შველა ტარიელისაგან ფრიდონისა

TARIEL’S AID TO PRIDON

მოჯობდა, ომი შეეძლო, ხმარება ცხენ-აბჯარისა;
დავკაზმეთ ნავი, კატარღა და რიცხვი სპათა ჯარისა;
კაცი ხმდა, მისთა მჭვრეტთათვის ღონემცა ეაჯა რისა!
აწ გითხრა ომი მოყმისა, მებრძოლთა დამსაჯარისა.

მათი მესმა დაპირება, ჩაბალახთა ჩამობურვა;
ნავი წინა მომეგება, არა ვიცი, იყო თუ რვა.
ფიცხლა ზედა შევეჯახე, მათ დაიწყეს ამოდ ცურვა;
ქუსლი ვჰკარ და დავუქცივე, დაიზახეს დიაცურ ვა!

კვლა სხვასა მივე, მოვჰკიდე ხელი ნავისა ბაგესა,
ზღვასა დავანთქენ, დავხოცენ, ომიმცა რაღა აგესა!
სხვანი გამექცეს, მიჰმართეს მათ მათსა საქულბაგესა;
ვინცა მიჭვრეტდეს, უკვირდა, მაქებდეს, არ მაძაგესა.

ზღვა გავიარეთ, გავედით, შემოგვიტივეს ცხენია,
კვლა შევიბენით, შეიქმნა ომისა სიმარცხენია.
მუნ მომეწონა ფრიდონის სიქველე-სიფიცხენია:
იბრძვის ლომი და პირად მზე, იგი ალვისაც ხენია.

თვით ორნივე ბიძასძენი მისნი ხრმლითა ჩამოყარნა,
ხელნი წმიდად გარდეკვეთნეს, იგი ასრე ასაპყარნა,
მოიყვანნა მხარ-დაკრულნი, ერთმან ორნი, არ დაყარნა,
მათნი ყმანი გაამტირლნა, მისნი სპანი ამაყარნა.

მათნი ლაშქარნი გაგვექცეს; ვეცენით, გა-ცა-ვფანტენით.
ფიცხლად წავუღეთ ქალაქი, არ თავნი გავაზატენით;
ქვითა დავჰლეწეთ წვივები, ჩვენ იგი გავანატენით.
მომკალ, თუ ლარი დაჰლიოთ ან აკიდებით, ან ტენით.

ფრიდონ ნახნა საჭურჭლენი და ბეჭედნი მისნი დაჰსხნა.
თვით ორნივე ბიძასძენი დაპყრობილნი წამოასხნა.
მისად ნაცვლად სისხლნი მათნი მოღვარნა და ველთა ასხნა;
ჩემი თქვეს, თუ: “ღმერთსა მადლი, ვინ ალვისა ხენი ასხნა!”

“Pridon’s wound was now healed. He was ready to go to battle,
So we prepared the galleys and equipped ourselves in our armour.
A mortal needs heaven-sent strength to gaze on the might of that hero!
Now let me tell you how Pridon worked vengeance and woe on his cousins.

“We saw from afar the enemy also preparing for battle.
They sent out to sea eight of their boats full of their soldiers.
One of the boats I upset as I gave it a blow with my heel.
The drowning soldiers screamed as they sank bewailing themselves.

“Then I turned to another and lifting it up with one hand
Flung it away in the sea and drowned the panic-struck soldiers.
The rest fled from us in terror and quickly made for the harbour.
All who were present and saw what we did marvelled and praised us.

“But when we disembarked, the enemy, mounted on horses,
Rushed out from their ambush, attacked us. Again we engaged in battle.
Nuradin’s prowess amazed me; his blows fell like bolts from heaven.
In face, in form, he was a sun, in battle a lion.

“With his broad sword he cast on the ground both of his cousins;
First he cut off their hands, thus crippling the two for life,
Then they were bound with thongs and carried away as captives.
He made their warriors weep, while his knew no bound to their gladness.

“All of their soldiers now fled and were scattered about in confusion;
We broke all their legs with stones, tanned their skins into leather!
Wasting no time we entered and recaptured Nuradin’s city.
No lading or stowing could empty the treasuries of riches.

“Pridon inspected the treasures and put his seals upon them.
He himself Jed his cousins away, the perfidious traitors;
“In exchange for the blood they had shed, with their blood he watered the meadows.
Nuradin’s men said of me: ‘God plants such trees but in Eden!’