წიგნი ფატმანისა ავთანდილს თანა სამიჯნურო

LETTER OF LOVE WRITTEN BY PATMAN TO AVTANDIL

დაწერა წიგნი საბრალო, მის ყმისა მისართმეველი,
მისისა მიჯნურობისა, მისთა პატიჟთა მცნეველი,
მისთა მსმენელთა გულისა შემძრველი, შემარყეველი,
უსტარი შესანახავი, არ ცუდად დასახეველი:

“ჰე მზეო, ღმერთსა ვინათგან მზედ სწადდი დასაბადებლად,
მით შეგქმნა მოშორვებულთა ლხინად, არ ჭირთა მწადებლად,
ახლოს შემყრელთა დამწველად, მათად ცეცხლისა მადებლად,
მნათობთა შენი შეხედვა ტკბილად უჩს, დასაქადებლად.

შენ გტრფიალობენ მჭვრეტელნი, შენთვის საბრალოდ ბნდებიან,
ვარდი ხარ, მიკვირს, ბულბულნი რად არ შენ ზედა კრფებიან!
შენი შვენება ყვავილთა აჭნობს, ჩემიცა ჭნებიან,
სრულად დამწვარ ვარ, თუ მზისა შუქნი არ მომესწრებიან.

ღმერთი მყავს მოწმად, ვიშიშვი თქვენსა ამისსა თხრობასა,
მაგრა რა ვირგო დღე-კრულმან, სრულად გავჰყრივარ თმობასა,
გული ვერ გასძლებს ნიადაგ შავთა წამწამთა სობასა,
თუ რას მეწევი, მეწიე, თვარა მივჰხდები ცნობასა!

მე ვირე ამა წიგნისა პასუხი მომივიდოდეს,
ვსცნობდე, გინდოდე საკლავად, ან ჩემი რა გაგვიდოდეს,
მუნამდის გავსძლო სულთა დგმა, გული რაზომცა მტკიოდეს,
სიცოცხლე, ანუ სიკვდილი გარდმიწყდეს, ნეტარძი, ოდეს!”

ფატმან ხათუნ დაწერა და გაუგზავნა წიგნი მისი.
ყმამან ასრე წაიკითხა, და ვინმეა, ანუ თვისი;
თქვა: “არ იცის გული ჩემი, ვინ მაშიკობს, ვისსა ვისი,
რომე მიმიჩს სამიჯნურო, რათ ვამსგავსო მე მას ისი!”

თქვა: “ყვავი ვარდსა რას აქმნევს, ანუ რა მისი ფერია!
მაგრა მას ზედა ბულბულსა ჯერთ ტკბილად არ უმღერია.
უმსგავსო საქმე ყოველი მოკლეა, მით ოხერია.
რა უთქვამს, რა მოუჩმახავს, რა წიგნი მოუწერია!”

Therefore she sat down and wrote a letter of love to Avtandil.
Here she revealed the pain in her head and the anguish she suffered.
Truly her piteous letter would have melted all heads tei compassion,
A letter to keep and to cherish in the depths of a pitying heart.

“Since, O bright sun, it pleased the Lord to create you a sun,
Joy to those parted from you is likened to heart-rending sorrow.
But, O burner of hearts, you burn and consume all who approach you.
Even the planets are kindled with light on beholding your luster.

“They that behold you but once are smitten by love and grow languid.
You are a rose and I marvel why nightingales perch not upon you.
Your beauty withers the flowers; I too fade from your fires.
Pour your rays over me lest this fire of passion consumes me.

“God is my witness. O sun, that I tremble in writing this letter.
Woe is mel for I am maddened by a ravaging fever.
How can the heart endure the piercing of jet-black lashes!
I cannot subdue my emotions. Help me, I humbly request you.

Until I receive an answer, O sun, to this piteous letter,
Until you have doomed me to death or willed me new life by your answer,
I shall endure and patiently bear the fires of my passion.
Oh, but to know what fate your judgment will pass upon me”.

Patman thus wrote her letter and sent it at once to Avtandil.
He read it as one would a letter that had come from a friend or a sister.
He said: “She knows not my heart nor her for whom it is burning.
How can I liken my love or compare her beauty to this one?

“What has the raven to do with the rose? What have they in common?
Even the nightingale has not as yet sung sweetly upon it.
Every unfitting and unmanly deed is disgraceful and short-lived.
What a letter to send! What nonsense that woman writes!”.