უბოძა ტურფა მრავალი მათ მათი შესადარები,
კვლა ფრიდონისნი აავსნა, სპა ჰყვა თუ სპასალარები.
აივსო კაცი ყველაი, მაშინ მათ თანა ნარები,
მაგრა ძეს რომე საჭურჭლე, ჰგვანდა კაც-დაუკარები.

ფრიდონს უთხრა: “ვალი შენი ჩემგან ძნელად გარდიხდების,
მაგრა თქმულა: “კარგის მქმნელი კაცი ბოლოდ არ წახდების”;
აწ საჭურჭლე რაზომიცა აქა ძეს და ან იდების,
შენი იყოს ყველაკაი, შენ წაიღე, ვითა გხვდების”.

ფრიდონ მდაბლად თაყვანის-სცა, ჰკადრა მადლი მეტის-მეტი:
“მე, მეფეო, რად გგონივარ უჭკუო და აგრე რეტი?
მტერი ყოვლი ჩალად გიჩანს, ვინ-მცა იყო ვითა კეტი,
ჩემი ლხინი მუნამდის-ა, ვირე ვიყო შენი მჭვრეტი!”

ფრიდონ კაცნი დააბრუნნა მოსასხმელად აქლემისად,
სახლსა მისსა მისაღებლად მის ყველასა საჭურჭლისად;
აწ მუნითცა გაემართნეს არაბეთით მივლად გზისად,
ავთანდილ-ა გალეული შესაყრელად მთვარე მზისად.

მიჰხვდეს არაბთა საზღვარსა, რა ვლეს მრავალი ხანები.
დაჰხვდა სოფლები, ციხები, ხშირ-ხშირად, თანის-თანები,
მუნ შიგან მყოფსა ემოსა ტანსა ლურჯი და მწვანები,
ავთანდილისთვის ყველაი ცრემლითა არს ნაბანები.

ტარიელ კაცი გაგზავნა წინაშე როსტან მეფესა,
შესთვალა: “გკადრებ, მეფეო, სურვილთა სიიეფესა;
მე მოვალ, მეფე ინდოთა, დარბაზსა თქვენსა სეფესა,
გიჩვენებ ვარდსა კოკობსა, უფრჭვნელსა, მოუკრეფესა.

მაშინ თქვენ ჩემი გეწყინა ნახვა მიწისა შენისა,
ცდა შეპყრობისა ავი ჰქმენ, შემოტევება ცხენისა;
მე შენთა სპათა ვაჩვენე ნიშანი რამე წყენისა,
დავხოცე მონა მრავალი, მსახური სრისა თქვენისა.

He gave away many, gifts, to each a gift that was fitting.
Then be enriched Pridon’s people, army and generals.
Though he freely gave riches to all who were there,
Yet it still seemed that the store of wealth was untouched and undiminished.

“Nuradin, what can I do in return for all you have done me?
But it is said that the good a man does is never forgotten.
Let all of the wealth you find here concealed within these grottoes
Be yours. I give them to you, my loyal friend, so take it”.

“Nuradin humbly did homage, expressed his exceeding gratitude.
“O King, do not think me stunned and amazed by all these riches.
For you every foe is as chaff though he be the thickest of cudgels.
My joy will last as long as my marvelling eyes behold you”.

Pridon sent messengers back to his city to bring more camels,
So as to take all the wealth of the Devis away to his castle.
Then they all merrily set out once again on the road to Arabia.
Avtandil longed for the maid as the waning moon for the sunrays.

After a happy journey they reached the bounds of Arabia,
Where they beheld fair villages, fortified towns and castles.
All the Inhabitants had clothed themselves in blue and green garments,
For they were mourning their lord, the invincible, unparalleled Avtandil.

Tariel sent a man to the presence of Rostevan, saying:
“Great and illustrious King, I humble myself before you.
I, who am King of the Indians, implore and ask for an audience.
I bring before you, O King, the rosebud, unfaded and blooming.

“When we first met near the stream where you hunted, the sight of me vexed you.
Why did your soldiers pursue me, why did you try to seize met?
I too was annoyed, and incensed with you and fell on your armies,
And in my wrath and passion I slaughtered your slaves and your soldiers.

აწ ამად მოვალ წინაშე, დავყარენ ჩემნი გზანია,
შემინდოთ, რაცა შეგცოდე, ჰქმნნეთ გაწყრომისა კმანია.
ძღვენი არა მაქვს, მმოწმობენ ფრიდონ და მისნი სპანია,
ოდენ ძღვნად თქვენი ავთანდილ მე თქვენთვის მომიტანია”.

რა მიუვიდა მეფესა მახარობელი ჟამისა,
ვით გაეხარნეს, ვერ იტყვის ენა ერთისა წამისა;
თინათინს ღაწვთა ემატა ელვა შუქისა სამისა,
ბროლსა და ლალსა აშვენებს მუნ ჩრდილი წარბ-წამწამისა.

ტაბლაკსა ჰკრეს და გაისმა სიცილი თქართქარებისა.
ლაშქარნი რბოდეს მი და მო, ქმნა სწადდა მათკე რებისა.
დაიწყეს მოსხმა ცხენისა, მოღება უნაგრებისა,
შესხდა სიმრავლე მოყმისა მკლავ-ფიცხელ გულ-მაგრებისა.

მეფე შეჯდა, გაეგებნეს თავადნი და სრულად სპანი.
ვისცა ესმის, მოვიდიან მას წინაშე სხვაგნით სხვანი.
ყველაკაი ღმერთსა ჰმადლობს, გაამაღლეს მათნი ხმანი,
თქვეს: “ბოროტსა უმყოფოო, კეთილნია შენთვის მზანი!”

რა ერთმანერთი აუჩნდა მიგებულ-მოსაგებავთა,
ავთანდილ ეტყვის ტარიელს სიტყვათა დანაზებავთა:
“აგერა ჰხედავთ მინდორთა, მტვერითა შენაღებავთა?
ამად მედების სახმილი, გულსა ეცხელა, ებავთა.

ისია ჩემი გამზრდელი და თქვენდა მოგებებულა.
იქი ვერ მივალ, მრცხვენიან, გულსა სახმილი დებულა,
ჩემად არაკად სულ-დგმული კაცი არ გაწბილებულა,
რასაცა მიზამთ, თქვენ იცით, ფრიდონ თქვენ თანა ხლებულა”.

ტარიელ უთხრა: “კარგსა იქმ შენ პატრონისა კრძალვასა.
აწ დადეგ, იქი ნუ მოხვალ, იქმ-მცა უჩემოდ ხალვასა.
მე მივალ, ვუთხრობ მეფესა შენგან თავისა მალვასა,
ვეჭვ, ღმრთითა ადრე შეგყარო მზესა მას, ტანად ალვასა”.

“Therefore I come from afar to entreat your royal forgiveness,
Beg you to pardon, O King, the sin I committed against you.
I bring Yyou no offerings as Pridon and all his warriors will tell you;
The only gift have brought is your son, the invincible Avtandil”.

Who can describe the joy that the king felt on hearing the tidings
That Tariel, the lion of lions, that invincible warrior had sent him?
To Tinatin’s beautiful face the brightness of three rays were added.
The shadow of eyebrows and lashes made the crystal and ruby the fairer.

News of the coming of Avtandil spread throughout the whole kingdom.
Now there resounded the beating of drums and the peals of gay laughter.
Some of the soldiers led out the horses while others brought saddles;
Swift-armed and stout-hearted warriors came out in myriads and mounted.

The king and the princes mounted, the armies an marched behind them.
People who heard of their coming came thronging from every direction.
All raised their voices In prayers, praised and thanked God for His goodness.
“Evil is short-lived”, they said, ”while virtue and good live for ever!”

When they saw in the distance King Rostevan and his entire army approaching,
Avtandil said to Tariel with his voice overpowered by emotion:
“See the approach of the cloud of dust that has covered the valley;
There is the fire which has burned and consumed my heart completely.

“There is my foster-father; as you see he is coming to meet you.
I am ashamed. I cannot go further, for how can I face him?
Truly no man has degraded himself as I have, my Tariel!
Pridon and you go first and meet his highness without me”.

Tariel said: “You do well to show your respect to your lord.
Therefore, you stay behind, stay here alone without me.
I will go to the king and tell him you are here and hiding from him.
I hope with God’s help to unite you to that sun with the cypress formed”.

მუნ დადგა ლომი ავთანდილ, დაიდგა მცირე კარავი.
ნესტან-დარეჯან მუნვე დგას, იგია მჭვრეტთა მზარავი,
მისთა წამწამთა ნიავი ქრის, ვითა ქარი არავი,
წავიდა მეფე ინდოთა მისრული, მიუპარავი.

ფრიდონ წაჰყვა. განაღამცა გავლეს ველი დიდსა ხანსა,
ცნა მეფემან, ტარიელ-ა, მარტო მოვა, მოჰხრის ტანსა;
გარდახდა და თაყვანის-სცა მას უკადრსა, ლომებრ ჯანსა,
სდებს პატივსა ინდოთ მეფე მართ მამისა შესაგვანსა.

ტარიელცა თაყვანის-სცა, მივა კოცნად, სასალამოდ;
მეფე ყელსა აკოცებდა მართ ბაგისა დასაამოდ,
გაკვირვებით ეუბნების, არის მისგან სათამამოდ:
შენ მზე ხარო, შენი გაყრა არის დღისა შესაღამოდ.

გაეკვირვა მეფე მისსა თვალადობა-სიტურფესა,
პირსა უჭვრეტს გაკვირვებით, უქებს მკლავთა სიალფესა;
კვლა ფრიდონცა უსალამა, თაყვანის-სცა მან მეფესა,
მას მეფესა, ავთანდილის ნახვისათვის მოსწრაფესა.

მეფე ტარიას ქებასა დაჰკრთების, დაეღონების.
ტარიელ ეტყვის: “მეფეო, აწ გული შენ გემონების;
მიკვირს, თუ ეგრე სიკეთე თქვენ ჩემი რად გეგონების!
რათგან ავთანდილ შენია, სხვა რად ვინ მოგეწონების?

ნუ გიკვირს მისი ვერ-ნახვა და დაყოვნება ხანისა!
მოდი და დავსხდეთ, მეფეო, ამოა კორდი მწვანისა,
გკადრო მიზეზი მისისა თქვენს წინა ვერ-მოტანისა,
ვიაჯ რასმე და აწ მმართებს მოთხოვა მე ფარმანისა”.

დასხდეხ მეფენი, მოადგა გარე სიმრავლე რაზმისა.
ტარიელს პირსა ციმციმი ათქს, უნათლესი ბაზმისა;
ჭვრეტა ახელებს მჭვრეტელთა ყოფა-ქცევისა და ზმისა;
დაუწყო თხრობა მეფესა სიტყვისა, ბრძნად ნაკაზმისა:

Avtandil stayed behind and ordered a tent to be pitched.
Nestan, the dazzler of all who beheld her, also remained.
Her raven-black eyelashes shed the most gentle of sweet breezes.
Tariel and Pridon went forward to meet the king and his armies.

It took a long time to cross the vast plain till they came to the sovereign
Who perceived them from far and at once knew the cypress-formed Tariel.
Rostevan quickly dismounted to welcome the bold-hearted lion,
And as father to son he greeted the King of the Indians.

Tariel also did homage, then he embraced and kissed him.
Rostevan tenderly kissed the knight to give balm to his lips,
And in a rapture of joy, he exalted and praised him, saying:
“You are the sun; separation from you turns the daylight to darkness”.

Rostevan marvelled to see such astonishing grace and demeanour.
He gazed with wonder upon him, praising the strength of his arms.
Pridon then greeted the sovereign bending before him in reverence,
But Rostevan’s eyes were blind to all but to Tariel’s beauty.

Though he was dazzled, yet deep in his heart he felt sad and dejected.
Tariel perceived his sadness, and said: “Illustrious monarch,
Truly I marvel how you can think me deserving your praises;
Since you have Avtandil, King, who else but he can delight you?

“Do you not wonder, O lord, that he is not here before you?
Let us sit down, your highness, on this pleasant, grass-covered meadow.
I will explain and tell you the reason for Avtandil’s absence.
I have a favour to ask you; allow me to presume to ask it”.

The kings sat down; the armies and nobles stood round and watched them.
A smile like the rays of a diamond passed over Tariel’s countenance.
Tariel’s grace and behaviour maddened all who saw him.
Then, with well-chosen words, Tariel said to Rostevan:

“მეფეო, თავი მემცრობის მე მისად მოსახსენებლად,
მაგრა მოსრული თქვენს წინა ვარ შემომხვეწლად, მქენებლად;
თვით იგი იაჯს, რომელი ჩანს მზეებრ შუქთა მფენებლად,
ვინ არის ჩემად სინათლედ და ბნელთა გამათენებლად.

აწ ამას გკადრებთ ორნივე ხვეწნით და შემუდარებით:
ავთანდილ დამდვა წამალი მისგან თავისა დარებით,
დაჰვიწყდეს, რომე პატიჟნი სჭირდეს ჩვენთავე დარებით;
არ გაწყენ, გრძელი ამბავი არს ჩვენგან მიუმხვდარებით.

თქვენთა უყვარს ერთმანერთი, ქალი მას და იგი ქალსა,
მით ვიგონებ საბრალოსა, მტირალსა და ფერ-ნამკრთალსა;
მუხლ-მოყრილი გეაჯები, ნუღარ აწვევ იმათ ალსა,
რომე მისცეთ ქალი თქვენი მკლავ-მაგარსა, გულ-ფიქალსა.

ამის მეტსა არას გკადრებ, არ მოკლესა, არცა გრძელსა”.
ამოიღო ხელ-მანდილი, მოინასკვა იგი ყელსა,
ადგა, მუხლნი დაუყარნა, ეაჯების ვითა მზრდელსა.
გაუკვირდა ყოვლსა კაცსა, მის ამბვისა მომსმენელსა.

რა ტარიელ მუხლ-მოყრილი ნახა, მეფე შეუზარდა,
შორს უკუდგა, თაყვანის-სცა, ქვე მიწამდის დაუვარდა,
მოახსენა: “ხელმწიფეო, ლხინი ყოვლი გამიქარდა,
თქვენმან აგრე სიმდაბლემან ნახვა თქვენი ჩამადარდა.

ვით ეგების, რაცა გწადდეს, რომე კაცი არ მოგთმინდეს,
ანუ მშურდეს ქალი ჩემი, საკლავად და ტყვედცა გინდეს;
გებრძანამცა სახლით თქვენით, ცრემლი არცა მაშინ მდინდეს;
სხვა მისებრი ვერა პოვოს, ცათამდისცა გა-ცა-ფრინდეს!

მე სიძესა ავთანდილის უკეთესსა ვჰპოვებ ვერა;
თვით მეფობა ქალსა ჩემსა მივეც, აქვს და მას ეფერა;
ვარდი ახლად იფურჭვნების, მე ყვავილი დამებერა,
რად-მცა ვჰკადრე შეცილება, რასცა ოდენ იგი სჯერა!

“Not for myself have I come, nor would I have dared to, great sovereign,
But I have ventured to come to plead the cause of a brother.
Now I beseech on behalf of the sun-like shedder of lustre,
Of him who brought light to my life till now overshadowed by darkness.

“Now we both come before you with fervent prayers and entreaties.
Avtandil not only soothed but poured balm on my wound, and heated it.
He, for my sake, subdued his heart and forgot his own sorrow.
I will not weary you, King, with a long and irksome story.

“Avtandil, O king, and your sun-like daughter are in love with each other
He is indeed to be pitied, exhausted and pale with weeping.
On bended knee I implore you, extinguish the flames that consume them,
Give your fair daughter as wife to the strong-armed and lion-hearted hero.

“This is the only request I have, great monarch, said Tariel,
Then he drew out his kerchief and tied it round his neck;
Then he humbly prostrated himself at the feet of Rostevan.
All who were there were greatly astonished to hear this story.

But when the king saw Tareil humbly prostrated before him,
He was dismayed and raising the youth, himself bent before him.
“Why have you turned”, he asked, “the joy you have brought me to ashes;
Why do you bend before me, why do you humble yourself?

“Has any man the power to refuse whatever you request?
I would have even my daughter enslaved if you only desired it,
And not a tear of regret would I shed if for you I destroyed her.
There is none fairer or braver on earth or in heaven than Avtandil.

“Nor can I find a better husband for her than that lion.
She is installed as absolute queen and ruler of Arabia,
The rose blooms anew though the flower of my life is faded and withered.
If he desires my sun-like daughter how can I refuse him?

თუ შეგერთო ერთი მონა, თქვენთვის არცა მაშინ მშურდა.
ვინ-მცა გკადრა შეცილება, უშმაგო-მცა ვით მოგმდურდა!
თუ ავთანდილ არ მიყვარდა, ასრე მისთვის რად მომსურდა?
დია, ღმერთო, წინაშე ვარ, ესე ჩემგან დადასტურდა”.

რა ტარიელ მეფისაგან ესე სიტყვა მოისმინა,
დადრკა, მდაბლად ეთაყვანა, პირსა ზედა დაეფინა.
კვლა მეფემან თაყვანის-სცა, წამო-რე-ვლო, წადგა წინა,
ერთმანერთი მოიმადლეს, მათ ერთსაცა არ ეწყინა.

ფრიდონ შეჯდა, ავთანდილის მახარობლად გაექანა,
ესდენ დიდი სიხარული გაეხარნეს მასცა განა!
წავიდა და წამოუძღვა, მოიყვანა, მოჰყვა თანა,
მაგრა ირცხვის მეფისაგან, შუქი ბნელად მოევანა.

მეფე ადგა, მოეგება; ყმა გარდახდა, რა მივიდა;
ხელთა ჰქონდა ხელ-მანდილი, პირსა მითა იფარვიდა.
მზე ღრუბელსა მოჰფარვოდა, ქუშდებოდა, ვარდსა ზრვიდა,
მაგრა მისსა შვენებასა რა-მცა ვითა დაჰფარვიდა?!

მეფე კოცნასა ჰლამოდა, აღარა ცრემლნი სდენიან;
ავთანდილ ფერხთა ეხვევის, შუქნი ქვე დაუფენიან;
უბრძანა: “ადეგ, ნუ ირცხვი, შენ ზნენი გამოგჩენიან;
რათგან მერჩიო, ნუ მერცხვი, ჩემგან ნუღარა გრცხვენიან!”

მოეხვია, გარდუკოცნა მან პირისა არე-მარე:
“დამივსეო ცეცხლი ცხელი, მაგრა წყალი არე, მარე;
ვინ გიშერი დააჯოგა და წამწამი არემა-რე,
გვალე, შეგყრი, ლომო, მზესა, თავი მისკე არე, მარე”.

მეფე ყელსა ეხვეოდა მას ლომსა და ვითა გმირსა,
ახლოს უზის, ეუბნების, აკოცებს და უჭვრეტს პირსა;
იგი მზე და ხელმწიფობა ასრე მიჰხვდა, ვითა ღირს-ა.
მაშინღაა ლხინი ამო, რა გარდიხდის კაცი ჭირსა.

“I would not grudge her to you though you gave her away in bondage.
Only he, my son, who is mad, could ever be deaf to your wishes!
If I loved not my Avtandil why did Iyearn and lament him?
Thanks unto God who extended His mercy and goodness upon us!”

Tariel was glad in his heart on hearing the words of the monarch.
He fell on his knees before him and reverently made his obeisance.
Rostevan also did homage before lion-heart Tariel.
Thus the two kings thanked each other with joyous smiles on their faces.

Nuradin, herald of happy tidings galloped to Avtandil,
For he rejoysed at the happyness lying in store for his brother.
Taking the youth by his hand Nuradin led him to Rostevan,
But so abashed was the knight that the light of his lustre seemed darkened.

Avtandil quickly dismounted on seeing the monarch approach him.
But he concealed his face in the kerchief he held in his hands.
The sun was concealed by a cloud; it grew dark and the rose was chilled.
Nevertheless nothing could hide the radiant light of his beauty!

The monarch, weeping no longer, sprang forward to kiss and embrace him.
The rays now streamed down as the youth bent low to embrace his knees.
“Why be ashamed”, said Rostevan, “You have revealed true courage.
You have been loyal to me so why be ashamed before me?”

Saying this, he raised him and, with moving tenderness, kissed him.
He said again: ”With the water of life you have quenched all my fires.
She who has herded the jet in the realm of lashes is waiting.
Tomorrow I shall unite you, O lion, to the sun of the heavens”.

Rostevan seated Avtandil, thet peerless hero beside him,
Gazed upon him in pride, spoke and fondly caressed him,
Glad to exalt and pay honours to him who was worthy of praises.
When suffering passes then joy is pleasant and happiness sweeter.

ყმა მეფესა მოახსენებს: “მიკვირს, სხვასა რად რას ჰბრძანებ!
რად არ გინდა ნახვა მზისა, ანუ რადღა აგვიანებ?
მიეგებვი მხიარული, სახლსა თქვენსა მოიყვანებ,
შემოიმოს შუქთა მისთა, ნათლად გარე მოივანებ”.

ტარიელსცა მოახსენა. შესხდეს, ქალსა მიეგებნეს,
მათ სამთავე გოლიათთა მზისა ფერად ღაწვნი ღებნეს,
მიჰხვდეს მათსა საწადელსა, იგი პოვეს, რაცა ძებნეს,
ხელი ჰხადეს ხრმალთა მათთა, არა ცუდად წელთა ებნეს.

მეფემან ქალს უსალამა, მან შორით გარდახდომილმან.
დაუყვნა თვალნი ელვამან, მისთა ღაწვთაგან კრთომილმან;
გამოეგება, აკოცა კუბოსა შიგან ჯდომილმან,
დაუწყო ქება მეფემან, თვით ვერას ვერ-მიხდომილმან.

ეტყვის: “მზეო, ვითა გაქო, ნათელო და დარიანო!
შენთვის ხელნი გონებანი არა ცუდად არიანო,
მზიანო და მთვარიანო, ეტლად რაო და რიანო,
თქვენ საჭვრეტლად აღარ მინდით, არ ვარდნო და არ იანო”.

გაკვირდეს ყოვლნი მხედველნი მისთა ელვათა ფენასა;
ვით მზემან, დაყვნა მჭვრეტელთა თვალნი ნათლისა ჩენასა;
მისგან დამწვარნი მისცნიან გულნი ჭვრეტითა ლხენასა,
სითცა გამოჩნდის, იქმოდეს ჯარნი მუნითკე რბენასა.

შინა წავიდეს ყოველნი, შესხდეს თავისა დარებად,
ჰქონდეს შვიდნივე მნათობნი მის მზისა დასადარებად,
არ მიიხდომის სიტურფე, არს მათგან მიუმხვდარებად,
ადრე მივიდეს მეფისა სახლად საყოფად, არებად.

შევიდეს, ნახეს თინათინ, მჭვრეტთა მიმცემი ჭირისა;
სკიპტროსან-გვირგვინოსანსა ჰშვენოდა ცმა პორფირისა,
მისრულთა პირსა შეადგა ელვა მისისა პირისა;
შევიდა მეფე ინდოთა, იგი მზე, მსგავსი გმირისა.

Avtandil said to the king: ”I find but joy in your discourse,
But I marvel you ask not to see the radiant sun-maid!
Welcome her gaily and warmly; lead her with state to your palace;
Let the bright sun shed about you the glorious rays of her radiance”.

Then together with Tariel they mounted and rode toward the maiden.
The cheeks of the three mighty heroes shone with benignant lustre.
They had fulfilled their desires, had triumphed and found all they sought.
They had with upraised swords confused and shattered the enemy.

The king dismounted and greeted the maiden whose dazzling brightness
Flashed upon him like lightning blinding his wonder-struck eyes.
Nestan-Darejan rose from her litter and greeted him warmly.
He addressed and praised her in eulogies, almost bereft of his senses.

He said:” O sun, can I praise you aright, you light of the world!
Truly the learned grow mad when they cast their eyes upon you!
Under what star were you born, you sun-like, moon-like maiden?
Now that my eyes have seen you, they are blind to violets and roses!”

It was a marvellous sight to see her outspreading radiance;
Like the bright sun at noon she blinded all eyes by her brightness.
Though they were burnt, yet their hearts found comfort and ease in gazing;
Wherever she was, there at once came crowds thronging to see her.

So they all mounted and merrily rode towards Rostevan’s city.
The glow of the seven planets could not be compared with her beauty.
Her peerless beauty and grace was beyond all human conception.
Soon they passed through the city and arrived at the royal palace.

There they dismounted and entered. Tinatin was there to receive them.
The royal purple she wore, the sceptre, and crown became her
So that the beams of her splendour irradiated the faces around her.
That hero-like sun, the King of the Indians came in with his bride.

ტარიელ და ცოლმან მისმან ქალსა მდაბლად უსალამეს,
მოეგება, აკოცეს და საუბარი დააამეს,
იგი სახლი გაანათლეს, არ ნათელი შეაღამეს,
ბროლ-ბადახში გააღაწვეს და გიშერი აწამწამეს.

თინათინ ზედა აწვივნა ტახტსა მეფეთა ზეთასა,
ტარიელ უთხრა: “შენ დაჯე, სწადიან ბრჭესა ბრჭეთასა,
დღეს ტახტი შენი შენ გმართებს მეტად ყოველთა დღეთასა,
მე ლომი ლომთა დაგისვა გვერდსა შენ, მზესა მზეთასა”.

ორთავე ხელი მოჰკიდეს და დასვეს ტახტსა თავისსა,
გვერდსა დაუსვეს ავთანდილ, სურვილსა მოეკლა ვისსა;
უნახავსა და ნახულსა სჯობს ყოვლსა სანახავისსა,
ნუ ეჭვ მიჯნურთა მათებრთა ნუცა თუ რამინს და ვისსა.

ქალსა შესწბა, გაუკვირდა ავთანდილის გვერდსა ჯდომა,
ფერი ჰკრთა და გაუფიცხა შე და გამო გულმან კრთომა.
მეფე ეტყვის: “შვილო, ჩემგან გაქვს სირცხვილი თუ რა ზომა,
ბრძენთა უთქვამს სიყვარული, ბოლოდ მისი არ-წახდომა”.

აწ, შვილო, ღმერთმან თქვენ მოგცეს ათას წელ დღეთა გრძელობა,
სვე-სვიანობა, დიდობა, კვლა ჭირთა გარდუხდელობა!
ცა-მცა ნუ შეგცვლის, მოგხვდების თვით მისებრ შეუცვლელობა!
თქვენით ხელითა მეღირსოს მიწათა შემომყრელობა!”

მართ მეფემან სპათა ბრძანა ავთანდილის თაყვანება:
“ესეაო მეფე თქვენი, ასრე იქმნა ღმრთისა ნება,
დღეს ამას აქვს ტახტი ჩემი, მე – სიბერე ვითა სნება,
ჩემად სწორად ჰმსახურებდით, დაიჭირეთ ჩემი მცნება!”

ლაშქარნი და დიდებულნი დადრკეს, მდაბლად ეთაყვანნეს,
მოახსენეს: “მიწად ვექმნნეთ, ვინცა მიწად მიგვიყვანნეს,
მორჩილ-ქმნილნი დაგვადიდნეს, ურჩნი მკვდართა დაგვაგვანნეს,
მტერთა მკლავნი შეაძუნტნეს, გულნი ჩვენნი აგულვანნეს”.

They paid Queen Tinatin homage by bending humbly before her;
Then they embraced and kissed her, lovingly spoke to each other.
They were so bright-that the lustre they shed illumined the chamber.
Crystal and ruby were turned into cheeks, and jet into lashes.

Tinatin asked them to sit on the golden throne of honour.
“The Judge of all Judges decreed you to sit on that throne”, said Tariel.
“This is the happiest day you have seen, O illustrious sovereign.
I shall now seat beside you, O sun, the lion of lions”.

Tariel took Tinatin’s hand and set her upon the throne.
Then by her side he seated the youth who for her had been burning.
No sight, however fair, on this earth could surpass them in beauty.
Their love was stronger by far than the love of Vis and Ramin.

Tinatin blushed In confusion to see Avtandil beside her.
She was now pale and her beating heart seemed to burst in her bosom.
Rostevan said: “My child, why do you tremble before me?
Even the sages declare that love in the end will triumph.

“My children, may God bless you both. May He grant you a thousand years’ life.
Happiness, glory, prosperity, and freedom from ills and afflictions.
May you be faithful and true to yourselves, to God and the kingdom.
God grant that you scatter the earth on my grave with your hands when I die”.

Then he commanded the armies to acknowledge Avtandil king.
“This is your king”, he told them, “such is the will of Heaven.
Let him sit on the throne; it is time for me to retire.
Hear my command, my soldiers: As you have served me, serve him”.

The soldiers and nobles prostrated themselves before him in homage
“Dispose of our lives”, they said, “as you would with the black earth beneath you.
Heaven exalts the loyal and likens the false to corpses.
May our true hearts be strengthened while the arms of your enemies weaken!”