როსტევან მეფისაგან და ავთანდილისაგან ნადირობა

KING ROSTEVAN AND AVTANDIL GO HUNTING

დილასა ადრე მოვიდა იგი ნაზარდი სოსანი,
ძოწეულითა მოსილი, პირად ბროლ-ბადახშოსანი,
პირ-ოქრო რიდე ეხვია, შვენოდა ქარქაშოსანი,
მეფესა გასლვად აწვევდა, მოდგა თეთრ-ტაიჭოსანი.

შეეკაზმა მეფე, შეჯდა, ნადირობას გამოვიდეს;
მგრგვლივ მინდორსა მოსდგომოდეს, ალყად გარე შემოჰკრვიდეს;
ზეიმი და ზარი იყო, სპანი ველთა დაჰფარვიდეს,
ნაძლევისა მათისათვის ისროდეს და ერთგან სრვიდეს.

უბრძანა: “მონა თორმეტი მოდით, ჩვენთანა ვლიდითა,
მშვილდსა ფიცხელსა მოგვცემდით, ისარსა მოგვართმიდითა,
ნაკრავსა შეადარებდით, ნასროლსა დასთვალვიდითა!”
დაიწყო მოსლვა ნადირმან ყოვლთა მინდორთა კიდითა.

მოვიდა ჯოგი ნადირთა ანგარიშ-მიუწვდომელი:
ირემი, თხა და კანჯარი ქურციკი მაღლად მხლტომელი.
მას პატრონ-ყმანი გაუხდეს, ჭვრეტადმცა სჯობდა რომელი!
აჰა მშვილდი და ისარი და მკლავი დაუშრომელი!

ცხენთა მათთა ნატერფალნი მზესა შუქთა წაუხმიდეს,
მიჰხოცდეს და მიისროდეს, მინდორს სისხლთა მიასხმიდეს,
რა ისარი დაელივის, მონანი-ყე მოართმიდეს.
მხეცნი, მათგან დაკოდილნი, წაღმა ბიჯსა ვერ წასდგმიდეს.

იგი ველი გაირბინეს, ჯოგი წინა შემოისხეს,
დახოცეს და ამოწყვიდეს, ცათა ღმერთი შეარისხეს,
ველნი წითლად შეეღებნეს, ნადირთაგან სისხლი ისხეს.
ავთანდილის შემხედველთა: “ჰგავსო ალვას, ედემის ხეს”.

იგი მინდორი დალიეს, მართ მათგან განარბენია,
მინდორსა იქით წყალი დის და წყლისა პირსა კლდენია.
ნადირნი ტყესა შეესწრნეს, სადა ვერა რბის ცხენია.
იგი მაშვრალნი ორნივე მოსწყდეს, რაზომცა მხნენია.

Avtandil rode forth at daybreak, mounted on a white stallion.
In his huntsman’s apparel, he was a fair as a lily in bloom.
His face shone like crystal and ruby, outshining his golden veil.
Modest of mien, as ever, he summoned the king to the contest.

Fully equipped for the chase Rostevan made his appearance.
Warriors came swarming in myriads, eager to witness the contest.
Townsfolk surrounded the field with noisy clatter and bustle.
They drew their bows for thir wager and shot and strove together.

Rostevan gave the command that twelve chosen archers approach him.
“Follow us closely” he said, ”and supply as with arrows when needed.
See where the arrow sticks and whose arrow ‘s course was the truer”.
Soon in large numbers the beasts began to come in from all quarters.

Droves in astonishing number flocked onto the plain before them.
Herds of wild asses and goats, stags, and the high-leaping chamois.
The king and his vassal pursued them. Surely no sight could be fairer!
Behold the untiring arm, the lightning flight of arrow.

The face of the sun was veiled by the dust from the hooves of their horses.
Each time a shaft went home, more beasts were brought up for the slaughter.
Till the field was soaked in their blood, as they fell, transfixed by arrows,
And not one wounded beast could struggle again to its feet.

Spurring their steeds, the rivals drove the victims before them.
The plain run red with gore, till God in His heaven was angered
At the sight, of His creature’s blood. But Avtandil’s name was uttered
By all who looked at the contest: ”A cypress planted in Eden”:

Pursued and pursuers raced on till they came to the bank of a stream.
The beasts took refuge in thickets; neither horse nor hunter could follow.
The rivals sank to the ground to rest awhile from their labours,
And laughing, each sought to prove that he had emerged victorious.