მას მიჰხვდა წვერი სადგურად მაღლისა მთისა დიდისა,
გამოჩნდა მუნით მინდორი, სავალი დღისა შვიდისა.
მის მთისა ძირსა წყალი დის, არად სანდომი ხიდისა,
ორგნითვე ტყესა შეეკრა ნაპირი წყლისა კიდისა.

ზედ წაადგა, შეექცევის, დროთა, დღეთა ანგარიშობს;
თვენი ესხნეს ორანიღა, ამად სულთქვამს, ამად იშობს;
“ვაჲ თუ საქმე გამიმჟღავნდეს! – კვლა ამისთვის გულ-მოშიშობს, –
ავსა კარგად ვერვინ შესცვლის, თავსა ახლად ვერვინ იშობს”.

საგონებელი შეექმნა დადგა საქმისა მრჩეველად,
თქვა: “თუ დავბრუნდე, ეზომი ხანი რად დავყავ მე ველად?
ჩემსა რა ვჰკადრო მნათობსა, ვიყავ რად დღეთა მლეველად,
მისი ვერა ვცნა ჭორადცა, ვარ ვისთა გზათა მკვლეველად?

თუ არ დავბრუნდე, საძებრად დავყვნე სხვანიცა ხანანი,
რომელსა ვეძებ, ვერა ვცნნე ამბავნი მე მისთანანი,
დრო გარდაუწყდეს შერმადინს, მიჰხვდენ ღაწვისა ბანანი,
მივიდეს, ჰკადრნეს მეფესა საქმენი დასაგვანანი!

უამბოს ჩემი სიკვდილი, თვით ჩემგან დავედრებული,
მათ შექმნან გლოვა-ტირილი, ქმნან საქმე გამწარებული,
მერმე მივიდე ცოცხალი მე, სხვაგან სადმე რებული!”
ამას იგონებს ტირილით გონება-შეიწრებული.

იტყვის: “ღმერთო, სამართალნი შენნი ჩემთვის რად ამრუდენ?
მე ეზომნი სიარულნი კიდე რად, გლახ, გამიცუდენ,
გულით ჩემით სიხარულნი აღჰფხვრენ, ჭირნი დააბუდენ?
დღეთა ჩემთა ცრემლნი ჩემნი ვერაოდეს დავიყუდენ”.

კვლაცა იტყვის: “დათმობა სჯობს”, და თავსავე ეუბნების:
“დღეთა მეტად ნუ მოჰკვდები, გული ჩემი ნუ დადნების,
უღმრთოდ ვერას ვერ მოვაწევ, ცრემლი ცუდად მედინების,
განგებასა ვერვინ შესცვლის, არ-საქმნელი არ იქმნების”.

Einst bot kurze Rast im Bergland ihm ein Gipfel, hoch und kahl:
sieben Tagereisen weit lag aufgetan das ebne Tal;
um des Berges Fuß geringelt lief ein Rinnsal seicht und schmal,
Wälder deckten beide Ufer gegen Wind und Sonnenstrahl.

Droben hielt er, rechnend, wieviel Tage bis zur Frist noch rinnen:
Nur zwei Monde! Und er stöhnte und er seufzte wie von Sinnen.
„Preisgegeben mein Geheimstes!“ Schrecken trug das Herz von hinnen.
„Niemand heilt das Unheil, niemand kann das Leben neu beginnen!“

Hielt sein Roß am Zügel, sinnend; ging mit sich zu Rat und dachte:
„Kehr ich um, da ich drei Jahre zu verlornen Jahren machte?
Was sag ich der Lichten, Holden, daß sie mich nicht tief verachte,
da vom Recken keine Nachricht, ja selbst kein Gerücht ich brachte.

Kehr ich nicht um, heißt’s noch lange suchen mit vermehrtem Fleiß,
seine Spuren aufzuspüren, dessen Wege ich nicht weiß.
Schermadin, ist meine Frist um, geht mit Wangen, naß und heiß,
hin zum König, gibt dem Guten gläubig mein Gelübde preis.

Und erzählt, wie ich ihm auftrug, meinem Herrn von meinem Tod;
viel Betrübte wird es geben, Trauernde in Herzensnot.
Dann, nach langer Irrfahrt, kehr ich heim – lebendig, frisch und rot …“
Dies erwog er in Gedanken, düster und von Sorg umdroht.

„Warum hast du die gerechte Hand, o Gott, von mir gekehrt?
Hab umsonst die Welt umwandert und den bittern Kelch geleert;
Lust verließ mein Herz für immer, Kummer ist drin eingekehrt.
Kommt kein Tag, der meine feuchten, trüben Augen trocknend klärt?“

Faßte sich ein Herz und sagte: „Lieber dulde, halte stand.
Schmilz nicht früh an deiner Mühsal, lindre deines Herzens Brand.
Ohne Gott ist kein Gelingen; Träne, sie versiegt im Sand.
Was nicht werden soll, das wird nicht. Ans Geschick reicht keine Hand.

თავს უთხრა: “მოკვე, გიჯობსო სიცოცხლეს აუგიანსა;
მიხვალ, დაგხვდების თინათინ, – ანათებს დღესა მზიანსა, –
გკითხოს მის ყმისა ამბავი, რა გმართებს ვაგლახიანსა?”
იგონებს წამ-წამ, მიჰყვების ტყის პირსა შამბნარ-წყლიანსა.

“ყოვლნი არსნი ცათ ქვეშეთნი ერთობ სრულად მომივლიან,
მაგრა საქმე მის კაცისა ვერასადა შემიგნიან;
უღონიოდ მართალ იყვნეს, რომელთაცა ქაჯად თქვიან.
აწ ტირილი არას მარგებს, ცუდად ცრემლნი რასა მდიან?”

მთით ჩამოვიდა ავთანდილ, გავლო წყალი და ტყენია,
მინდორს აცორვებს ტაიჭსა, შეჟრენით მონაწყენია.
გასცუდებოდეს მკლავნი და მისნი სიამაყენია,
ბროლისა ველსა სტურფობდეს გიშრისა მუნ საყენია.

მობრუნება დააპირა, სულთქვნა, მერმე ივაგლახა,
მას მინდორსა დაემართა, გზა თვალითა გამოსახა;
თვესა ერთსა სულიერი კაცი არსად არ ენახა,
მხეცნი იყვნეს საშინელნი, მაგრა არა შეუზახა.

თუცა მხეც-ქმნილი ავთანდილ გულ-ამოსკვნით და კვნესით- ა,
ეგრეცა ჭამა მოუნდის ადამის ტომთა წესითა,
ისრითა მოკლის ნადირი, როსტომის მკლავ-უგრძესითა,
შამბისა პირსა გარდახდა, ცეცხლი დააგზო კვესითა.

ცხენსა მისცა საძოვარი, ვირე წვადი შეიწოდეს;
ექვსნი რამე ცხენოსანნი, ნახა, მისკენ მოვიდოდეს;
თქვა, თუ: “ჰგვანან მეკობრეთა, თვარა კარგი რამც იცოდეს!
აქა კაცი ხორციელი კვლა ყოფილა არაოდეს”.

ხელთა ჰქონდა ისარ-მშვილდი, მათკე მივა მხიარული.
ორთა კაცთა წვეროსანთა ყმა მოჰყვანდა უწვერული,
თავსა იყო დაკოდილი, შეებნიდა სისხლსა გული,
ტიროდეს და იჭირვოდეს, ცოტა ედგა მას, გლახ, სული.

Besser Tod als solch ein Leben“, spricht er, „voller Scham und Schrecken.
Thinathin wird ihre Hand mir, wenn ich komm, entgegenstrecken.
Was kann Jammerwicht ich melden, fragt sie mich nach jenem Recken?“
Also in Gedanken reitet er auf dichten Moorwaldstrecken.

„Wo ich wallte unterm Himmel, sah ich Wesen aller Art,
doch von jenem Rätsel-Recken nichts erfuhr ich auf der Fahrt.
Die ihn Zaubrer nannten, haben recht sein Wesen offenbart,
ohne Zweifel. Meine Tränen, nutzlos, seien mir erspart.“

Awthandil, vom Hochland kommend, querte Fluß und Wälderstreifen,
ritt im Sprunglauf talwärts; Schilfrohr, raschelnd, ließ die Schwermut reifen.
Gleich erlahmten Hand und Haltung und der Augen müdes Schweifen.
Den Kristallgrund des Gesichtes zierten die achatnen Streifen.

Schon war, stöhnend unter Qualen, umzukehren er bereit.
Nahm den Weg ins Tiefland, wählte mit dem Blick die Richtung weit.
Eines Mondes Umlauf sah er keinen Menschen weit und breit.
Unverscheucht gab manch ein Raubtier ihm durch Öden das Geleit.

War er selber auch verwildert in dem bittren Abenteuer,
zollte er als Sprößling Adams doch dem Hunger seine Steuer,
schoß das Wild mit sichrem Pfeile, weit behender als ein neuer
Held Rostom, und stieg vom Rosse, machte gleich am Waldrand Feuer.

Ließ sein Pferd frei grasen, während er das Wildbret sorgsam briet.
Da geschieht es, daß sechs Reiter er gemach sich nähern sieht.
„Raubgesellen“, meint er; „suchen Wege, die ein Guter flieht,
hier in der verlaßnen Gegend, die der Mensch seit jeher mied.“

Geht den sechsen frisch entgegen, wohlbewehrt mit Pfeil und Bogen.
Zwei mit Bart, den dritten stützend, dem kein Bart noch angeflogen.
Dieser blutend. Übern Kopf hin war ein Hieb ihm quergezogen.
Jene jammernd laut, als wär ihm schon der junge Geist entflogen.

უყივლა, თუ: “ძმანო, ვინ ხართ? მეკობრეთა დაგამსგავსენ!”
მათ მიუგეს: “დაგვიწყნარდი, გვიშველე რა, ცეცხლნი ავსენ,
ვერა გვარგო, მოგვიმატენ, ჭირნი ჭირთა მოგვისავსენ,
სატირელნი მოგვიტირენ, ღაწვნი შენცა დაიმხავსენ”.

ავთანდილ მიდგა, ეუბნა მათ კაცთა გულ-მდუღარეთა;
მათ უთხრეს მათი ამბავი, ტირილით მოუბარეთა:
“ჩვენ ვართო ძმანი სამნივე, მით ვიდენთ ცრემლთა მწარეთა,
დია გვაქვს ციხე-ქალაქი ხატაეთს არე-მარეთა.

კარგი გვესმა სანადირო, ნადირობას წამოვედით,
გვყვეს ლაშქარნი უთვალავნი, წყლისა პირსა გარდავხედით,
სანადირო მოგვეწონა, თვესა ერთსა არ წავედით,
ვჰხოცდით მხეცსა უზომოსა მინდორით და მთით და ქედით.

ჩვენ სამთა ძმათა ჩვენთანა მესროლნი დავაწბილენით,
მით ერთმანერთსა სამნივე ჩვენ კიდე დავეცილენით:
მე უკეთ მოვჰკლავ, მე გჯობო, სიტყვანი ვავაქილენით,
ვერ გავაჩინეთ მართალი, ვისარჩლეთ, ვითაკილენით.

დღეს ავყარენით ლაშქარნი, სავსენი ირმის ტყავითა,
ვთქვით: “გავაჩინოთ მართალი, ვინ ვსჯობთ თავისა მკლავითა,
თავსა ვეახლნეთ მარტონი, დავდგეთ თავისა თავითა,
თვით დანახულსა მოვჰკლვიდეთ, ნუ ვისრით დამნახავითა”.

ჩვენ ვიახლენით სამთავე სამნი მეაბჯარენია,
ლაშქართა წასლვა ვუბრძანეთ, მით არას მოაზრენია,
მოვინადირეთ მინდორი, ისი ტყენი და ღრენია,
დავხოცეთ მხეცი, მფრინველი, რაცა ზე გარდაგვფრენია.

ანაზდად მოყმე გამოჩნდა კუშტი, პირ-გამქუშავია,
ზედა ჯდა შავსა ტაიჭსა, – მერანი რამე შავია, –
თავსა და ტანსა ემოსა გარე-თმა ვეფხის ტყავია,
ჯერთ მისი მსგავსი შვენება კაცთაგან უნახავია.

Awthandil ruft: „Halt! wer seid ihr? Euer Handwerk ist wohl Raub!“
„Fürchtet nichts!“ erwidern jene. „Helft uns lieber, mit Verlaub!
Könnt Ihrs nicht, so trauert mit uns, gießet Tränen in den Staub.
Weint mit uns, und Eure Wangen decke wuchernd Moos und Laub.“

Awthandil trat näher, fragte die betrübten Männer weiter.
Unter Zähren nun erzählten ihm ihr Mißgeschick die Reiter:
„Brüder sind wir drei, und jene sind uns Knappen und Begleiter.
Unsre Burg im Land Chatajen, türmereich, birgt viele Streiter.

Jemand lobte diesen Jagdgrund, und wir zogen jüngst hierher,
lagerten am Rand des Flusses, mit uns kam ein ganzes Heer.
Jagten einen Mond lang weidlich; uns gefiel die Gegend sehr.
Schossen das Getier der Berge und der Täler kreuz und quer.

Alle stellten in den Schatten wir, beschämten sie zu dritt;
bis dann jeder von uns dreien heiß mit den zwei andern stritt:
‚Ich schoß besser.‘ – ‚Ich am besten.‘ – teilte man einander mit,
hadernd hin und her, weil keiner seines Gegners Ruhmsucht litt.

Und wir sandten samt der Beute, hochgepackt die Felle, Häute,
heim das Heer. Wir wollten prüfen, wer da traf, wer Pfeile streute,
wer der beste von uns Brüdern; wollten, nur zu dreien heute,
schießen selbstgewählte Ziele, ohne Weisung andrer Leute.

Nur drei junge Waffenträger ließen wir von unsern Mannen
bei uns bleiben, schickten alle andern ahnungslos von dannen.
Jagten im Gefild der Täler, auf den Bergen, unter Tannen,
schossen Vögel selbst im Fluge; sahen keine, die entrannen.

Plötzlich sahn wir einen Recken finstern Angesichtes nahn;
ritt den schönsten Rappen, herrlich wie das Sagenroß Meran;
war mit einem Tigerfelle, um und über, angetan;
war von solcher Schönheit, welche wir noch nie an Menschen sahn.

ვუჭვრიტეთ, მისთა ელვათა შუქნი ძლივ გავიცადენით,
ვთქვით, თუ: “მზეაო ქვეყანად, ნუ ვეუბნებით ცად ენით!”
მისი მოგვინდა შეპყრობა, ვჰკადრეთ და შევეცადენით,
ასრე სულთქვმით და ვაებით მით ვართ, ცრემლისაცა დენით.

მე უხუცესმან უმცროსთა კაცი დავსთხოვე ქენებით;
ჩემმან შედეგმან ტაიჭი მისი თვით აქო ხსენებით;
ამან მართ ოდენ მორევნა გვთხოვა, ვუალლეთ ჩვენ ნებით,
მივჰმართეთ, იგი აგრევე წყნარად მივა და შვენებით.

ბროლმან, ლალსა გარეულმან, ვარდნი თხელნი ანატიფნა,
იგი ტკბილნი გონებანი ჩვენთვის მეტად გაამყიფნა:
არ აგვიხვნა, არცა დაგვსხნა, ყოლა არად ამოგვკრიფნა,
მისნი მკვახედ მოუბარნი მათრახითა შეგვამწიფნა!

უმცროსსა ძმასა მივეცით, უფროსნი დავეზიდენით;
ხელი მოჰკიდა, “დადეგო!”, ესეცა ჰკადრა კიდ ენით;
მან ხრმალსა ხელი არ მიჰყო, ჩვენ ამად დავერიდენით,
თავსა გარდაჰკრა მათრახი, ვნახეთ სისხლისა კი დენით.

მით ერთითა მათრახითა თავი ასრე გარდაჰფრიწა,
ვითა მკვდარი უსულო ქმნა, ვითა მიწა დაამიწა,
მისი რასმე მკადრებელი მოამდაბლა, მოამიწა,
თვალთა წინა წაგვივიდა ლაღი, კუშტი, ამაყი, წა-!

აღარ დაბრუნდა, წავიდა წყნარად და აუჩქარებლად,
აგერა მივა, ნახეო, იგი მზეებრ და მთვარებლად”.
შორს უჩვენებდეს ავთანდილს მტირალნი გაუხარებლად,
ოდენ ჩნდა შავი ტაიჭი მისი მის მზისა მარებლად.

აჰა მიჰხვდა ავთანდილსა ღაწვთა ცრემლით არ-დათოვნა,
რათგან ცუდად არ წაუხდა მას ეგზომი გარეთ ყოვნა.
კაცსა მიჰხვდეს საწადელი, რას ეძებდეს, უნდა პოვნა,
მაშინ მისგან აღარა ხამს გარდასრულთა ჭირთა ხსოვნა.

Blickten groß ihn an, geblendet von Gesicht, Gestalt, Gebärden.
Sagten: ‚Eine Sonne, wahrlich, nicht im Himmel, nein, auf Erden!‘
Doch uns lockte Wunsch und Wagnis; wollten seiner habhaft werden.
Daher nun der Schmerz und Seufzer, daher Tränen und Beschwerden.

Ich, der älteste der Brüder, hab den Mann für mich begehrt.
Der zweitältste von uns dreien lobt und wünscht sich nur sein Pferd.
Sieg im Zweikampf will der jüngste, und wir segneten sein Schwert.
Doch der Recke, eingeholt schon, reitet stattlich, unbeschwert.

Bergkristall und Blutrubine färben ihm die Rosenwangen.
Wendet sich erzürnt und endet grausam unser Unterfangen;
zeigt uns grimmige Verachtung und verschlägt uns das Verlangen;
hat mit einem Hieb der Peitsche unser Schimpfwort aufgefangen.

Wir behindern unsern Altern, um den Jüngsten vorzulassen.
Der nun stürzt sich auf den Reiter, ruft ihm ‚Halt!‘ und will ihn fassen.
Jener greift nicht nach der Waffe (da den Kampfplatz wir verlassen),
peitscht ihm übern Kopf; den Bruder sehn wir bluten und erblassen.

Spaltete ihm schier den Schädel, bloß mit einem Geißelhieb,
daß der Ärmste niederkrachte und, entseelt fast, liegenblieb;
harte Rache war’s am Frechling, die den Übermut vertrieb.
Und wir sahn ihn weiterziehen, frank und stolz, den Augen lieb.

Würdigte uns keines Blickes, ritt von dannen allgemach,
wunderbar wie Mond und Sonne. Seht ihn schwinden, schaut ihm nach!“
Mit dem Bruder weinte wieder, der die letzten Worte sprach.
Unterm Licht des Himmels sah man fern den Rappen, dämmernd schwach.

Glück! An Awthandils Gesichte taut verjährter Tränenschnee.
Nicht vergeblich war die Irrfahrt über Land, Gebirg und See.
Wird dem Menschen die Erfüllung, die er suchte eh und je,
müßig wär’s dann, nachzuhangen dem vergangnen Leid und Weh.

უთხრა, თუ: “ძმანო, ვარ ვინმე ღარიბი უადგილოსა,
მე იმა ყმისა საძებრად მოვჰშორდი საგაზრდილოსა,
აწ თქვენგან მივჰხვდი საქმესა ყოლა არ-საადვილოსა,
ღმერთიმცა ნურას ნუღარ იქმს თქვენსა დასაღრეჯილოსა!

ვითა მე მივჰხვდი წადილსა, ჩემის გულისა ნებასა,
აგრემცა ღმერთი ნურას იქმს ძმისა თქვენისა ვნებასა!”
უჩვენა მისი სადგომი: “მიდითო ნება-ნებასა,
ჩრდილსა გარდასვით მაშვრალი, მიეცით მოსვენებასა”.

ესე უთხრა და წავიდა, ცხენი გაქუსლა დეზითა,
ვითა გავაზი გაფრინდა, არ-გაშვებული ხეზითა,
ან მთვარე, მზისა შემყრელი, მზე სინათლითა ზეზითა.
დაივსო ცეცხლი შემწველი მისითა მან მიზეზითა.

მიეწურა, იგონებდა, ახლოს შეყრა ვითა აგოს:
“საუბარმან უმეცარმან შმაგი უფრო გააშმაგოს!
ხამს, თუ კაცმან გონიერმან ძნელი საქმე გამოაგოს,
არ სიწყნარე გონებისა მოიძულოს, მოიძაგოს.

რათგან ისი არის რადმე უცნობოდ და ისრე რეტად,
რომე კაცსა არ მიუშვებს საუბრად და მისად ჭვრეტად,
მივეწევი, შევიყრებით ერთმანერთის ცემა-ჟლეტად,
ანუ მომკლავს, ანუ მოვჰკლავ, დაიმალვის მეტის-მეტად”.

ავთანდილ იტყვის: “ეზომნი ჭირნიმცა რად ვაცუდენი?
რაცაღა არის, არ არის, თუმცა არ ედგნეს ბუდენი;
სადაცა მივა, მივიდეს, რამცა მოვლიდეს ზღუდენი,
მუნაღა ვძებნნე ღონენი ჩემნი არ-დასამრუდენი”.

წინა-უკანა იარნეს ორნი დღენი და ღამენი,
დღისით და ღამით მაშვრალნი, არ საჭამადთა მჭამენი,
არსადა ხანი არ დაყვეს, ერთნი თვალისა წამენი.
მათ თვალთა ცრემლნი სდიოდეს, მინდორთა მოსალამენი.

„Vor euch“, spricht er, „steht ein Pilger, heimlos, einsam, landverschlagen.
Meine Suche nach dem Recken hat mich durch die Welt getragen.
Heute gabt ihr den Bescheid mir, den ich nirgends konnt erfragen.
Gebe Gott euch, daß ihr nimmer Grund zum Sorgen habt und Klagen.

Wie der Tag mir wohlgediehen und mich dies Gelingen freut,
also wünsch ich eurem Bruder, daß sein Schmerz sich nicht erneut.“
Wies auf seinen Ruhplatz: „Kommt nur. Gönnt euch einen Rasttag heut.
Legt den Jungen in den Schatten, der den kühlen Ort betreut.“

Sprach’s und bäumte hoch sein Reittier, gab zum Aufbruch ihm die Sporen,
wie ein Falke, losgebunden, neu beflügelt, neugeboren,
wie der Mond, der Sonn entgegen, wie die Sonn im Glanz der Horen.
Bannte seinen Feuereifer, frisch beherzt und unverloren.

Folgte jenem, die Begegnung sacht verzögernd, überlegte:
„Sag ein dreistes Wort, und schlimmer noch erregt sich der Erregte.
Weisheit fordert, daß man Schweres sorgsam maß und nüchtern wägte,
ohne Hast und Übereilung bei sich selber Rates pflegte.

Seh ich doch: getrübten Geistes zieht er hin; die blinde, schlimme
Wut heißt ihn die Menschen meiden, ihren Blick und ihre Stimme.
Trifft er mich, gewiß zum Zweikampf zwingt er mich in seinem Grimme.
Fort! daß keiner von uns beiden sich in seinem Blute krümme.“

Taucht in Waldesnacht. „Vergeblich kann’s nicht sein, mein Weh und Leiden.
Wer’s auch sei, die eigne Heimstatt kann er doch nicht ewig meiden;
kehrt drin ein; und mög sein Haus ihn siebenfach in Mauern kleiden,
find ich Mittel doch und Wege, um nicht übel abzuschneiden.“

Und so reiten sie im Abstand. Zweimal wechseln Tag und Nacht.
Haben, vor Erschöpfung lechzend, nicht an Speis und Trank gedacht
noch an lockend stillen Plätzen für ein Weilchen haltgemacht;
haben heiße Tränenströme den Gefilden dargebracht.

დღისით ვლეს და საღამო-ჟამ გამოუჩნდეს დიდნი კლდენი,
კლდეთა შიგან ქვაბნი იყვნეს, ძირსა წყალი ჩანადენი,
წყლისა პირსა, არ ითქმოდა, შამბი იყო თუ რასდენი,
ხე დიდრონი, თვალ-უწდომი, მაღლა კლდემდის ანაყრდენი.

მან ყმამან ქვაბსა მიჰმართა, გავლნა წყალნი და კლდენია;
ავთანდილ ცხენსა გარდახდა, მონახნა დიდნი ხენია,
მას ზედა ჭვრეტად გავიდა, ძირსა დააბა ცხენია,
მუნით უჭვრეტდა. იგი ყმა მივა ცრემლ-მინადენია.

რა ტყენი გავლნა მან ყმამან, მოსილმან ვეფხის ტყავითა,
ქვაბისა კარსა გამოდგა ქალი ჯუბითა შავითა,
ატირდა მაღლად ცრემლითა, ზღვათაცა შესართავითა,
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა, ყელსა მოეჭდო მკლავითა.

ყმამან უთხრა: “დაო ასმათ, ხიდნი ზღვასა ჩაგვიცვივდეს:
ვეღარ მივჰხვდით ჟამიერად, ჩვენ ვისიცა ცეცხლი გვწვიდეს”.
ესე თქვა და მკერდსა ხელნი იკრნა, ცრემლნი გარდმოსცვივდეს.
ქალი შებნდა, მოეხვია, ერთმანერთსა სისხლით სწვიმდეს.

იგი ტევრი გაეხშირა დანაგლეჯსა მათსა თმასა,
ერთმანერთსა ეხვეოდეს: ყმა ქალსა და ქალი ყმასა;
იზახდიან, მოსთქვმიდიან, მოსცემდიან კლდენი ხმასა.
ავთანდილ სჭვრეტს გაკვირვებით მათსა ეგრე ქცევა-ზმასა.

სული დაიღო მან ქალმან, დათმო გულისა წყლულობა,
ქვაბს შეიყვანა ტაიჭი, მოჰხადა აკაზმულობა,
მას ყმასა შეჰხსნა, შეიღო აბჯრისა წელ-მორტყმულობა;
შინა შევიდეს, მას დღესა გარდახდა გამოსრულობა.

ავთანდილს უკვირს: “ამბავი ისი თუ ვცნაო მე რითა?!”
გათენდა, ქალი გამოდგა, მოსილი მითვე ფერითა,
შავსა აუდვა ლაგამი, სწმედდა რიდისა წვერითა,
შეკაზმა, მოაქვს აბჯარი წყნარად, არ რამე ჩხერითა.

Noch ein Tag. Am Abend sehn sie: ein Gebirge ragt empor.
Grotten gähnen in der Felsschlucht, und ein Gießbach schäumt davor.
Zahllos grünt an seinen Ufern windgeschaukelt Ried und Rohr,
hoch erhabene Platanen leihn dem Himmelshauch ihr Ohr.

Und zu einer Grotte trabte jener durch des Bergbachs Schaum.
Awthandil saß ab im Walde, band sein Roß an einen Baum,
schwang sich im Gezweig zum Wipfel, übersah den weiten Raum:
drunten, schluchzend, ritt der Recke, locker lag die Hand am Zaum.

Trat nun, in der Haut des Tigers, düster blickend aus dem Wald.
Da erschien in schwarzer Felltracht eine Maid im Felsenspalt,
Tränen weinend, daß ein Salzstrom warmen Laufs zum Meere wallt.
Er sitzt ab und legt die Arme sanft um ihre Wohlgestalt.

Sprach zu ihr: „Asmath, ach Schwester! Sieh, das Meer verschlang die Brücken.
Uns versank die heiß Ersehnte, Ziel dem flammenden Entzücken.“
Schlug sich an die Brust, als sollte ihm ein Alp das Herz erdrücken.
Suchten tröstlich eins des andern Perlensaat vom Aug zu pflücken.

Wirrend schlang sich durch die Sträucher beider Haarflug dunkel-seiden,
die, ihr Leid verschmelzend, standen, zwei umschlungne Trauerweiden;
und die Felsen hallten wider, stöhnend über so viel Leiden.
Awthandil, in bangem Staunen, blickte nieder auf die beiden.

Als die Maid des Herzens Wunden halb verschmerzt, den Schmerz verwunden;
führt den Rappen sie zur Grotte, abgezäumt und losgebunden,
schnallt des Recken Harnisch locker, nimmt den Schild ihm ab, den runden.
Ging mit ihm zur Höhle; beide blieben für den Tag verschwunden.

Awthandil sann: „Welch ein Rätsel! Wird sein Sinn mir nie bekannt?“
Morgens früh erschien das Mädchen, trug das nämliche Gewand.
Schirrt den Rappen, reibt ihn sauber mit des eignen Fellkleids Rand,
sattelt ihn und bringt die Rüstung, lautlos waltend und gewandt.