ვეფხისტყაოსანი
Ο Ιππότης με δέρμα τίγρη
შეყრა ტარიელისა და ავთანდილისა
Συνάντηση τοΰ Ταριέλ μέ τόν Άβταντίλ
ქალი ადგა და წავიდა მის ყმისა მოსაყვანებლად;
არ ეწყინაო, უამბობს, არს მისად მაგულვანებლად,
ხელი მოჰკიდა, მოჰყვანდა, ვით, მთვარე მოსავანებლად;
იგი რა ნახა ტარიელ, თქვა მზისა დასაგვანებლად.
გამოეგება ტარიელ, ჰმართებს ორთავე მზე დარად,
ანუ ცით მთვარე უღრუბლო შუქთა მოჰფენდეს ქვე ბარად,
რომე მათ თანა ალვისა ხეცა ვარგ იყო ხედ არად,
ჰგვანდეს შვიდთავე მნათობთა, სხვადმცა რისად ვთქვი მე დარად!
მათ აკოცეს ერთმანერთსა, უცხოებით არ დაჰრიდეს,
ვარდსა ხლეჩდეს, ბაგეთაგან კბილნი თეთრნი გამოსჭვირდეს,
ყელი ყელსა გარდააჭვდეს, ერთმანერთსა აუტირდეს,
ქარვად შექმნნეს იაგუნდნი მათნი, თუცა ლალად ღირდეს.
მობრუნდეს. ყმამან ავთანდილს ხელი შეუპყრა ხელითა,
ერთგან დასხდეს და იტირეს დიდხან ცრემლითა ცხელითა.
ასმათი სულსა უღებდა სიტყვითა საკვირველითა:
თავთა ნუ დაჰხოცთ, ნუ ბნელ-იქმთ მზესა თქვენითა ბნელითა.
ტარიელის ვარდი იყო დათრთვილული, არ დაზრული;
ყმასა უეთხრა: “მესწრაფების, მითხარ შენი დაფარული,
ვინ ხარ, ანუ სით მოსრულხარ, სადაური, სით მოსრული?
მე სიკვდილსა აღარ ვახსოვ, ვარ მისგანცა გაწირული”.
ავთანდილ გასცა პასუხი, სიტყვები ლამაზებია:
“ლომო და გმირო ტარიელ, ვის თავი გინაზებია,
მე ვარ არაბი, არაბეთს არს ჩემი დარბაზებია,
მიჯნურობითა დამწვარ ვარ, ცეცხლი უშრეტი მგზებია.
მე პატრონისა ჩემისა ასული შემყვარებია;
თვით მეფედ მათად მას ხედვენ მონები მკლავ-მაგრებია.
თუცა არ მიცნობ, გინახავ, თუ ვითა გიაზრებია,
გახსოვსცა, ოდეს დაჰხოცე მონები არ-საპყრებია?
Πάει στόν Άβταντίλ εκείνη, ποΰτανε βαθιά κρυμμένος,
καί τοΰ λέγει: «Τα μαθ’ όλα, μά δέ θύμωσ’ ό καημένος».
Τόνε παίρνει άπ’ τό χέρι καί τόν πάει στόν Ταριέλη,
πού τού φάνη σάν τόν είδε, σάν τόν ήλιο π’ ανατέλλει.
Ό Ταριέλ τόν πλησιάζει, λάμπουν και οί δυό σάν ήλιοι,
γιά φεγγάρι πού φωτίζει καί τό βλέπουν τόποι χίλιοι.
Καί τίς άψηλές τίς λεύκες μοιάζει ή κορμοστασιά τους,
μόνο οί έφτά πλανήτες θάφταναν τήν ομορφιά τους.
Φιληθήκαν, άν καί ήσαν ώς τώρα άνθρωποι ξένοι,
μέσ’ τά ρόδινά τους χείλη στράφτει των δοντιών τό χτένι.
Τούς λαιμούς τους άγκαλιάσαν, κλάψανε τά παλικάρια,
και οί ρούμπινες μορφές τους μοιάσανε μέ κεχριμπάρια.
Ξεχωρήσαν κι ό λεβέντης πήρε τ ’ Άβταντίλ τά χέρια,
κάθησαν σιμά καί ώρες δάκρυα θάμπωναν τ ’ άστέρια.
Ή Άσμάτ μέ γλυκά λόγια τούς παρηγορά, τούς λέει:
«Μή σκιάζετε τόν ήλιο μέ τά δάκρά σας!» καί κλαίει.
Χαμογέλιο σά δροσιά στοΰ Ταριέλ άνθεΐ τό στόμα
καί τοΰ λέει: «Ποθώ νά μάθω καί τά μυστικά σ’ άκόμα.
Πές, ποιός είσαι, τί γυρεύεις, άπό πού καί ποιός σέ στέλνεί;
Μέ λησμόνησε εμένα ό χάρος καί δέ μέ θέλει».
Άπαντά ό Άβταντίλ μέ γλυκιά γλώσσα καί χάρη:
«’Ήρωά μου Ταριέλη καί περήφανο λιοντάρι,
είμαι Άραβας καί εχω φρούρια στήν Αραβία,
τ ’ έρωτα μέ καίει ή φλόγα καί μοϋ τρώγει τήν καρδία.
Άγνωστ’ είμαστε, μά μ’ είδες μέ τό βασιλιά, θυμήσου
πώς τοϋ βασιλιά τούς δούλους ματοκύλαε τό καμτσί σου!
Πρόσβαλλες τόν άρχοντά μας, έχυσες ποτάμια αίμα,
μάς άφάνισες χτυπώντας καί έχάθηκες σάν πνεύμα.