რჩევა ნესტან-დარეჯანის გათხოვებისა

COUNSEL ABOUT NESTAN-DAREJAN’S MARRIAGE

დილასა ადრე სრას მიხმეს, დღე რა ქმნა მწუხრმან ჟამითა;
ავდეგ, ვცან მათი ამბავი, წასლვა ვქმენ მითვე წამითა;
ვნახე, ორნივე ერთგან სხდეს ხასითა ოდენ სამითა,
რა მივე, მითხრეს დაჯდომა, წინაშე დავჯე სკამითა.

გვიბრძანეს, თუ: “ღმერთმან ასრე დაგვაბერნა, და-ცა-გვლია;
ჟამი გვახლავს სიბერისა, სიყმაწვილე გარდგვივლია;
ყმა არ მოგვცა, ქალი გვივის, ვისგან შუქი არ გვაკლია,
ყმისა არ-სმა არა გვაგვა, ამად ზედა წაგვითვლია

აწ ქალისა ჩვენისათვის ქმარი გვინდა, სად მოვნახოთ,
რომე მივსცეთ ტახტი ჩვენი, სახედ ჩვენად გამოვსახოთ,
სამეფოსა ვაპატრონოთ, სახელმწიფო შევანახოთ,
არ ამოვწყდეთ, მტერთა ჩვენთა ხრმალი ჩვენთვის არ ვამახოთ”.

ვთქვით: “თქვენის ძისა არა-სმა გულსა ვით მიეფარების,
მაგრა კმა ჩვენად იმედად, ვინ მზესა დაედარების;
ვისცა სთხოვთ შვილსა სასიძოდ, მას დიდად გაეხარების,
სხვამცა რა გკადრეთ! თვით იცით, მაგას რა მოეგვარების”.

დავიწყეთ რჩევა საქმისა, გული მიც, თუცა მელია;
ვთქვი: “ჩემგან დაშლა ამისი არ ითქმის, არ-საქმნელია!”
მეფემან ბრძანა: “ხვარაზმშა, ხელმწიფე ხვარაზმელია,
თუ მოგვცემს შვილსა საჩვენოდ, მისებრი არ-რომელია”.

რომე პირველვე დაესკვნა, მათ ესე შეეტყვებოდა;
ერთმანერთსაცა უჭვრეტდეს, სიტყვაცა აგრე სწბებოდა.
ჩემგან დაშლისა კადრება მართ ამბვად არ ეგებოდა,
ოდენ დავმიწდი, დავნაცრდი, გული მი და მო კრთებოდა.

დედოფალმან თქვა: “ხვარაზმშა მეფეა მორჭმით მჯდომელი,
მათსამცა შვილსა სასიძოდ ჩვენთვის სხვა სჯობდა რომელი!”
შეცილებამცა ვინ ჰკადრა, რათგან თვით იყო მნდომელი!
მოწმობა დავჰრთე, დაესკვნა დღე ჩემი სულთა მხდომელი.

“At dawn a messenger came summoning me to the palace.
You are commanded,’ he said, ‘by the king to appear in his presence’.
When I arrived at the palace I saw a great council assembled.
The king and the queen were smiling and bade me be seated beside them.

“’Dear son,’ they said to me, ‘the Lord has brought evil upon us.
We are no longer young; age with its woes is approaching.
We have no son, it is true, but the rays of our daughter shine brightly.
We regret not nor feel the lack of a son and heir to succeed us.

“’But it is time, my Tariel, to think of a husband for Nestan’.
Where shall we find one worthy to rule the kingdom of India,
A hero whose sword would be raised for the welfare and right of the people.
So that no foe could invade and ravage our land or destroy us?’

“‘Truly your heart feels the want of a son!’ I said to the King.
But she who is bright as the sun is endowed with a sovereign’s demeanour.
Whomsoever you choose as her husband will rejoice and be happy my lord.
What more can I say, my king? You yourselves know what will be fitting’.

“So we all counselled together though my heart was weakening within me.
If the old king of the Khvarazmians, would give us his son’, said Parsadan,
“We would be happy indeed, for worthy is he of our daughter.
Never on earth has been seen a youth more splendid than he is’.

“It was apparent to me that all had been settled beforehand,
For they stealthily glanced at each other and their words were apparently guarded.
Oh, how I longed to speak freely but dared not and sat In deep silence.
Gall seemed to burst in my heart as it seethed and burned Into cinders.

“‘Khvarazmsha,’ said her highness, ‘is a potent and powerful monarch.
Who deserves to be husband to Nestan the princess more than his son?”
How could I dare to dispute since they themselves desired it!
I nodded assent. The day of the doom of my soul was settled.