მბობა ტარიელისგან ლომ-ვეფხთ დახოცისა

TARIEL TELLS OF THE KILLING OF THE LION AND THE PANTHER

რა წამეკიდა, ყველაი წვრილად გიამბო ენითა,
მერმეღა გაბრჭევ მართალი მაგა გულითა ბრძენითა;
შენ მოგელოდი, მიმჭირდა მოლოდინითა შენითა,
ქვაბს ვეღარ გავსძელ, მინდორთა მოვლა მომინდა ცხენითა.

იმა ქედსა გარდავადეგ, შამბნი ისი მომეარნეს;
ერთი ლომი ერთი ვეფხი შეკრბეს, ერთად შეიყარნეს,
ჰგვანდეს რათმე მოყვარულთა, მათი ნახვა გამეხარნეს,
მათ რა უყვეს ერთმანერთსა, გამიკვირდეს, შემეზარნეს.

პირველ ამოდ ილაღობეს, მერმე მედგრად წაიკიდნეს:
თვითო ტოტი ერთმანერთსა ჰკრეს, სიკვდილსა არ დაჰრიდნეს;
გამოჰრიდნა ვეფხმან გული, – დედათა-მცა გამოჰრიდნეს! –
ლომი მედგრად გაეკიდა, იგი ვერვინ დაამშვიდნეს.

ლომსა დავუგმე ნაქმარი, ვარქვი: “არა ხარ ცნობასა,
შენ საყვარელსა რად აწყენ? ფუ მაგა მამაცობასა!”
ხრმალ-გამოწვდილი გავუხე, მივეც ლახვართა სობასა,
თავსა გარდავჰკარ, მო-ცა-ვკალ, დავჰხსენ სოფლისა თმობასა.

ხრმალი გავსტყორცე, გარდვიჭერ, ვეფხი შევიპყარ ხელითა;
მის გამო კოცნა მომინდა, ვინ მწვავს ცეცხლითა ცხელითა;
მიღრინვიდა და მაწყენდა ბრჭკალითა სისხლთა მღვრელითა,
ვეღარ გავუძელ, იგიცა მოვკალ გულითა ხელითა.

რაზომსაცა ვამშვიდებდი, ვეფხი ვერა დავამშვიდე,
გავგულისდი, მოვიქნივე, ვჰკარ მიწასა, დავაწყვიდე;
მომეგონა, ოდეს ჩემსა საყვარელსა წავეკიდე;
სულნი სრულად არ ამომხდეს, რად გიკვირს, თუ ცრემლთა ვჰღვრიდე!

აჰა, ძმაო, მითხრობია ჭირი ჩემი, რაცა მჭირდა;
სულთა დგმაცა არა მმართებს, ასრე გასლვა რად გიკვირდა?
სიცოცხლესა გავეყარე, სიკვდილიცა დამიძვირდა”.
ესე სიტყვა დაასრულა, ყმამან სულთქვნა, ა-ცა-ტირდა.

“Now I shall give you a faithful account of all that befell me.
Then will your wise and impartial heart pass judgment upon me.
I waited for you to arrive but soon was impatient and restless,
So I resolved to wander for, life in the cave grew irksome.

“Thus I came to that hill after passing the reeds in the forest.
There I beheld a lion slowly approaching a panther.
How rejoiced to see them. They seemed to me to be lovers.
But what they did to each other not only surprised but dismayed me.

“First they playfully sported, then they engaged in a struggle;
Fiercely they struck with their paws beating and tearing each other.
As does a woman the panther lost heart and turned from the battle.
But the impassioned lion with a spring assaulted and felled her.

“Displeased at the lion, I thought, ‘You are out of your wits.
Shame on your behaviour. Why assault your beloved?’
Then I unsheathed my sword, rushed forward and struck at him fiercely.
Thrust the blade right through his heart, freed him from all earthly troubles.

“Throwing my sword on the ground, with my hands I caught up the panther,
And for her sake for whom I am burning, I strove to caress her.
But with its blood-shedding paws it fiercely attacked and smote me.
Violent fury now seized me and enraged in my heart I slew it.

“In vain I had sought to appease the rage of the impassioned panther.
Who as fury possessed me I dashed to the ground and slaughtered.
Then I recalled my beloved as once she had crouched like a panther.
Yet I live as you see, Why do my tears surprise you?

“Now you know all, my brother, the bitter woes I have suffered.
That I am still amongst the living, that I can speak is a wonder!
Though I am sundered from life yet even death avoids me”.
Thus he ended his story and giving a groan, wept loudly.