ესე მესმა ფრიდონისგან, მომემატა ცეცხლთა სიცხე,
ცხენისაგან გარდავიჭერ, თავი სრულად გავიკიცხე,
ჩემთა ღაწვთა დანადენი მე ჩემივე სისხლი ვიცხე.
ვუთხარ: “მომკალ, უჩემოსა ენახამცა ვისცა ის ხე!”

ესე ჩემგან გაუკვირდა ფრიდონს, მეტად ეუცხოვა,
მაგრა მეტად შევებრალე, ტირილითა მესათნოვა;
ვითა შვილი დამადუმა, მემუდარა, შემეპოვა,
თვალთათ ვითა მარგალიტი ცრემლი ცხელი გარდმოთოვა.

ვაგლახ მეო, რა გიამბე ფათერაკად, მცთარმან, შმაგად!”
მოვახსენე: “ნურა გაგვა, ნუ ინავღლი მაგას მაგად!
იგი მთვარე ჩემი იყო, მით მედების ცეცხლი მდაგად;
აწ გიამბობ, რათგან თავი გინდა ჩემად ამხანაგად”.

ფრიდონს ვუთხარ ყველაკაი ჩემი, თავსა გარდასრული;
მან მითსრა, თუ: “რას ვიტყოდი მოცთომილი გაბასრული!”
შენ, მაღალი ინდოთ მეფე, ჩემსა რადმე ხარ მოსრული,
სახელმწიფო საჯდომი და ტახტი გმართებს, სრაცა სრული”.

კვლაცა მითხრა: “ვისცა ღმერთი საროს მორჩსა ტანად უხებს,
მას ლახვარსა მოაშორვებს, თუცა პირველ გულსა უხებს,
იგი მოგვცემს წყალობასა მისსა, ზეცით მოგვიქუხებს,
ჭირსა ლხინად შეგვიცვალებს, არაოდეს შეგვაწუხებს”.

წამოვედით ნატირებნი, სრას დავსხედით თავის წინა;
ფრიდონს ვუთხარ: “ჩემი შემწე შენგან კიდე არავინ ა-,
ვითა ღმერთმან შენი მსგავსი სოფლად არა მოავლინა,
მაშა, რათგან შეგემეცენ, ამის მეტი რად რა მინა?

არ ავი გესვა მოყვარე, ჟამი თუ მომხვდეს ჟამისად,
ენა, გონება მახმარე გამოსარჩევლად ამისად:
რა მოვაგვარო, რა მიჯობს სალხენლად ჩემად და მისად?
თუ ვერას ვარგებ, ვიქმნები ვერ-დამყოვნელი წამისად”.

Esto fue lo que me dijo Pridón, y el fuego que me devoraba se hizo relámpago;
me tité del caballo como un loco, completamente abatido.
Me cubría la sangre de mis propias mejillas que no cesaba de arañar.
“Mátame”, decía, “¿por qué otros ojos y no los míos han visto al ciprés?”.

Pridón, que me veía, estaba atónito por aquel extraño comportamiento,
pero sintió gran compasión de mí, y me consoló con sus lamentos.
Como a un hijo me hablaba, me tranquilizaba, me suplicaba,
y cálidas lágrimas fluían como perlas de sus ojos.

Decía: “¡Ay! ¿Qué he hecho que te he enloquecido de esta guisa?”.
Yo le dije: “No tengas cuidado ni te lamentes por lo ocurrido.
Ella es mí luna, y por ella un fuego incesante me consume.
Ahora voy a contarte mi historia, puesto que deseas tenerme como amigo”.

Narré entonces a Pridón punto por punto cuanto me había sucedido.
Me dijo: “¿Qué puedo decirte, ignorante de mí? La vergüenza me quema.
Tú, el magnífico rey de las Indias, te has dignado a venir a mi casa.
El asiento real y el trono serán tuyos, y también todo el palacio”.

Y añadió: “A quien Dios le ha dado la forma de un joven ciprés,
le sacará la lanza que le clavó, aunque lacere primero su corazón.
Él nos concederá su gracia, tronará desde lo alto del Cielo,
mudará su cólera en gozo y nunca más tendremos que sufrir”.

Entre lágrimas regresamos al palacio, y nos sentamos uno junto a otro.
Le dije a Pridón: “Sálvame, no tengo a nadie que me ayude, excepto tú.
Dios no ha enviado a la tierra a quien pueda igualarte,
y, pues te he conocido, ¿qué más puedo ya esperar?

Tú tampoco tenías amigo en quien fiar hasta que me conociste.
Ahora te pido que uses tu lengua y tu mente en aconsejarme sobre esto.
¿Qué debo hacer? ¿Qué es lo mejor para devolverle la dicha a ella, y a mí?
Si no logro hacer lo que debo, no conseguiré sobrevivir”.

მან მითხრა: “ბედი ღმრთისაგან მიჯობსღა ამას რომელი?
მოსრულ ხარ ჩემად წყალობად მეფე ინდოეთს მჯდომელი;
მემცა რად ვიყავ ამისთვის მადლისა რასმე მნდომელი?
ერთი ვარ მონა მონებად წინაშე თქვენსა მდგომელი.

ესე ქალაქი გზა არის ნავთა, ყოველგნით მავალთა,
შემომკრეფელი ამბავთა უცხოთა რათმე მრავალთა;
აქა მოგვესმის ამბავი, შენ რომე დაუწვავ ალთა.
ნუთუ ქმნას ღმერთმან გარდახდა მაგ შენთა ჭირთა მრავალთა!

ჩვენ გავგზავნნეთ მენავენი, რომელთაცა კვლა უვლია,
მოგვინახონ იგი მთვარე, ვისთვის ჭირი არ გვაკლია;
მუნამდისცა მოიჭირვე, გონებამან არ დაგლია.
ყოლა ჭირი არ ეგების, თუ-მცა ლხინმან არ დასძლია”.

კაცნი იხმნა მასვე წამსა, ესე საქმე დავიურვეთ,
უბრძანა, თუ: “ნავებითა წადით, ზღვა-ზღვა მოიცურვეთ,
მოგვინახეთ, საყვარელსა მისსა მისთვის მოასურვეთ;
თავთა ჭირი უათასეთ, რადმც უშვიდეთ, რადმცა ურვეთ?”

აჩინნა კაცნი, სადაცა სადგურნი ნავთა სჩენოდეს;
უბრძანა: “ძებნეთ ყოველგან, რაცა ვის მისი გსმენოდეს”.
მოლოდნა მიჩნდა სალხინოდ, პატიჟნი მო-რე-მლხენოდეს,
უმისოდ ლხინი მინახავს, ამა დღისათვის მრცხვენოდეს!

ფრიდონ საჯდომნი დამიდგნა ადგილსა საპატრონოსა,
მითხრა, თუ: “მცთარ ვარ, აქამდის ვერ მივჰხვდი გასაგონოსა:
ხარ დიდი მეფე ინდოთა, რა ვით ვინ მოგაწონოსა!
ვინ არის კაცი, რომელმან თავი არ დაგამონოსა?!”

რას ვაგრძელებდე! მოვიდეს ყოვლგნით ამბვისა მბობელნი,
ცუდნი და ცუდთა ადგილთა თავისა დამაშრობელნი;
ვერა, ვერ ეცნა, ვერ იყვნეს ვერას ამბვისა მცნობელნი,
მე უფრო მდინდეს თვალთაგან კვლა ცრემლნი შეუშრობელნი.

Él me contestó: “¿Qué destino mejor hubiera podido darme Dios?
Tú, soberano rey de las Indias, has venido a mí como un amigo.
¿Podría yo ante tal dicha desear otra gracia u otra suerte?
Ante ti soy como un esclavo deseoso de servirte y obedecerte.

Esta ciudad es lugar de paso y aquí vienen barcos de todas partes;
una encrucijada a donde llegan noticias de toda naturaleza desde muy lejos.
Aquí tendremos noticias del bálsamo que calmará el fuego que te consume.
La gracia de Dios enviará lejos de tu destino el duelo y el pesar.

Despacharemos valientes y experimentados marinos por las rutas del océano
para que busquen y encuentren a la luna por cuya causa tanto padecemos.
Hasta su regreso, sé paciente, no permitas que tu mente te torture.
El dolor no dura largo tiempo sin que la dicha lo reemplace.

Sin perder tiempo, convocamos a los hombres e hicimos los preparativos.
“Subid a los barcos”, les ordenamos, “cruzad mares y océanos,
buscad a la dama y encontradla, cumpliréis así el deseo de un amante.
No ahorréis los sufrimientos que sean necesarios, así sean más de mil”.

Envió hombres a todos los puertos donde atracaban navíos
con la orden: “Buscad noticias de ella, no dejéis piedra sin remover.”
Aquella espera fue un consuelo y mis pesares se aligeraron,
aunque sentir dicha sin ella me hubiera llenado de vergüenza.

Pridón mandó poner un trono y me hizo sentar en él como rey.
“Hasta el día de hoy”, me dijo, “viví en la ignorancia. No podía saber lo que luego he sabido.
Tú eres el poderoso monarca de las Indias, ¿cómo podríamos agasajarte?
No hay hombre en el mundo que no deba considerarse tu vasallo”.

¿Para qué hablar más? Pronto empezaron a regresar nuestros emisarios;
venían de todas partes, vacíos y cansados de lugares vacíos.
Todas las pesquisas fueron en vano, nadie trajo noticias de ella,
y yo de nuevo sentía que las lágrimas correrían sin fin de mis ojos.

მე ფრიდონს ვუთხარ: “ესე დღე ვითა მესაზაროების,
ამისად მოწმად ღმერთი მყავს, სათქმელად მეუცხოების;
უშენოდ მყოფსა ღამე და დღეცა მესაღამოების,
დახსნილ ვარ ლხინსა ყოველსა, მით გული ჭირსა მოების.

მაშა მე მისსა ამბავსა რათგან აღარას მოველი,
ვეღარ ვიქმნები, გამიშვი, ვარ ფარმანისა მთხოველი!”
ფრიდონს რა ესმა, ატირდა, სისხლითა მუნ მორწყო ველი,
მითხრა, თუ: “ძმაო, დღესითგან ცუდ ჩემი ლხინი ყოველი!”

თუცა დია მოიჭირვეს, ვერცა ეგრე დამიჭირეს;
მისთა სპათა მუხლ-მოყრილთა თავი მათი ჩემ-კერძ ირეს,
მეხვეოდეს, მაკოცებდეს, ატირდეს და ამატირეს:
ნუ წახვალო, დაგაწამოთ, სიცოცხლეა ჩვენი ვირეს!

ეგრე ვუთხარ: “თქვენი გაყრა მეცა დია მეძნელების,
მაგრა ლხინი უმისოსა ჩემგან ძნელად გაიძლების;
ჩემსა ტყვესა ვერ გავსწირავ, თქვენცა დია გებრალების,
ნუვინ მიშლით, არ დავდგები, არცა ვისგან დამეშლების”.

მერმე ფრიდონ მოიყვანა, მიძღვნა ესე ჩემი ცხენი,
მითხრა: “ჰხედავ, პირი მზისა, თქვენ საროსა ეგეც ხენი,
ვიცი, მეტი არა გინდა, ძღვენნი რადმცა გავკიცხენი?
თვით ამანვე მოგაწონოს სახედრობა-სიფიცხენი”.

ფრიდონ გამომყვა, წავედით, ორთავე ცრემლნი ვღვარენით;
მუნ ერთმანერთსა ვაკოცეთ, ზახილით გავიყარენით.
სრულად ლაშქარნი მტიროდეს გულითა მართლად, არ ენით.
გაზრდილ-გამზრდელთა გაყრასა ჩვენ თავნი დავადარენით.

ფრიდონისით წამოსრულმან წავე ძებნად, კვლა ვიარე,
რომე არა არ დამირჩა ხმელთა ზედა, ზღვათა გარე,
მაგრა მისსა მნახავსაცა კაცსა ვერას შევეყარე;
გული სრულად გამიშმაგდა, თავი მხეცთა დავადარე.

Dije a Pridón: “¡Qué terrible es este día para mí!
A Dios pongo por testigo de que el dolor apenas me deja hablar.
Lejos de ella, el día y la noche son iguales para mí.
La alegría se me escapa, y mi corazón es esclavo del sufrimiento.

Ahora, puesto que he perdido toda esperanza de saber qué ha sido de ella,
ya no puedo permanecer aquí, y te pido que me des licencia para partir”.
Pridón, dolorido por estas palabras, regaba la tierra con su sangre.
“Hermano,” me dijo, “desde hoy en adelante no habrá felicidad para mí”.

En vano intentaron una y otra vez disuadirme; no pudieron retenerme.
Su ejército entre lamentos se postró de rodillas ante mí como homenaje.
Me besaron y me abrazaron, y llorando me hicieron llorar también a mí.
“No te marches lejos, déjanos sufrir contigo mientras nos dure la vida”, me imploraban.

Yo respondí: “Apartarme de vosotros es también un gran dolor para mí,
pero en ausencia de ella, me resulta difícil retener la alegría.
No puedo abandonar a mi cautiva; vosotros mismos sentís piedad de ella,
así que no intentéis retenerme, pues nada podría impedir mi marcha”.

Pridón mandó traer este caballo y me lo ofreció diciendo:
“Tómalo, ciprés de rostro como el sol, este corcel es para ti.
Sé que no lo deseas, pero no por eso debes rechazar mi presente;
estoy seguro de que él mismo, con su brío y su fuerza, logrará ser de tu agrado”.

Pridón me escoltó y partimos vertiendo juntos nuestras lágrimas,
Después nos besamos, y por fin nos separamos el uno del otro con dolor.
Todo el ejército lamentaba de veras mi partida, con lágrimas, no con palabras.
Nuestra separación parecía verdaderamente la de un padre y un hijo.

Cuando dejé a Pridón volví otra vez a la búsqueda errante y solitaria.
No hubo lugar del mundo que yo no visitara, en la tierra o en el mar,
pero no encontré ningún mortal que la hubiera visto,
y mi corazón enloqueció completamente; me volví como una bestia salvaje.

ვთქვი, თუ: “ჩემგან აღარა ხამს სიარული, ცუდი ცურვა,
ნუთუ მხეცთა სიახლემან უკუმყაროს გულსა ურვა!”
მონათა და ამა ასმათს სიტყვა ვუთხარ შვიდი, თუ რვა:
“ვიცი, რომე დამირჯიხართ, დია გმართებს ჩემი მდურვა.

აწ წადით და მე დამაგდეთ, ეტერენით თავთა თქვენთა,
ნუღარ უჭვრეტთ ცრემლთა ცხელთა, თვალთა ჩემთათ მონადენთა!”
რა ესენი მოისმენდეს საუბართა ესოდენთა,
მითხრეს: “ჰაჲ-ჰაჲ, რასა ჰბრძანებ, ნუ მოასმენ ყურთა ჩვენთა!

უშენოსა ნუმცა ვნახავთ ნუ პატრონსა, ნუ უფალსა!
ნუთუ ღმერთმან არ გაგვყარნეს ცხენთა თქვენთა ნატერფალსა!
თქვენ გიჭვრეტდეთ საჭვრეტელსა შვენიერსა, სატურფალსა!”
თურე ბედი მოაღაფლებს კაცსა ეგზომ არ-ღაფალსა.

ვეღარ გავგზავნენ, სიტყვანი მესმნეს მონათა ჩემთანი,
მაგრა დავყარენ არენი მე კაცრიელთა თემთანი;
სახლად სამყოფნი მიმაჩნდეს თხათა და მათ ირემთანი.
გავიჭერ, სრულად დავტკეპნენ ქვე მინდორნი და ზე მთანი.

ესე ქვაბნი უკაცურნი ვპოვენ, დევთა შეეკაფნეს,
შემოვები, ამოვწყვიდენ, ყოლა ვერას ვერ მეხაფნეს,
მათ მონანი დამიხოცნეს, ჯაჭვნი ავად მოექაფნეს.
საწუთრომან დამაღრიჯა, ცქაფნი მისნი კვლა მეცქაფნეს.

დევთა ყვირილი, ზახილი ზეცამდის აიწეოდა;
მათისა ლახტის ცემითა ქვეყანა შეირყეოდა;
მზე დააბნელეს მტვერითა, ალვის შტო შეირხეოდა,
ასი ერთ კერძოთ მომიხდეს, დავფრიწე, დაიხეოდა.

აჰა, ძმაო, მაშინდითგან აქა ვარ და აქა ვკვდები;
ხელი მინდორს გავიჭრები, ზოგჯერ ვტირ და ზოგჯერ ვბნდები,
ესე ქალი არ დამაგდებს, – არს მისთვისვე ცეცხლ-ნადები, –
ჩემად ღონედ სიკვდილისა მეტსა არას არ ვეცდები!

Me dije a mí mismo: no debo vagar y navegar más inútilmente.
Quizás la cercanía de las fieras pueda aliviar mi tristeza.
Llamé a Asmath y a mis esclavos, y les dije siete u ocho palabras:
“Sé que os he traído sólo desdichas; con razón murmuráis contra mí.

Marchaos ahora, regresad a casa y volved a atender vuestros asuntos.
Ya no tenéis que seguir viendo el eterno correr de mis lágrimas”.
Escucharon mis palabras elocuentes con atención y callaron un momento.
Al oír esto me respondieron: “¡Ay! Nuestros oídos no te escuchan.

No deseamos tener ni otro amo ni otro señor que no seas tú.
¡Quiera Dios conducirnos siempre tras las huellas de tu caballo!
Eres una bella y adorable visión que deseamos seguir contemplando.
El Destino en verdad hace al hombre indiferente, por esforzado que sea”.

Escuché las palabras de mis esclavos y no pude echarles,
aunque yo abandoné las tierras amables donde viven los humanos.
Desde entonces tengo por morada los refugios de los ciervos y las cabras.
Me perdí vagando aquí y allá por valles y por montes, lejos de todos los caminos.

Pronto encontré esta caverna donde vivían los gigantes Devis;
luché contra ellos y los destruí, aunque trataron inútilmente de vencerme.
Sin embargo mataron a mis esclavos indefensos pues no llevaban la cota de mallas.
El Destino me golpeaba de nuevo como si yo fuera una pluma.

Los Devis se ganaron su muerte y sus gritos se elevaron hasta el cielo.
Los pesados golpes de sus mazas hacían temblar la tierra entera,
y levantaban tal polvareda que el sol se oscurecía y el aloe vacilaba.
Cien Devis vinieron, pero yo los ataqué y acabé con ellos.

Mira, hermano, desde entonces estoy aquí y aquí moriré,
loco, vagando por los bosques; a veces lloro, a veces desfallezco.
Esta doncella no me abandonará; también a ella la consume el fuego por Nestán.
Ya no busco ni intento nada, no tengo otra esperanza más que la muerte.

რომე ვეფხი შვენიერი სახედ მისად დამისახავს,
ამად მიყვარს ტყავი მისი, კაბად ჩემად მომინახავს;
ესე ქალი შემიკერავს, ზოგჯერ სულთქვამს, ზოგჯერ ახავს;
რათგან თავი არ მომიკლავს, ხრმალი ცუდად მომიმახავს.

მისსა ვერ იტყვის ქებასა ყოველი ბრძენთა ენები;
მას დაკარგულსა ვიგონებ მე, სიცოცხლისა მთმენები;
მას აქათ ვახლავ ნადირთა, თავსა მათებრვე მხსენები;
სხვად არას ვიაჯ ღმრთისაგან, ვარ სიკვდილისა მქენები”.

პირსა იცა, გაიხეთქა ღაწვი, ვარდი აახეწა,
ლალი ქარვად გარდაიქცა, ბროლი სრულად დაილეწა;
ავთანდილსცა ცრემლი წასდის წამწამთაგან ერთ-სახე, წა-;
მერმე ქალმან დაადუმა, მუხლ-მოყრილი შეეხვეწა.

ტარიელ უთხრა ავთანდილს, ასმათის დად სამებულმან:
“შენ ყველაკაი გაამე მე ვერას ვერ ამებულმან;
გიამბე ჩემი ამბავი სიცოცხლე-გაარმებულმან,
აწ წადი, ნახე შენი მზე ნახვისა მოჟამებულმან”.

ავთანდილ უთხრა: “მე შენი გაყრა არ მომეთმინების; .
თუ გაგეყრები, თვალთაგან ცრემლიცა დამედინების.
მართალსა გითხრობ, ამისი კადრება ნუ გეწყინების,
შენ ვისთვის ჰკვდები, მაგითა მას არა არ ელხინების.

რა აქიმი დასნეულდეს, რაზომ გინდა საქებარი,
მან სხვა უხმოს მკურნალი და მაჯაშისა შემტყობარი,
მას უამბოს, რაცა სჭირდეს სენი, ცეცხლთა მომდებარი:
სხვისა სხვამან უკეთ იცის სასარგებლო საუბარი.

რაცა გითხრა, მომისმინე, ბრძენი გეტყვი, არა ხელი:
ასი გმართებს გაგონება, არ გეყოფის, არ, ერთხელი;
კარგად ვერას ვერ მოივლენს კაცი აგრე გულ-ფიცხელი.
აწ მე მინდა ნახვა მისი, ვისგან დამწვავს ცეცხლი ცხელი.

Este hermoso tigre trajo a mi memoria su imagen.
Por ella amo esta piel y la llevo como un manto sobre mí.
Esta mujer la cosió, unas veces entre lágrimas, otras suspirando.
Puesto que no puedo acabar con mi vida, inútilmente afilo mi espada.

Las lenguas de todos los sabios no servirían para hacer el elogio de mi dama.
Mientras me dura la vida, mi mente piensa sin cesar en mi amor perdido,
aunque conviva con las bestias y me sienta ya una de ellas.
Tengo sed de muerte y ninguna otra bondad pido al Cielo”.

Tariel golpea su rostro, se araña, desgarra sus mejillas de rosa.
El rubí se transforma en ámbar, el cristal se quiebra entre destellos.
Avtandil torna a llorar, y una gota tras gota cae de sus pestañas,
mientras Ásmath de rodillas intenta apaciguar con ruegos el corazón de Tariel.

Tariel, calmado por la doncella, se dirige a Avtandil y le dice:
“He hecho cuanto he podido para que alcances la felicidad,
yo, que soy incapaz de hallar mi propia dicha, te he narrado mi desgraciada vida.
Vete ahora a buscar a tu sol; ha llegado el tiempo del reencuentro”.

Avtandil respondió: “No puedo soportar el separarme de ti.
Las lágrimas no cesarán de anegar mis ojos si me marcho.
Escúchame, te diré la verdad y no te ofendas por mi audacia.
¿Aquella por cuya causa mueres, se verá reconfortada por eso?

Cuando un físico, aunque sea hombre de gran mérito, se siente enfermo,
manda llamar a otro para que le tome el pulso y lo cure.
Debe entonces describirle su mal y lo que le molesta por dentro.
Todos sabemos aconsejar mejor al prójimo que a nosotros mismos.

Escucha lo que te digo porque voy a hablar como un sabio, no como un loco;
préstame atención, no una vez, porque no sería suficiente, sino ciento:
un hombre con el corazón enloquecido como tú, no acierta a actuar correctamente.
Ahora yo deseo ver a aquella cuyo cálido fuego me consume.

იგი ვნახო, სიყვარული მისი ჩემთვის დავამტკიცო;
მოვახსენო, რაცა მეცნას, მეტი საქმე არა მიცო;
შენ გენუკევ, შემაჯერო, ღმერთი იღმრთო, ცაცა იცო,
ერთმანერთი არ გავწიროთ, მაფიცო და შემომფიცო.

რომე აქათ არ წახვიდე, შენ თუ ამას შემეპირო,
მეცა ფიცით შეგაჯერო, არასათვის არ გაგწირო,
კვლა მოვიდე შენად ნახვად, შენთვის მოვკვდე, შენთვის ვირო,
ღმერთსა უნდეს, ვისთვის ჰკვდები, მისთვის ეგრე არ გატირო”.

მან მიუგო: “უცხოს უცხო ეგრე ვითა შეგიყვარდი?
გასაყრელად გეძნელები, იადონსა ვითა ვარდი;
რაგვარამცა დაგივიწყე, რაგვარამცა უკუმქარდი!
ღმერთმან ქმნას და კვლაცა გნახო ალვა მორჩი, განაზარდი.

პირი შენი ნახვად ჩემად თუ მობრუნდეს, ტანი იხოს,
გული მინდორს არ გაიჭრეს, არ ირმოს და არცა ითხოს;
თუ გიტყუო, მოგაღორო, ღმერთმან რისხვით გამიკითხოს!
შენმან ჭვრეტა-სიახლემან მომაქარვოს სევდა, მითხოს!”

ამას ზედა შეიფიცნეს მოყვარენი, გულ-სადაგნი,
იაგუნდნი ქარვის-ფერნი, სიტყვა-ბრძენნი, ცნობა-შმაგნი;
შეუყვარდა ერთმანერთი, სწვიდეს მიწყივ გულსა დაგნი,
მას ღამესა ერთგან იყვნეს შვენიერნი ამხანაგნი.

ავთანდილცა მასვე თანა ტიროდა და ცრემლი ღვარა;
რა გათენდა, წამოვიდა, აკოცა და გაეყარა;
ტარიელს თუ ვით ეწყინა, რა ქმნას, ამას ვერ მიმხვდარა;
ავთანდილცა ჩატიროდა, შამბი შიგან ჩაიარა.

ავთანდილს ასმათ ჩამოჰყვა, ზენარით ეუბნებოდა,
მუხლთა უყრიდა, ტიროდა, თითითა ეხვეწებოდა,
ადრე მოსლვასა ჰვედრებდა, მართ ვითა ია ჭნებოდა;
მან უთხრა: “დაო, უთქვენოდ სხვა რამცა მეგონებოდა!

Iré a verla y recobraré la certeza de su amor por mí;
le contaré luego lo que me has contado, nada más tengo que hacer.
Júrame por Dios y por los Cielos que no nos abandonaremos el uno al otro;
quiero que me hagas esta promesa, que yo te haré también a ti.

Si te comprometes con un juramento a no dejar estos parajes,
te prometo que por nada del mundo traicionaré mi deber hacia ti,
que regresaré a buscarte, que moriré por ti y por ti vagaré por el mundo.
Si Dios quiere, yo haré que cese el llanto por ese amor que te mata”.

Tariel respondió: “¿Cómo puedes tú, un extraño, quererme tanto a mí, otro extraño?
Es tan difícil para el ruiseñor apartarse de su rosal como para ti alejarte de mí.
¿Cómo podría olvidarte? ¿Cómo no voy a acordarme de ti?
Dios me otorgará el verte de nuevo, oh joven aloe tan bien crecido.

Si regresas a mi lado, hermano, tú que tienes la elegancia de los árboles,
mi corazón no recorrerá más los campos como las serpientes y las cabras.
Si te engaño y te traiciono, que la cólera de Dios me fulmine,
pues tu presencia y tu compañía han venido a calmar y distraer mi locura”.

Allí mismo prestan juramento solemne de eterna y fiel amistad.
Eran dos jacintos con mejillas de rubí, de corazón loco y palabras sabias.
Se querían el uno al otro, y la llama del cariño hacía arder sus corazones.
Toda la noche permanecieron los nuevos amigos, uno al lado del otro.

Cuando llegó la mañana, se abrazaron llorando y se separaron.
Sus lágrimas corrían mezclándose con el día que se levantaba.
La pena de Tariel es tan grande que no sabe qué hacer.
Avtandil llora también mientras cabalga a través del bosque.

Asmath acompaña a Avtandil un trecho y le suplica y le ruega,
le implora con las manos enlazadas, llorando y de rodillas;
como una dulce violeta, le conmina a que regrese pronto.
Y él responde: “Hermana, ¿podría tener otro pensamiento lejos de Tariel y de ti?