
პირველ, შენ მოხვე მშვიდობით, მპოვნელი დაკარგულისა,
მერმე, ზრდა სიყვარულისა გაქვს, ჩემგან დანერგულისა,
ვპოვე წამალი გულისა, აქამდის დადაგულისა!

საწუთრო კაცსა ყოველსა ვითა ტაროსი უხვდების:
ზოგჯერ მზეა და ოდესმე ცა რისხვით მოუქუხდების.
აქამდის ჭირი ჩემზედა აწ ესე ლხინი უხვდების,
რათგან შვება აქვს სოფელსა, თვით რად ვინ შეუწუხდების?

შენ არ-გატეხა კარგი გჭირს ზენაარისა, ფიცისა.
ხამს გასრულება მოყვრისა სიყვარულისა მტკიცისა,
ძებნა წამლისა მისისა და ცოდნა ხამს უვიცისა,
ჩემი თქვი, რა ვქმნა ბნელ-ქმნილმან, მზე მიმეფაროს, მი-, ცისა?”

Τής διηγήθηκε τί είδε, τό τί άκουσε, τί ξέρει:
«Σπίτι έχει σπηλιά τίγρη καί τούς βράχους γιά λημέρι.
Ζεί μαζί του καί μιά κόρη, σύντροφος παρηγορεύτρα.
“Τύχη! Τύχη, πώς τόν κόσμο κάμνεις νά δακρύζει, ψεύτρα!”»

Χάρηκε πολύ ή κόρη π’ άκουσε τήν ιστορία,
κι άστραψε τό πρόσωπό της σάν τής νύχτας οπτασία.
Κι είπε: «Τί νά συμβουλέψω νά χαρεϊ καί νά γελάσει,
ποιο βάλσαμο νά πάρει τόν καημό του νά συχάσεί;»

Άπαντά: « Ποιός θά πιστέψει άνθρωπο ελαφρομυάλη,
αύτός πού γιά μένα πάσχει κι ή καρδιά του γιά μέ πάλλει;
Τού γυρισμού μου όρκο τ ’ όρισα τήν προθεσμία,
τού ορκίστηκα στόν ήλιο, πού φωτίζ’ κάθε γωνία.

Φίλος, φίλο νά βοηθήσει όλα πρέπει ν’ άψηφήσει,
καρδιά γιά καρδιά νά δώσει, ή άγάπη ας τόν φωτίσει.
Τόν καημό τ ’ έρωτεμένου νά τόν νιώσει σά δικό του,
αχ μεγάλο νιώθω πόνο τώρα γιά τό χωρισμό τον».

Λέει ή κόρη: «Τής καρδιάς μου έκπληρώθηκαν οί πόθοι.
Πρώτο: ήρθες σύ όπίσω κι ό λεβέντης μας έσώθη.
Δεύτερο: ό έρωτάς μας πιό βαθιές έφερε ρίζες,
τώρα βάλσαμο, γιατρειά στήν καρδιά μου μοϋ χαρίζεις.

Παίζ’ ή μοίρα τούς άνθρώπους όλους, όπως ό καιρός,
πότ’ ό ήλιος μάς θερμαίνει, πότε πέφτει κεραυνός.
Ώς τώρα μέ καϊγαν πάθη, τώρα ήρθε ή χαρά,
σάν ό κόσμος χαίρετ’ όλος, γιατί ένας Ευστυχά;

Είσαι σταθερός στόν όρκο, είσαι τίμιος:, γενναίος,
Δέ θά παρατήσεις φίλο, πού σά φίλος έχεις χρέος.
Νά ‘βρεις γιατρικό στόν πόνο, τόν καημό του νά γιατρέψεις,
μά έγώ, πές μου τί θά γίνω, όταν θά ξαναμισέψεις;»

ყმამან ჰკადრა: “სიახლითა შევჰრთე ჭირი შვიდსა მე რვა,
ცუდი არის დამზრალისა გასათბობლად წყლისა ბერვა,
ცუდი არის სიყვარული, ქვეით კოცნა, მზისა წვერვა,
თუ გეახლო, ერთხელ ვა და, რა მოგშორდე, ათასჯერ ვა!

ვაჲ თუ გავიჭრა, გაჭრილსა სადა, გლახ, დამწვავს სამ ალი!
გული ძეს საგნად ისრისა, მესრის საკრავად სამალი;
დრო სიცოცხლისა ჩემისა დღესითგან ჩანს ნასამალი;
მალვა მწადს, მაგრა გარდახდა ჟამი პატიჟთა სამალი!

მესმა თქვენი ნაუბარი, გავიგონე, რაცა ჰბრძანე!
ვარდსა ქაცვი მოაპოვნებს, ეკალთამცა რად ვეფხანე!
მაგრა, მზეო, თავი მზესა ჩემთვის სრულად დააგვანე,
სიცოცხლისა საიმედო ნიშანი რა წამატანე!”

ყმა ტკბილი და ტკბილ-ქართული, სიკეთისა ხელის მხდელი,
ამას ზედა ეუბნების, ვით გაზრდილსა ამო მზრდელი;
ქალმან მისცნა მარგალიტნი, სრულ-ქმნა მისი საწადელი,
ღმერთმან ქმნას და გაუსრულდეს ლხინი ესე აწინდელი!

რა სჯობს, რა კაცმან გიშერი ბროლ-ლალსა თანა ახიოს,
ანუ ბაღს ალვა საროსა ახლოს რგოს, მორწყოს, ახიოს,
მისსა მჭვრეტელსა ალხინოს, ვერ- მჭვრეტსა ავაგლახიოს!
ვაჲ მოყვარისა გაყრილსა, ახი ოს ეყოს, ახი ოს!

მათ მიჰხვდა ლხინი ყოველი ერთმანერთისა ჭვრეტითა.
ყმა წამოვიდა გაყრილი, მივა გულითა რეტითა.
მზე ტირს სისხლისა ცრემლითა, ზღვისაცა მეტის-მეტითა.
იტყვის: “ვერ გაძღა სოფელი, ვაჲ, სისხლთა ჩემთა ხვრეტითა!”

ყმა წავიდა სევდიანი, მკერდსა იცემს, ამად ილებს,
რომე კაცსა მიჯნურობა ატირებს და გააფრდილებს;
რა ღრუბელი მიეფარვის, მზე ხმელეთსა დააჩრდილებს, .
მის მოყვრისა მოშორვება კვლა აბინდებს, არ ადილებს.

«Οι εφτά πληγές σέ μ ένα», λέγ’ ό νιος, «όχτώ θά γένουν,
μέ τό φύσημα, τό ξέρεις, τόν πάγο δέν τόν ζεσταίνουν.
Πώς τόν ήλιο νά φιλήσω, σά 8έν ήμπορώ νά τόν φτάσω,
έχω ένα καημό σιμά μου, μά τί θαχω σά σέ χάσω;

Σά θ ’ άρχίσω νά πλανιέμαι τ ’ ήλιου ή φλόγα θά μέ κάψει,
έγιν’ ή καρδιά σημάδι στής σαΐτας σου τήν κάψη.
“Ενα τρίτο τής ζωής μου μένει γιά νά ζήσω ακόμα,
ήθελα νά μη μιλήσω, μά νά κλείσω πώς τό στόμα;

Άκουσα τό τί μοϋ είπες καί γροικώ τήν προσταγή,
τό τριαντάφυλλο έχει άγκάθια, πού κεντρώνουν τήν πληγή.
Όμως, ήλιε μου, ας είσαι γιά μέ λαμπερό άστέρι,
δόσ μου γιά ζωή έλπίδα καί μέ τό δικό σου χέρι».

Άξιος καί γλυκολόγος καί φιλότιμος ό νιός,
μέ τ ’ άστέρι του μιλούσε σά στην κόρη ό γονιός.
Κάν’ αύτή τό θέλημά του, του δίνει μαργαριτάρι
κι είθε ό θεός νά δώσει νά γενοΰν τά δυό ζευγάρι.

Ευτυχή σάν ζευγαρώσουν κρύσταλλο μέτό ρουμπίνι,
εϊτε λεύκη μέσ’ στό δάσος μέ πλατάνι πού βλαστάνει.
Χαρά δίνει ή θωριά τους καί καημό ή άστέρησή τους,
σά χωρίσουν τό ζευγάρι, πρίν χαροϋνε τή ζωή τους.

Ὅλες τις χαρές ἐνιώσαν πλάγι – πλάγι καθησμένοι,
χωριστήκαν, ὁ νιός πήγε με καρδιά φουρτουνιασμένη.
Ματωμένα χύνει δάκρυα καί τή θάλασσα βαθύνει.
Έκλαιγε: «Ὡς πότ’ ὁ κόσμος τὸ αἷμα μου θέ να πίνει».

Λυπημένος φεύγ᾽ ὁ νέος κι ἡ καρδούλα του χτυπά,
χωρισμός ερωτευμένου τις καρδιές βαθιά τρυπά.
Τον ήλιο νέφη σαν κλείσουν, ὅλ᾽ ἡ φύση σκοτεινιά,
μακριά ἀπ’ τήν καλή του ἡ καρδιά ἀγωνιά.

სისხლმან და ცრემლმან გარევით ღაწვი ქმნის ღარად და ღარად;
იტყვის: “მზე ჩემგან თავისად კმა დასადებლად აღარად;
მიკვირს, თუ გული ალმასი შავმან წამწამმან დაღა რად!
ვირე ვნახვიდე, სოფელო, მინდი სალხინოდ აღარად!

ვინ გუშინ ედემს ნაზარდი ალვა მრგო, მომრწყო, მახია,
დღეს საწუთრომან ლახვარსა მიმცა, დანასა მახია,
დღეს გული ცეცხლსა უშრეტსა დაბმით დამიბა მახია.
აწყა ვცან, საქმე სოფლისა ზღაპარია და ჩმახია!”

ამას მოსთქვამს, ცრემლსა აფრქვევს, ათრთოლებს და აწანწარებს,
გულ-ამოსკვნით, ოხრვა-სულთქვმით მიხრის ტანსა, მიაწარებს.
საყვარლისა სიახლესა მოშორვება გაამწარებს,
ვაჲ, საწუთრო ბოლოდ თავსა ასუდარებს-აზეწარებს!

ყმა მივიდა, საწოლს დაჯდა, ზოგჯერ ტირს და ზოგჯერ ბნდების,
მაგრა ახლავს გონებითა საყვარელსა, არ მოსწყდების;
ვით მწვანვილსა თრთვილისაგან, პირსა ფერი მოაკლდების.
ჰხედავთ, ვარდსა უმზეობა რაგვარ ადრე დააჩნდების!

გული კრულია კაცისა, ხარბი და გაუძღომელი,
გული ჟამ-ჟამად ყოველთა ჭირთა მთმო, ლხინთა მნდომელი,
გული – ბრმა, ურჩი ხედვისა, თვით ვერას ვერ გამზომელი,
ვერცა ჰპატრონობს სიკვდილი, ვერცა პატრონი რომელი!”

რა გულსა უთხრნა გულისა სიტყვანი საგულისონი,
თვით მარგალიტნი მოიხვნა მის მზისა სამეყვისონი,
მის მზისა მკლავსა ნაბამი, მათ კბილთა შესატყვისონი,
პირი დასდვა და აკოცა, ცრემლი სდის, ვითა ბისონი.

რა გათენდა, კაცი მოვა მომკითხავი, დარბაზს მხმობი.
ყმა წავიდა ლაღი, ნაზი, ნაღვიძები, ძილ-ნაკრთობი.
ერთმანერთსა ეჯარვიან, დგას მჭვრეტელთა ჯარი მსწრობი;
მეფე მინდორს ეკაზმოდა, მოემზადა დაბდაბ-ნობი.

Τρέχουν ματωμένα δάκρυα καί τά μάγουλα τοῦ βρέχουν,
λέγει: «Μακριά ἀπό τήν Τίνα πόνοι, καημοί με συνέχουν.
Τῆς καρδιᾶς μου τό διαμάντι γιατί βέλη τό τρυπαίνουν;
Μακριά ἀπό κείνην, κόσμε, ποιές χαρές μοῦ ἀπομένουν;

Ὅποιος μ’ ἔκανε πλατάνι τῆς Ἐδέμ καμαρωμένο,
τώρα καίει τήν καρδιά μου, βαθιά μ’ έχει πληγωμένο!
Κόσμε ψεύτικε, π’ ἀνάβεις μέσα μ’ ἄσβηστη φωτιά,
ἔνιωσα πώς ἡ ζωή μας είναι πόνος καί φωτιά».

Κλαίει ὁ νέος καί χτυπιέται καί οἱ θρῆνοι ἀντηχοῦνε,
στεναγμοί καί βογγητά τα στήθια του τοῦ τρυποῦνε.
Ὁ χωρισμός τῆς Τίνας τα σπλάχνα του φλογίζει,
ἄχ. ἀλίμονο ἡ μοῖρα μέ σάβανο μᾶς στολίζει.

Γύρισε ὁ νιός στο σπίτι. Ξανά θρήνοι, πάλι πόνοι,
πάλι ὁ νοῦς σ᾽ ἐκείνην τρέχει, ὁ καημός του δυναμώνει.
Σάν τή χλόη ἀπ’ τήν πάχνη ὠχριάζει ἡ μορφή του
κι ἔτσι γρήγορα το ρόδο ἔχασε τη χαρμονή του.

Ἡ καρδιά ἡ καταραμένη εἶναι ἄπληστη καί κρύα,
ὅλα τα δεινά ὑποφέρει σά διψᾶ τήν εὐτυχία.
Σάν στραβός ὅπου δέ βλέπει, προτιμάει το σκοτάδι,
δέ φοβᾶται ἐξουσία οὔτε καί αὐτόν τόν Ἅδη. –

Τέτοια λόγια καρδιακά στήν καρδιά του όταν είπε,
πήρε τό μαργαριτάρι, πού στό άστρο του άνήκε,
πούχε τών ματιών τή γλύκα κι άπ’ τά δόντια της τή λάμψη,
καί μέ φλογισμένα χείλη τόσφιξε γιά νά τόν κάψει.

Μόλις χάραξ’ ένας δούλος τόν κάλεσε στό παλάτι,
πήγε αμέριμνος μέ σέβας, τή νύχτα δέν έκλεισε μάτι.
Πλήθος κόσμος στήν πλατεία ανυπόμονα βοούσε,
πάει ό ρήγας στό κυνήγι καί τό τύμπανο βροντούσε.