იგი ჭაბუკნი შუქითა ვნახენ მზისაცა მეტითა;
მათ სამთა შვიდნი მნათობნი ჰფარვენ ნათლისა სვეტითა;
ტარიელ შავსა ზედა ზის ტანითა მით წერწეტითა;
დალივნეს მტერნი ომითა, ვითა მჭვრეტელნი ჭვრეტითა.

ჩემი აწ ესე ნათქვამი მათი სახე და დარია:
რა ზედა წვიმდენ ღრუბელნი და მთათა აღტყდეს ღვარია,
მოვა და ხევთა მოგრაგნის, ისმის ზათქი და ზარია,
მაგრა რა ზღვასა შეერთვის, მაშინ ეგრეცა წყნარია.

თუცა ფრიდონ და ავთანდილ სიკეთე-მიუწვთომნია,
მაგრა ტარიას შებმანი არვისგან მოსანდომნია,
მზე მნათობთაცა დაჰფარავს, არცაღა ნათლად ხომნია.
აწ იყურებდით, მსმენელნო, გესმნენ ფიცხელნი ომნია!

სამთავე სამად გაიყვეს – თვითომან თვითო – კარები;
თანა ჰყვა კაცი სამასი, ყველაი გმირთა დარები.
მას ღამით უქმნეს სადარნო, უცთურო, არ ნაჩქარები,
გათენდა, გაჩნდეს, მიჰმართეს, თავის-თავ ჰქონდა ფარები.

პირველ ამოდ მიდიოდეს მგზავრთა რათმე მაგიერად,
მათ შიგანთა ვერა უგრძნეს, ვერცა დაჰხვდეს გულ-ხმიერად;
გულსა შიში არა ჰქონდა, ამოდ დგეს და ნებიერად,
მიდგეს გარეთ, მუზარადნი დაიხურნეს ჟამიერად.

ანაზდად ცხენი გაქუსლეს, მათრახმან შექმნა წრიალი.
რა ნახნეს, კარნი გაახვნეს, ქალაქით გახდა ზრიალი.
სამთავე სამგნით მიჰმართეს, თავსა მით უყვეს რიალი,
იკრეს ნობსა და დაბდაბსა, შეიქმნა ბუკთა ტკრციალი.

მაშინ ქაჯეთს მოიწია უსაზომო რისხვა ღმრთისა:
კრონოს, წყრომით შეხედულმან, მოიშორვა სიტკბო მზისა,
მათვე რისხვით გარდუბრუნდა ბორბალი და სიმგრგვლე ცისა,
ველნი მკვდართა ვერ იტევდეს, გადიადდა ჯარი მკვდრისა.

Ich erschaute die drei Helden, klarer als der Sonne Glanz,
sah die Säule Lichts von sieben Sternen hell im Strahlenkranz –
Tariels Wuchs und Blick, verklärend, seines Rappens Aufbruchtanz.
Weh dem Feinde! Wohl dem Freunde! Tariels Blick verfällt man ganz.

Wie die drei nun vor mich treten, drängt sich mir solch Gleichnis auf:
Durch die Bergschlucht tollt ein Wildbach unter schwerer Wolkentrauf;
donnernd, schäumend, Felsen wälzend, schwemmt er Berge Schlamms zuhauf;
aber in die Meerflut mündend, klärt und glättet sich sein Lauf.

Wenn Phridon und Awthandil auch unvergleichlich glorreich ragen,
würde doch kein Mensch mit Tariel Waffenzwist und Zweikampf wagen.
Wo der Sonnenschein heraufzieht, ist der Sterne Schein geschlagen.
Hört nun, Leute, welch ein harter Strauß sich damals zugetragen.

Schon verteilt sind die drei Tore: jeder Held nahm eins auf sich;
jeder wählte hundert Reiter, Männer, roh und ritterlich;
noch um Mitternacht besieht man sichern Hinterhalt und Schlich;
früh am Tag wird losgeritten, Schilde hoch vor Hieb und Stich.

Anfangs in gemeßner Gangart, wie ein Trupp auf Pilgerschaft;
drin die Wache hält den Aufzug nicht für fremd noch zweifelhaft,
auf den Türmen wird gelungert, arglos in die Luft gegafft …
Reiter, schnallt die Helme fester, und drauflos mit aller Kraft!

Rosse wiehern, Peitschen klatschen, in die Flanke drückt der Sporn,
„Tore auf!“ Da schallt betäubend Schreckgeschrei und Brüllen vorn.
In drei Strömen, Tod verachtend, trägt die Reiterei ihr Zorn,
und den Kampftumult vermehren Trommellärm und schrilles Horn.

Gott in seinem grenzenlosen Groll verwarf die Kadshen-Stadt.
Kraus zog Kronos seine finstre Stirn: er hat die Sonne satt,
und des Himmels grimmer Kärrner drückt im Sturz die Berge platt.
Seht, Gefilde überfüllend, wächst die grause Leichenstatt.

კაცსა უკრავად დაბნედდის ხმა ტარიელის ხაფისა,
აბჯარსა ფრეწდის, გაცუდდა სიმაგრე ჯავშან-ქაფისა.
სამგნითვე კართა შესჯარნეს, ჭირი არ ნახნეს კაფისა,
რა ქალაქს შეხდეს, შეიქმნა სიხარკე ციხეს სწრაფისა.

ავთანდილ და ლომი ფრიდონ შიგნით ერთგან შეიყარნეს,
მტერნი სრულად აეწყვიდნეს, სისხლნი მათნი მოეღვარნეს,
უყივლეს და ერთმანერთი ნახეს, დიდად გაეხარნეს,
თქვეს: ” ტარიელ რა იქმნაო?” მისად ჭვრეტად თვალნი არნეს.

ერთმანცა არა იცოდა ვერა ცნეს ტარიერისა.
ციხისა კარსა მიჰმართეს, რიდი არ ჰქონდა მტერისა;
მუნ ნახეს რიყე აბჯრისა, ნალეწი ხრმალთა წვერისა,
ათი ათასი ნობათი, უსულო, მსგავსი მტვერისა.

ციხისა მცველი ყველაი იდვა მართ ვითა სნეული,
თავით ფერხამდის დაჭრილი, აბჯარი მუნ დახეული,
ციხისა კარნი განხმულნი, კართა ნალეწი – სრეული,
ცნეს ნაქმრად ტარიელისად, თქვეს: “საქმე არს მისეული”.

გზანი დაჰხვდეს შეკაფულნი, შევიდეს და გაძვრეს ხვრელსა,
ნახეს, მზისა შესაყრელად გამოეშვა მთვარე გველსა,
მუზარადი მოეხადა, ჰშვენის აკრვა თმასა ლელსა,
მკერდი მკერდსა შეეწება, გარდაეჭდო ყელი ყელსა.

ეხვეოდეს ერთმანერთსა, აკოცეს და ცრემლნი ღვარნეს;
ამას ჰგვანდეს, ოდეს ერთგან მუშთარ, ზუალ შეიყარნეს.
მზე რა ვარდთა შემოადგეს, დაშვენდეს და შუქნი არნეს,
აქანამდის ჭირ-ნახულთა ამას იქით გაიხარნეს.

მათ ერთმანერთსა აკოცეს, დგანან ყელ-გარდაჭდობილნი.
კვლა შეეწებნეს ხშირ-ხშირად ვარდნი ბაგეთათ პობილნი.
აწ ესენიცა გავიდეს, შეკრბეს სამნივე ძმობილნი,
მას მზესა მისცეს სალამი, წადგეს მართ ვითა ხმობილნი.

Mancher, unberührt vom Schwerte, stürzt vor Tariels Donnerstimme;
Spreu sind Kettenhemd und Harnisch vor des Recken grobem Grimme.
Schmetternd sorgen die drei Scharen, daß die Stadt im Blute schwimme,
wälzen über Burg und Bürger alles Gräßliche und Schlimme.

Awthandil stößt nun im Burghof zu Phridon, dem Freund, aufs neu:
nun der Feind vernichtet flüchtet, folgt verderblich ihm der Leu.
Brüllend, hoch erfreut, strebt jeder, daß er auch den Freund erfreu.
„Wo bleibt Tariel?“ Beider Augen wandern suchend, sorgend-treu.

Doch wie keiner den gewaltigen Recken auf der Walstatt fand,
lenken sie die Schritte torwärts, schon vom Feinde abgewandt.
Sieh! ein Wall aus Waffentrümmern, Schwertgesplitter, blutigem Tand –
und zehntausend tote Kämpfer, hingeweht wie Staub und Sand.

Alle von der Burgwacht liegen keuchend wie Schwerkranke jetzt –
Panzerhemden aufgerissen, Rümpfe, Glieder schwerverletzt;
aufgerissen auch die Tore, ihre Flügel halb zerfetzt.
Beide rufen: „Hier hat Tariel seine Faust ins Werk gesetzt!“

Unterm Felsgrund den geheimen Aufgang klimmen sie empor.
Frei vom Drachenfittich blickt jetzt morgenwärts der Mond hervor.
Tariel, ohne Helm, sieht Nestan in des Haarschmucks süßem Flor,
herzt nun, Brust an Brust, die Holde, die er einst zur Braut erkor.

Und das Feuer der Umarmung lischt nicht, wenn’s auch Tränen regnet.
Herrlich, wie Saturn beim Jagen jubelnd Jupitern begegnet!
Schöner rundet sich die Rose, wenn der Sonne Gunst sie segnet.
Seht von nun an, wie die Freude dem vergangnen Leid entgegnet.

Wang an Wange, zärtlich lange, schwelgen sie in trunknem Kuß;
endlos währt der Rosenlippen sehnlicher Zusammenschluß.
Die zwei Freunde nahn, sich neigend. O Triumph im Überfluß!
Ja, sie kommen wie Geladne zu vereintem Festgenuß.