ფატმან ხათუნს, მისსა მჭვრეტსა, ედებოდა ცეცხლი ნელი,
მოეხვია, გარდუკოცნა ხელი, ფერხი, პირი, ყელი;
იტყვის: “ღმერთო, რა გმსახურო, გამინათლდა რათგან ბნელი!
ვცან სიმოკლე ბოროტისა, კეთილია მისი გრძელი”.

ქალი ფატმანს ეხვეოდა, ტკბილად იტყვის, არ გამწყრალი:
“ღმერთმან გული გამინათლა გახეთქილი, გა-ცა-მწკრალი,
აწ აგრე ვარ გავსებული, წინას ვიყავ ვითა მცხრალი,
მზემან შუქნი შემომადგნა, ვარდი მით ვჩან არ-დამზრალი”.

ზღვათა მეფე გარდაიხდის მუნ ქორწილსა მეტად დიდსა.
ქაჯეთიცა დაუმადლა, არ გაუშვა დღესა შვიდსა;
უხვად გასცემს საბოძვარსა, საჭურჭლესა ანაკიდსა,
პერპერასა დაფანტულსა ზედა სცვეთენ ვითა ხიდსა.

მუნ იდვის გორი ლარისა, სტავრისა და ატლასისა;
ტარიელს უძღვნა გვირგვინი, ვერ-დანადები ფასისა,
იაგუნდისა მრთელისა, ყვითლისა, მეტად ხასისა,
კვლა ერთი ტახტი ოქროსა, წითლისა მართ ხალასისა.

ნესტან-დარეჯანს ყაბაჩა უძღვნა, შემკული თვალითა,
იაგუნდითა წითლითა, ბადახშითა და ლალითა.
დასხდეს ორნივე ქალ-ყმანი პირითა ელვა-მკრთალითა,
მათნი მჭვრეტელნი დაიწვნეს ცეცხლითა მართ ახალითა.

ავთანდილს და ფრიდონს უძღვნა უსაზომო დიდი ძღვენი:
ძვირფასისა უნაგირი, უკეთესი თვითო ცხენი,
თვითო კაბა თვალიანი, უცხო ფერთა შუქთა მფენი,
მოახსენეს: “მადლი რა ვთქვათ, სვიანმცა-ა დავლა თქვენი!”

ტარიელ მადლსა გარდიხდის ტურფა სიტყვითა ენითა:
“დიდად ვიამე, მეფეო, პირველ, ნახვითა თქვენითა,
მერმე, აგვავსენ მრავლითა ტურფა ფერითა ძღვენითა,
ვიცი, შორი-შორ არ-ჩავლა ჩვენ თქვენი კარგა ვქმენითა”.

Schon steht Phatma vor der Schönen, wie von trägem Durst verzehrt,
küßt ihr Stirn und Hals und Wangen, Händ und Füße liebenswert,
spricht: „Wie preis ich Gott, den Ewigen, der mein dunkles Los verklärt!
Alles Böse ist vergänglich; wahrlich, nur das Gute währt.“

Phatma hold umhalsend, spricht nun Nestan-Daredshan, die Maid:
„Um mein welk gebrochnes Herze schwillt des Himmels Strahlenkleid,
drauf der ausgezehrte Halbmond neu sich rundend wohlgedeiht.
Sonne wärmt mich junge Rose, fort ist alle Frostigkeit.“

Seefürst Melik hält für Tariel Hochzeit, hohe, throngerechte,
dankt fürs Kadshen-Land und feiert sieben Tage, sieben Nächte;
er verschenkt die Beuteschätze, Kostbarkeiten, wahre Prächte,
daß, verstreute Münzen stampfend, man an goldne Brücken dächte.

Berge wälzt er von Brokaten, Seiden, Samt und Atlasstoffen,
einen Kronreif setzt er Tariel auf mit diamantnen Schroffen,
fast ein Wunder (niemand könnt ihn richtig einzuschätzen hoffen);
schenkt ihm einen Thron aus rotem Gold. Die Geberhand ist offen.

Kleider, reichbestickt mit Perlen, reicht er Nestan-Daredshan,
Ohrgehänge, Diademe, edlen Schmuck aus Badachschan.
Und die Jungvermählten thronen blitzend, niemand wagt zu nahn;
Aller Augen sind der lichten Schönheit brennend zugetan.

Auch Phridon und Awthandil wird manches Gastgeschenk gespendet;
je ein Renner, schmuck gesattelt, der sich schön bewegt und wendet,
je ein Kaftan voller Zierden, der mit edlen Steinen blendet.
Sie entgegnen: „Mög es Gott euch lohnen, der Fortunen sendet!“

Tariel dankt in bündiger Rede, mit erlesnem Wort und Bilde:
„Wohltat war’s zu guter Stunde, Euch zu nahn in Eurer Milde,
Eure gabenfrohe Güte deckt uns zu mit goldnem Schilde.
Recht war’s, nicht vorbeizupilgern, fern von Euch, im Flachgefilde.“

ზღვათა მეფე მოახსენებს: “ხელმწიფეო, ლომო, ქველო,
მოახლეთა სიცოცხლეო, ვერა-მჭვრეტთა შორით მკლველო,
მსგავსი თქვენი რა-მცა მეძღვნა, შვენიერო სანახველო!
რა მოგშორდე, რა მერგების, საჭვრეტელად სასურველო?!”

ტარიელ ფატმანს უბრძანა: “მე თავი შენი მიდია;
დავ, ვალი შენი ჩემზედა გარდაუხდელი, დიდია;
აწ რაცა ქაჯთა საჭურჭლე ქაჯეთით ამიკიდია,
მომიცემია, წაიღე, არ კიდე მომიყიდია”.

ფატმან ხათუნ თაყვანის-სცა, ჰკადრებს მადლსა მეტის-მეტსა:
“მე მეფეო ნახვა შენი მიდებს ცეცხლსა დაუშრეტსა;
რა მოგშორდე, რა ვიქმნები? მე დამაგდებ ვითა რეტსა.
ახ, ნეტარძი მოახლეთა! ვაგლახ თქვენსა ვერა-მჭვრეტსა!”

ზღვათა მეფესა ეტყვიან სამნივე შუქთა მაფენი,
კბილნი ბროლნი და ბაგენი სადაფთა მოსადაფენი:
“უთქვენოდ მყოფთა არ გვინდან ნიშატნი, საჩანგდაფენი,
მაგრა გაგვიშვენ, ჟამია, წავიდეთ, ვართ მოსწრაფენი.

შენ იყავ ჩვენი მშობელი, ჩვენგან ღმრთად საესავიო,
მაგრა ამასცა ვიაჯით, გვიბოძო ერთი ნავიო”.
მეფემან ბრძანა: “არა მშურს სამიწოდ თქვენად თავიო,
რათგან ისწრაფი, რა გკადრო? წა, გიწინამძღვრდეს მკლავიო!”

მეფემან ნავი-ხომალდი მოჰკაზმა ზღვისა კიდესა.
გამოემართა ტარიელ, გამყრელნი ცრემლსა ღვრიდესა,
თავსა იცემდეს, იგლეჯდეს, თმა-წვერსა გაიყრიდესა,
ფატმანის ცრემლთა შედენით თვით ზღვაცა გაადიდესა.

გამოვლნეს ზღვანი სამთავე, ერთგან ძმად შენაფიცართა,
კვლა ამტკიცებდეს სიტყვათა, მათ პირველ დანამტკიცართა;
ჰშვენის მღერა და სიცილი მათ, მისთა არ-უვიცართა,
ბაგეთათ შუქი შეადგის ზედა ბროლისა ფიცართა.

Der Monarch des Meers erwidert: „Tapfrer, tugendreicher Leu!
Von dir fern sein heißt verderben, deine Näh gebiert uns neu.
Find ich Spenden, deiner würdig? Scham entmutigt mich und Scheu.
Held, von dir getrennt vergeh ich. Aller Augen sind dir treu.“

Tariel spricht zu Phatma: „Sei mir du als Schwester gut verschworen.
Klein ist alles, was zum Dank ich deinem Herzen zuerkoren.
Allen Reichtum, den die Kadshen an des Siegers Hand verloren,
nimm zu eigen und genieß ihn, Edle, wert und wohlgeboren!“

Phatma-Chatun, sich verneigend, sagt ihm überschwenglich Dank:
„Herr, daß Abschied uns bevorsteht, sengt mein Herz und macht mich bang,
denn von dir verlassen, bleibt man arm zurück, verstört und krank.
Selig, wer in deinem Lichtkreis weilen darf ein Leben lang!“

Und zum Herrn der Meere sprechen, ganz in Glanz getaucht, die drei
(schön der Lippen Rosenmuschel und der Zähne Perlenreih):
„Ohne Euch sind uns verleidet Harfe, Flöte und Schalmei;
doch schon drängt die Zeit, so gib uns Urlaub und entlaß uns frei.

Du bist unser Vater, du bist Hoffnung, Hort und Zuversicht.
Leih uns drum ein Schiff zur Reise, diesen Dienst versag uns nicht!“
Er drauf: „Brauchtet ihr zur Reise selbst mein Haupt, ich gäb’s aus Pflicht.
Fahrt denn wohl! und eilt, wohin euch euer Arm den Weg erficht!“

Melik rüstet ihnen eine seiner schnellen Karavellen.
Tariel sticht in See mit beiden ritterlichen Kampfgesellen.
Die am Ufer bleiben, klagen, lassen reichlich Tränen quellen;
die vergoßnen Zähren Phatmas mehren warm des Meeres Wellen.

Und die drei im Schwur vereinten Brüder fuhren übers Meer,
unterwegs den Bund erneuernd, der sie band von lange her.
Gut stand ihnen Sang und Lachen, und kein Scherz fiel ihnen schwer.
Vom Kristall der Zähne sprühte Lichtflut übers Lippenwehr.

მუნით კაცი ასმათს თანა მათ გაგზავნეს მახარობლად,
კვლა ფრიდონის თავადთასა – ნაომართა მათთა მთხრობლად:
მანდა მოვა, მოიმაღლებს მზე მნათობთა მამაგრობლად,
ჩვენ, დამზრალნი, აქანამდის, აწ გავხედით დაუზრობლად.

იგი მზე შესვეს კუბოსა, იარეს გზა ზღვის პირისა,
მიყმაწვილობდეს, უხარის მათ გარდახდომა ჭირისა;
მივიდეს, სადა ქვეყანა იყო ნურადინ გმირისა,
მოეგებნიან, ისმოდის ხმა სიმღერისა ხშირისა.

მუნ მიეგება ყოველი ფრიდონის დიდებულები.
ასმათი, სავსე ლხინითა, ვის აღარ აჩნდა წყლულები,
ნესტან-დარეჯანს მოეჭდო, რომ ვეღარ გაჰხსნის ცულები,
აწ გაუსრულა ყოველი მან მისი ნაერთგულები.

ნესტან-დარეჯან ეხვევის, პირსა აკოცებს პირითა;
უბრძანა: “ჩემო, ვაგლახ მე, შენცა აგავსე ჭირითა,
აწ ღმერთმან მოგვცა წყალობა, ვცან, მისი არ-სიძვირით-ა;
მე გულსა შენსა ეზომსა, არ ვიცი, გარდვიხდი რითა!”

ასმათ ჰკადრა: “მადლი ღმერთსა, ვარდნი ვნახენ არ-დაზრულნი,
ბოლოდ ასრე გააცხადნა გონებამან დაფარულნი,
სიკვდილიცა სიცოცხლედ მიჩს, ოდენ გნახენ მხიარულნი”.
სჯობან ყოვლთა მოყვარულთა პატრონ-ყმანი მოყვარულნი.

დიდებულთა თაყვანის-სცეს, მოახსენეს დიდი ქება:
“რომე ღმერთმან გაგვახარნა, კურთხეულ-ა მისი ღმრთება!
ჩვენ გვიჩვენა პირი თქვენი, აღარა გვწვავს ცეცხლთა დება,
წყლულსა, მისგან დაკოდილსა, მასვე ძალ-უც განკურნება”.

მოვიდეს და პირი ხელსა დასდვეს, აგრე გარდაჰკოცნეს.
მეფე ეტყვის: “ძმათა თქვენთა თავნი ჩვენთვის დაიხოცნეს,
იგი შვება საუკუნოს ცხადად პოვეს, არ იოცნეს,
ერთსა მიჰხვდეს საზიაროდ – დიდებანი იასოცნეს.

Sie entsandten einen Melder, Sieg verkündend, an Asmath;
schrieben auch den Burgvasallen in Phridons Verwaltungsstadt:
„Rüstet zum Empfang der Sonne, die des Himmels Vorrang hat!
War bei uns der Frost stets heimisch, hat uns jetzt die Kälte satt.“

Schon gelandet, trägt man Nestan strandentlang im Palankin;
man vergnügt sich, man ergötzt sich, alle Bitternisse fliehn.
So erreichen sie die Grenzmark des Gebieters Nuradin.
Eine Menge wallt entgegen, schwebt in Sang und Melodien.

Grüßend nahn die Paladine, huldigen dem Herrn Phridon.
Auch Asmath ist froh zugegen, alle Schmerzensschatten flohn.
Heiß umfängt Asmath die Herrin, beider Wangen glühn und lohn.
Für die Magd ist diese Stunde treuer Dienste höchster Lohn.

Nestan schließt sie in die Arme, küßt die Gute auf die Wangen:
„Ärmste, meinethalben mußtest du nicht wenig dulden, bangen.
Gottes Gnad und Huld erfüllt nun unser sehnlichstes Verlangen.
Welch Entgelt kann zur Belohnung deiner Seelengröße langen?“

Drauf Asmath: „Ich seh die Rose unversehrt. Gott sei gepriesen!
Endlich hat Vernunft und Einsicht das Verborgne klar erwiesen.
Dich vergnügt zu sehn – den Tod läßt’s leben selbst in Paradiesen.
Dienst am Herrn ist höchste Liebe; wer da liebt, soll Dienst erkiesen!“

Und des Reichs Magnaten nahen, farbig, ein geschmückter Zug:
„Laßt uns Gottes Hoheit loben, Labsal gab er uns genug:
Euch zu sehn – welch Glück! Zerstoben ist der Leiden finstrer Spuk.
Selber heilt der Himmelswalter Wunden, die er selber schlug.“

Jeder kommt zum Kniefall, Handkuß, wie’s der Hofbrauch streng gebeut.
Tariel spricht: „Viel Brüder haben nicht den Tod für uns gescheut;
ihrer ist des Himmels Glorie, die sich ewiglich erneut;
sie gehn auf in eins, ihr Nachruhm sei denn hundertfach betreut!