ტარიელისა და ნესტანის პირის-პირ შეყრა

THE MEETING OF TARIEL AND NESTAN

მონა შემოდგა, მივეცი საქმესა გაკვირვებულსა;
ასმათის წიგნი მომართვა მე მეტად შეჭირვებულსა,
ეწერა: “გიხმობს შენი მზე შენ, მისთვის მოსურვებულსა,
მოდი, სჯობს მანდა ტირილსა, საქმესა ბედით ვებულსა”.

ვითა მმართებდა, ეგზომი რამცა ვით გავიხარეო!
შეღამდა, წავე, ბაღისა მე კარი შევიარეო;
სად ასმათ პირველ მენახა, მუნვე ჩნდა მდგომიარეო,
სიცილით მითხრა: “წამოვლე, მოგელის ლომსა მთვარეო”.

შემავლო სახლი, ნაგები კეკლუცად ბანის-ბანითა;
გამოჩნდა მთვარე ნათლითა გარე შუქ-მონავანითა,
ფარდაგსა შიგან მჯდომარე შესამოსლითა მწვანითა,
საკრძალავი და ღარიბი, უცხო პირით და ტანითა.

შევე, წავდეგ ნოხთა პირსა, მე დამიწყო ცეცხლმან შრეტად,
გულსა ბნელი განმინათლა, ზედა ლხინი ადგა სვეტად.
მას ბალიში შემოეგდო, მზისა შუქსა სჯობდა მეტად,
ჩემგან პირსა იფარვიდა, აიხედნის წამსა ჭვრეტად.

უბრძანა, თუ: “მოახსენე, ასმათ, დაჯდეს, ამირბარსა!”
მან ბალიში დამართებით დადვა მას მზედ საქებარსა.
დავჯე, მივეც გულსა ლხინი, საწუთროსა დამგმობარსა;
მიკვირს, სულნი რადღა მიდგან, ვიტყვი მისგან ნაუბარსა!

მიბრძანა: “ძოღან გეწყინა გაშვება უუბარისა,
მზემან გაყრითა დაგაჭნე, ვითა ყვავილი ბარისა:
დაგსჯიდა დენა ცრემლისა, ნარგისთათ ნაგუბარისა,
მაგრა ხამს ჩემგან სირცხვილი და რიდი ამირბარისა.

თუცა ჰმართებს დედაკაცსა მამაცისა დიდი კრძალვა,
მაგრა მეტი უარეა არა-თქმა და ჭირთა მალვა:
მე თუ ზე-პირ მიცინია, ქვე-ქვე მითქვამს იდუმალ ვა;
ძოღან ქალი გამოვგზავნე, ვქმენ მართლისა შემოთვალვა.

“To my wonder I saw her servant enter the chamber.
Scarcely repressing my feelings, I at once read the letter he gave me.
The sun for whom you are longing now calls you to her’, wrote Asmat,
Why do you sit lamenting your destiny? Come! She awaits you’.

Such was my joy at the tidings that fortitude almost forsook me,
But I recovered and when it was evening I went to her palace.
Asmat was waiting for me at the gate of the royal garden.
Enter’, she said with a smile, ‘The moon awaits you, the lion’.

“I was conducted by Asmat to the sun-maid’s beautiful chamber.
The moon was surrounded with lustre that fell In radiance about her.
Clad in a sea-green garment she sat with the mien of an empress,
Proud yet tempered with sweetness, exquisite of form and of visage.

“I entered and stood on the edge of the carpet with my heart beating fiercely.
The fire within me was quieted, the darkness of heart was lightened.
She who was fairer than sunrays reclined on the softest of cushions.
She blushed and lowered her eyes, then raised them up for a moment.

“’Asmat, entreat him to come and be seated beside me’, she ordered.
First I bent low before her, then seated myself on a cushion.
Fate that wounded my heart now filled it with joy and with gladness.
I marvel I live as I utter the words she murmured that evening.

“‘l know you were hurt at my silence that day’, she said with a sigh,
Offended and grieved, O lion, that I sent you away’, she added.
Absence from me has withered the rose that the sun has abandoned.
Am I to be blamed If my love has rendered me bashful before you?

“’Though it befits a woman to be modest before man,
Yet it is worse to be silent and keep one’s sorrow a secret.
Though I outwardly smiled, yet I felt woe growing within me.
Therefore I sent you my maid with a letter disclosing my feelings.