იგი ჭაბუკნი შუქითა ვნახენ მზისაცა მეტითა;
მათ სამთა შვიდნი მნათობნი ჰფარვენ ნათლისა სვეტითა;
ტარიელ შავსა ზედა ზის ტანითა მით წერწეტითა;
დალივნეს მტერნი ომითა, ვითა მჭვრეტელნი ჭვრეტითა.

ჩემი აწ ესე ნათქვამი მათი სახე და დარია:
რა ზედა წვიმდენ ღრუბელნი და მთათა აღტყდეს ღვარია,
მოვა და ხევთა მოგრაგნის, ისმის ზათქი და ზარია,
მაგრა რა ზღვასა შეერთვის, მაშინ ეგრეცა წყნარია.

თუცა ფრიდონ და ავთანდილ სიკეთე-მიუწვთომნია,
მაგრა ტარიას შებმანი არვისგან მოსანდომნია,
მზე მნათობთაცა დაჰფარავს, არცაღა ნათლად ხომნია.
აწ იყურებდით, მსმენელნო, გესმნენ ფიცხელნი ომნია!

სამთავე სამად გაიყვეს – თვითომან თვითო – კარები;
თანა ჰყვა კაცი სამასი, ყველაი გმირთა დარები.
მას ღამით უქმნეს სადარნო, უცთურო, არ ნაჩქარები,
გათენდა, გაჩნდეს, მიჰმართეს, თავის-თავ ჰქონდა ფარები.

პირველ ამოდ მიდიოდეს მგზავრთა რათმე მაგიერად,
მათ შიგანთა ვერა უგრძნეს, ვერცა დაჰხვდეს გულ-ხმიერად;
გულსა შიში არა ჰქონდა, ამოდ დგეს და ნებიერად,
მიდგეს გარეთ, მუზარადნი დაიხურნეს ჟამიერად.

ანაზდად ცხენი გაქუსლეს, მათრახმან შექმნა წრიალი.
რა ნახნეს, კარნი გაახვნეს, ქალაქით გახდა ზრიალი.
სამთავე სამგნით მიჰმართეს, თავსა მით უყვეს რიალი,
იკრეს ნობსა და დაბდაბსა, შეიქმნა ბუკთა ტკრციალი.

მაშინ ქაჯეთს მოიწია უსაზომო რისხვა ღმრთისა:
კრონოს, წყრომით შეხედულმან, მოიშორვა სიტკბო მზისა,
მათვე რისხვით გარდუბრუნდა ბორბალი და სიმგრგვლე ცისა,
ველნი მკვდართა ვერ იტევდეს, გადიადდა ჯარი მკვდრისა.

Lo! I beheld the heroes; their rays were brighter than sunbeams.
Encased in a column of light by the seven planets above them.
Tariel sat on his charger, slim as the branch of the willow.
They consumed their foes in the battle, as they dazzled the eyes of beholders.

Listen to my words about AvtandiI and Tariel and Pridon;
The rain bursts down from the clouds, and leaps in a stream down the mountains
The stream then enters the glens with a grinding of stones and uproar.
But when it unites with the sea the turmoil subsides into silence.

Pridon and Avtandil were as brave as lions and unrivalled in valour.
Yet none, not even these heroes would dare to engage Tariel.
The sun hides even the planets. the stars do not shine in its presence.
Listen, then, to my story: of terrible fights is its burden.

The heroes divided their forces, each of them leading one hundred
Soldiers of proven worth, all of them equal to heroes.
The night was spent in surveillance, in cautious and skilful scrutiny.
At dawn, each took up his shield, and they sallied forth to the battle.

At first they walked quietly forward, like men setting out on a journey;
The watchers behind the walls did not suspect their intentions.
The sentries stood at their ease, let them approach ever nearer,
And the heroes, masking their helmets, bided their time discreetly.

Then they spurred their steeds all at once, and made for the gates of the city.
Laying about with their whips, raising a hubbub of terror.
Dividing their forces in three, they plunged through the ranks of the foemen
To the music of fife and drum, and the piercing sounds of the trumpet.

Then the measureless wrath of God struck down the realm of the Kajis.
And Saturn blotted the sun, so that darkness covered the heavens.
The field was strewn with the wounded, corpses were heaped upon corpses,
And ever the slaughter continued, till the dead were a mighty army.

კაცსა უკრავად დაბნედდის ხმა ტარიელის ხაფისა,
აბჯარსა ფრეწდის, გაცუდდა სიმაგრე ჯავშან-ქაფისა.
სამგნითვე კართა შესჯარნეს, ჭირი არ ნახნეს კაფისა,
რა ქალაქს შეხდეს, შეიქმნა სიხარკე ციხეს სწრაფისა.

ავთანდილ და ლომი ფრიდონ შიგნით ერთგან შეიყარნეს,
მტერნი სრულად აეწყვიდნეს, სისხლნი მათნი მოეღვარნეს,
უყივლეს და ერთმანერთი ნახეს, დიდად გაეხარნეს,
თქვეს: ” ტარიელ რა იქმნაო?” მისად ჭვრეტად თვალნი არნეს.

ერთმანცა არა იცოდა ვერა ცნეს ტარიერისა.
ციხისა კარსა მიჰმართეს, რიდი არ ჰქონდა მტერისა;
მუნ ნახეს რიყე აბჯრისა, ნალეწი ხრმალთა წვერისა,
ათი ათასი ნობათი, უსულო, მსგავსი მტვერისა.

გზანი დაჰხვდეს შეკაფულნი, შევიდეს და გაძვრეს ხვრელსა,
ნახეს, მზისა შესაყრელად გამოეშვა მთვარე გველსა,
მუზარადი მოეხადა, ჰშვენის აკრვა თმასა ლელსა,
მკერდი მკერდსა შეეწება, გარდაეჭდო ყელი ყელსა.

ეხვეოდეს ერთმანერთსა, აკოცეს და ცრემლნი ღვარნეს;
ამას ჰგვანდეს, ოდეს ერთგან მუშთარ, ზუალ შეიყარნეს.
მზე რა ვარდთა შემოადგეს, დაშვენდეს და შუქნი არნეს,
აქანამდის ჭირ-ნახულთა ამას იქით გაიხარნეს.

მათ ერთმანერთსა აკოცეს, დგანან ყელ-გარდაჭდობილნი.
კვლა შეეწებნეს ხშირ-ხშირად ვარდნი ბაგეთათ პობილნი.
აწ ესენიცა გავიდეს, შეკრბეს სამნივე ძმობილნი,
მას მზესა მისცეს სალამი, წადგეს მართ ვითა ხმობილნი.

მზე მოეგება პირითა ტურფითა, მოცინარითა,
აკოცა მისთა მეშველთა ლაღმან ცნობითა წყნარითა,
მათ მდაბლად მადლი უბრძანა სიტყვითა მით ნარნარითა,
ორნივე ერთგან უბნობდეს ტურფითა საუბარითა.

There, in the enemy’s stronghold, Avtandil came upon Pridon,
They had wholly destroyed their opponents, who lay in the streams of their lifeblood.
They hailed one another with gladness, the swift encounter was joyous:
“But Tariel, where is he?” they questioned, and no one could tell them.

They pushed their way to the portal, giving no thought to the foe,
Ruthlessly trampling on corpses, wading through rivers of blood,
And there in the gateway was nothing but a pile of armour in fragments,
And the bodies of ten thousand warriors, dead as the stones they lay on.

Each bore innumerable wounds, their armour was rent in pieces,
The gates of the castle were open, its bars were wrenched from their hinges.
They knew the hand of their hero; they read the signs of his prowess.
“Tariel was here!” cried Pridon, “Who else could have wrought such havoc?”

They retraced their steps to the castle, and there they discovered their hero.
The moon was freed from the Serpent and her lover, the Sun had found her.
Tariel had lifted his helmet, well his bare tresses became him.
Closely they held one another in the rapturous clasp of reunion.

Nestan and Tarlel embraced, they kissed and they shed tears.
They were indeed like the planets Jupiter and Saturn united.
When the sunrays fall on the rose they reflect the light and are fairer.
Those who knew grief until now will henceforth rejoice and be happy.

They embraced with unceasing kisses, parting their lips for a moment.
Only to join them again for kisses longer and deeper.
Avtandil and Pridon stepped forward, respectfully greeting the sun-maid;
Once again the three were united, the friends who were dearer than brothers.

The sun-maid answered their greetings with countenance lovely and laughing.
She, the proud one, embraced them, humbly acknowledged their service.
Then they conversed for a while exchanging chivalrous phrases,
Avtandil, Pridon and Tariel, and Nestan, the maiden they rescued.