წიგნი ავთანდილისა თავის ყმათა თანა

დაწერა, თუ: “ჩემნო ყმანო, გამზრდელნო და ზოგნო ზრდილნო,
ერთგულნო და მისანდონო, ამას ზედა გამოცდილნო,
თქვენ ჩემისა საწადლისა მიდგომილნო, ვითა ჩრდილნო,
წიგნი ჩემი მოისმინეთ, ყოვლნო ერთგან შემოყრილნო!

მიწაცა თქვენი ავთანდილ, ისმინეთ, გიწერ მე რასა:
თვით ვიქმ ხელითა ჩემითა ამა წიგნისა წერასა,
ცოტასა ხანსა ვარჩივე გაჭრა სმასა და მღერასა,
პურად და საჭმლად მივენდევ ჩემსა მშვილდსა და ცერასა.

საქმე რამე მიც თავისა ზე სადმე გარდსახვეწელი,
დავყო მარტოდ და ღარიბად ესე წლეული მე წელი,
გემუდარები ამისთვის, ვარ თქვენი შემომხვეწელი,
მე დამახვედროთ სამეფო მტერთაგან დაულეწელი.

მე შერმადინ დამიგდია, ჩემად კერძად პატრონობდეს,
სიკვდილსა და სიცოცხლესა სადამდისცა ჩემსა სცნობდეს,
ყოვლთა მზეებრ მოგეფინოს, ვარდს არ ზრვიდეს, არ აჭნობდეს,
შემცოდესა ყველაკასა ვითა ცვილსა დაადნობდეს.

თქვენცა იცით, გამიზრდია, ვითა ძმა და ვითა შვილი.
ამას ასრე ჰმორჩილობდით, არის ვითამც ავთანდილი,
ბუკსა იკრას, აქმნევინეთ ყოვლი საქმე, ჩემგან ქმნილი;
მე თუ დრომდის არ მოვიდე, გლოვა გმართებს, არ სიცილი”.

ესე წიგნი გაასრულა წყლიანმან და სიტყვა-ნაზმა,
წელთა ოქრო შემოირტყა, საღარიბოდ მოეკაზმა,
ბრძანა: “მინდორს შევჯდებიო”, ლაშქარიცა დაერაზმა;
მასვე წამსა წამოვიდა, შინა ხანი არა დაზმა.

ბრძანა: “წადით ყველაკაი, აქა მომხრედ არვინ მინა”.
მონებიცა მოიშორვა, თავი გაითავისწინა,
მარტო გარე შემობრუნდა შამბი შიგან გაირბინა,
მიწყივ მისად საგონებლად მისი მკლველი თინათინ- ა.

Avtandil wrote as follows: “My vassals! My teachers! My disciples!
Faithful, trusty and tried, swift to fulfil my least wishes!
Gather and hear the epistle I leave behind for your guidance,
Heed the message. I leave you, my faithful and loyal vassals!

“I, Avtandil, who am less than the earth beneath your feet
Write this letter to you before I set out on my journey.
Now for a while I will leave, turn from the banquet and music,
Trusting for bread and meat to the skill of my thumb on the crossbow.

“Mine is a hazardous mission over trackless, unvisited plains.
None come to bear me company, year after year I must wander.
Only one thing I entreat you, let not the foe draw nearer,
Let me come back to a kingdom as safe and intact as I left it.

“I have appointed Shermadin to rule over you in my absence,
He will shed lustre upon you, bright as the sun in the heavens.
Whether I live or die, the rose shall be saved from the mildew,
And the planner of mischief shall tremble, and melt like wax in the sunlight.

“You have all witnessed our friendship, and know we were brought up together,
Therefore, fulfil his commandments as if it were AvtandiI speaking.
The trumpets shall sound at his bidding, his word shall be law in my absence;
If I come not when I have promised, dirges shall silence your laughter”.

Avtandil finished the letter with lovingly-phrased admonitions,
Buckled his glittering girdle, attired himself for the journey.
His soldiers were ranged before him, but he would not permit them to follow.
He cried, “I will mount In the plain!” and strode from the council chamber.

“All must go hence!” he commanded. “I need no one to help me”.
The vassals, too, he dismissed, and galloped away through the rushes.
He could not dismiss in like manner the thoughts of the maiden he worshipped,
Tinatin’s image pursued him, he could not escape from his passion.