ვეფხისტყაოსანი
Der Recke im Tigerfell
წიგნი ავთანდილისა ფატმანს თანა
Brief Awthandils an Phatma
მიუწერა: “წავიკითხე შენი წიგნი, ჩემი ქება.
შენ მომასწარ, თვარა შენგან მე უფრო მჭირს ცეცხლთა დება.
შენცა გინდა, მეცა მინდა გაუწყვედლად შენი ხლება,
შეყრა არის პირიანი, ორთავეა რათგან ნება”.
ფატმანისსა ვერ გიამბობ, მოემატა რა სიამე!
მიუწერა: “კმარის, რაცა უშენომან ცრემლი ვლამე,
აწ ვიქმნები თავის წინა, აქა მპოვე მარტო სამე,
მომისწრაფე შეყრა შენი, რა შეღამდეს, მოდი ღამე”.
მას ღამითვე საწვეველი რა მიართვეს წიგნი ყმასა,
შეღამდა და წა-ცა-ვიდა, სხვა ემთხვია მონა გზასა:
ამას ღამე ნუ მოხვალო, ვერა მპოვებ შენთვის მზასა.
მას ეწყინა, არ დაბრუნდა, თქვა, თუ: “ჰგავსო ეგე რასა?”
წვეული აღარ დაბრუნდა კვლა ზევე უკუწვევითა.
ფატმან ზის წყენით, შევიდა ავთანდილ მარტო ხე ვითა,
დიაცსა წყენა შეატყო, ნახა შესლვითა, შე-, ვითა,
ვერ დაიჩინა შიშითა და მისითავე თნევითა.
ერთგან დასხდეს და დაიწყეს კოცნა, ლაღობა წყლიანი;
შემოდგა კარსა ყმა ვინმე კეკლუცი, ტან-ნაკვთიანი,
შემოვლო ახლოს, შემოჰყვა მონა ხრმალ-დარაკიანი,
დაჰკრთა, რა ნახა ავთანდილ: ჰგავსო, თუ გზაა კლდიანი.
ფატმან რა ნახა, შეშინდა, ძრწის და მიეცა ძრწოლასა.
მან გაკვირვებით უჭვრიტა მათსა ლაღობა-წოლასა;
უთხრა: “არ გიშლი, დიაცო, ფერთა მი და მო კრთოლასა,
გამითენდების, განანებ მაგა მოყმისა ყოლასა!
გამკიცხე, ბოზო დიაცო, და დამდევ გასათრეველად,
მაგრა სცნობ ხვალე პასუხსა მაგა საქმისა მზღვეველად:
ვარ შენთა შვილთა შენითა კბილითა დამაჭმეველად,
დავშალო, წვერთა ფუ მიყავ, ხელიღა ვრბოდე მე ველად!”
Er schrieb ihr zurück: „Du ehrst mich, preist mich sonder jeglich Maß;
kamst zuvor, die Glut bekennend, die an mir noch wilder fraß.
Ja, auch ich will die Gemeinschaft, die dein Herzenswunsch erlas.
Guten Grund hat unsre Liebe, da die Seele dran genas.“
Nun, mir fehlt die Kraft, zu schildern, wie Phatma den Sieg genoß.
„Gut, daß ich die Sehnsuchtstränen“, schrieb sie, „nicht umsonst vergoß!
Wirst mich heut alleine finden, wenn das Abendrot verfloß;
säum nicht, komm, sobald der Dämmer warm uns in die Arme schloß.“
Awthandil strebt, kaum es dunkelt, Phatma zu auf sichern Wegen.
Siehe, halbwegs eilt ein andrer Bote warnend ihm entgegen.
„Diese Nacht komm nicht, ich muß noch manche Vorbereitung pflegen!“
Nein, er kehrt nicht um, schon fühlt er Argwohn und Verdruß sich regen.
Nein, er läßt den widerrufnen Ruf unwiderruflich gelten.
Phatma doch scheint, als er eintritt, bang und unruhvoll wie selten;
ja, er merkt: sein Kommen stört sie bei des Himmelbetts Gezeiten.
Doch beherrscht er seinen Unmut ob der Lust, der schon vergällten.
Setzt sich zu ihr, küßt und kost sie, teilt ihr feine Scherze mit –
als auf einmal schmuck ein junger Kriegsmann in die Türe tritt
und mit Schild und Schwert ein Knappe hinterdrein mit sachtem Schritt.
Jener stockt, wie wenn ein Felssturz ihm den glatten Weg abschnitt.
Phatma, als sie ihn gewahrte, fuhr empor, erbebte gar.
Der verdutzte Jüngling starrte auf das traut umschlungne Paar,
rief dann: „Feiles Weib, nur munter! Viel Vergnügen immerdar!
Morgen früh sollst du bereuen, daß die Nacht so lauschig war!
Hast mir hübschen Schimpf bereitet, ausgepichte Buhlerin!
Morgen schon erfährst du Antwort und der Minne andern Sinn.
Sollst die eignen Kinder fressen, selber bring ich dich dahin!
Tu ich’s nicht, spei mir ins Antlitz, sag, daß ich ein Schalksnarr bin!“