იგი ჭაბუკნი შუქითა ვნახენ მზისაცა მეტითა;
მათ სამთა შვიდნი მნათობნი ჰფარვენ ნათლისა სვეტითა;
ტარიელ შავსა ზედა ზის ტანითა მით წერწეტითა;
დალივნეს მტერნი ომითა, ვითა მჭვრეტელნი ჭვრეტითა.

ჩემი აწ ესე ნათქვამი მათი სახე და დარია:
რა ზედა წვიმდენ ღრუბელნი და მთათა აღტყდეს ღვარია,
მოვა და ხევთა მოგრაგნის, ისმის ზათქი და ზარია,
მაგრა რა ზღვასა შეერთვის, მაშინ ეგრეცა წყნარია.

თუცა ფრიდონ და ავთანდილ სიკეთე-მიუწვთომნია,
მაგრა ტარიას შებმანი არვისგან მოსანდომნია,
მზე მნათობთაცა დაჰფარავს, არცაღა ნათლად ხომნია.
აწ იყურებდით, მსმენელნო, გესმნენ ფიცხელნი ომნია!

სამთავე სამად გაიყვეს – თვითომან თვითო – კარები;
თანა ჰყვა კაცი სამასი, ყველაი გმირთა დარები.
მას ღამით უქმნეს სადარნო, უცთურო, არ ნაჩქარები,
გათენდა, გაჩნდეს, მიჰმართეს, თავის-თავ ჰქონდა ფარები.

პირველ ამოდ მიდიოდეს მგზავრთა რათმე მაგიერად,
მათ შიგანთა ვერა უგრძნეს, ვერცა დაჰხვდეს გულ-ხმიერად;
გულსა შიში არა ჰქონდა, ამოდ დგეს და ნებიერად,
მიდგეს გარეთ, მუზარადნი დაიხურნეს ჟამიერად.

ანაზდად ცხენი გაქუსლეს, მათრახმან შექმნა წრიალი.
რა ნახნეს, კარნი გაახვნეს, ქალაქით გახდა ზრიალი.
სამთავე სამგნით მიჰმართეს, თავსა მით უყვეს რიალი,
იკრეს ნობსა და დაბდაბსა, შეიქმნა ბუკთა ტკრციალი.

მაშინ ქაჯეთს მოიწია უსაზომო რისხვა ღმრთისა:
კრონოს, წყრომით შეხედულმან, მოიშორვა სიტკბო მზისა,
მათვე რისხვით გარდუბრუნდა ბორბალი და სიმგრგვლე ცისა,
ველნი მკვდართა ვერ იტევდეს, გადიადდა ჯარი მკვდრისა.

Veo cabalgar a los caballeros, y su brillo sobrepasa los rayos del sol.
Sobre ellos giran los siete planetas con el fulgor de una columna de luz.
El caballero Tariel, de elevada estatura, monta su corcel negro.
Su ardor consume al enemigo en la batalla y admira a quien lo contempla.

Esto que ahora voy a deciros es su imagen y semejanza:
cuando descargan las nubes y el torrente baja desde las montañas,
se desliza y corre atravesando las cañadas; se oye el ruido y el estruendo,
y sólo cuando se une al mar, queda de nuevo en calma.

Pridón y Avtandil son bravos como leones y su valor no tiene rival,
pero nadie desearía enfrentarse a Tariel en la batalla.
El sol eclipsa a los planetas; su brillo oculta a las Pléyades.
Ahora tú que me escuchas, presta atención y oirás el ruido terrible del fiero combate.

Los caballeros dividen sus fuerzas y cada uno carga sobre una puerta.
Trescientos guerreros los siguen; en todos luce el brillo de los héroes.
Ultiman con presteza y sin error a los centinelas de la ronda nocturna,
y al alba aparecen avanzando; ya se ven los escudos que portan.

Primero cabalgan con calma, como el hombre que ha salido de viaje,
y los vigías de la ciudad no sospechan nada y no dan la voz de alarma.
Avanzan sin temor en el corazón, con aire pausado y tranquilo;
cuando llega el momento se colocan los yelmos en la cabeza.

Entonces aprietan las espuelas y todos a una se lanzan sobre las puertas.
Blandiendo las mazas consiguen atravesarlas y en la ciudad crece la confusión.
Los tres grupos desde lugares diferentes se lanzan al ataque.
Se oye el ruido de los tambores, el resonar de los címbalos y las tubas.

La cólera inconmensurable de Dios cae sobre los ejércitos Kadjis,
y Cronos de mirada furiosa oculta el sol cubriendo el cielo de oscuridad.
La rueda del destino encolerizado se precipita sobre ellos desde el cielo.
La tierra no puede contener tantos cuerpos y su número crece sin cesar.

კაცსა უკრავად დაბნედდის ხმა ტარიელის ხაფისა,
აბჯარსა ფრეწდის, გაცუდდა სიმაგრე ჯავშან-ქაფისა.
სამგნითვე კართა შესჯარნეს, ჭირი არ ნახნეს კაფისა,
რა ქალაქს შეხდეს, შეიქმნა სიხარკე ციხეს სწრაფისა.

ავთანდილ და ლომი ფრიდონ შიგნით ერთგან შეიყარნეს,
მტერნი სრულად აეწყვიდნეს, სისხლნი მათნი მოეღვარნეს,
უყივლეს და ერთმანერთი ნახეს, დიდად გაეხარნეს,
თქვეს: ” ტარიელ რა იქმნაო?” მისად ჭვრეტად თვალნი არნეს.

ერთმანცა არა იცოდა ვერა ცნეს ტარიერისა.
ციხისა კარსა მიჰმართეს, რიდი არ ჰქონდა მტერისა;
მუნ ნახეს რიყე აბჯრისა, ნალეწი ხრმალთა წვერისა,
ათი ათასი ნობათი, უსულო, მსგავსი მტვერისა.

ციხისა მცველი ყველაი იდვა მართ ვითა სნეული,
თავით ფერხამდის დაჭრილი, აბჯარი მუნ დახეული,
ციხისა კარნი განხმულნი, კართა ნალეწი – სრეული,
ცნეს ნაქმრად ტარიელისად, თქვეს: “საქმე არს მისეული”.

გზანი დაჰხვდეს შეკაფულნი, შევიდეს და გაძვრეს ხვრელსა,
ნახეს, მზისა შესაყრელად გამოეშვა მთვარე გველსა,
მუზარადი მოეხადა, ჰშვენის აკრვა თმასა ლელსა,
მკერდი მკერდსა შეეწება, გარდაეჭდო ყელი ყელსა.

ეხვეოდეს ერთმანერთსა, აკოცეს და ცრემლნი ღვარნეს;
ამას ჰგვანდეს, ოდეს ერთგან მუშთარ, ზუალ შეიყარნეს.
მზე რა ვარდთა შემოადგეს, დაშვენდეს და შუქნი არნეს,
აქანამდის ჭირ-ნახულთა ამას იქით გაიხარნეს.

მათ ერთმანერთსა აკოცეს, დგანან ყელ-გარდაჭდობილნი.
კვლა შეეწებნეს ხშირ-ხშირად ვარდნი ბაგეთათ პობილნი.
აწ ესენიცა გავიდეს, შეკრბეს სამნივე ძმობილნი,
მას მზესა მისცეს სალამი, წადგეს მართ ვითა ხმობილნი.

Ya han atravesado las puertas sin hallar demasiada dificultad en ello;
han ocupado la ciudad y ahora comienza la destrucción del castillo.
La voz tonante de Tariel provoca terror en el corazón de los enemigos.
El Caballero destroza armaduras, rompe escudos y cotas de mallas.

En el interior de la ciudad enemiga Avtandil y Pridón se encuentran.
Han destruido a sus enemigos y su sangre corte ahora por las calles.
Desde lejos se ven y se gritan el uno al otro mientras se acercan.
“¿Dónde está Tariel?”, se preguntan, pero miran alrededor y no lo ven.

Ninguno de los dos sabe decir dónde se encuentra Tariel.
Sin preocuparse de los enemigos regresan a las puertas,
y allí encuentran montones de armas, escudos, espadas rotas…
y diez mil guerreros sin vida que han regresado al polvo.

Los guerreros de la fortaleza yacen con las armaduras destrozadas,
desgarradas las vestiduras de hierro, inánimes desde la cabeza a los pies.
Las puertas están abiertas y los cerrojos quebrados en el suelo.
“¡Tariel está aquí!”, grita Pridón, “sólo él ha podido hacer esto”.

Avtandil y Pridón atraviesan el subterráneo y pronto encuentran al amigo.
La luna ha sido liberada del dragón. El sol la ha encontrado.
El Caballero se ha quitado el yelmo y sus cabellos se esparcen libremente
Abrazados el uno al otro, sus corazones parecen haberse fundido.

Entre lágrimas los amantes se besan y se abrazan con ternura.
Su unión recuerda los encuentros de Mushtar y Zual.
La rosa brilla y resplandece cuando el sol la ilumina.
Ahora, después de tantos sufrimientos, comienza para ellos la felicidad.

Abrazados, se separan sólo para volver a abrazarse,
y de nuevo se encuentran las rosas que forman sus labios.
Cuando llegan los dos caballeros, los tres hermanos jurados se reúnen.
Avtandil y Pridón presentan sus respetos a la dama y dicen su nombre.