ოდეს წამოვე, შევჰფიცე ფიცითა საშინელითა:
“კვლა მოვალ, გნახავ პირითა არ მტერთა საწუნელითა;
შენსა მე ვეძებ ნათელსა, შენ ხარ გულითა ბნელითა”;
ჟამია ჩემგან წასლვისა, მით მწვავს ცეცხლითა ნელითა.

ყოველსავე მართლად გითხრობ, არ სიტყვასა საკვეხელსა.
მიმელის და ვერ მისრულ ვარ, ესე მიდებს ცეცხლსა ცხელსა;
ვერ გავუტეხ ზენაარსა, ვერ გავსწირავ ხელი ხელსა,
რამცა სადა გაუმარჯვდა კაცსა, ფიცთა გამტეხელსა!

რაცა გითხრა, ჩემ მაგიერ როსტანს ჰკადრე, მიედ სრასა;
თავმან მისმან, ფიცით გეტყვი შენ, ვაზირსა, ოსტასრასა:
არ შემიპყრობს, არ დავდგები, თუ შემიპყრობს, მაქმნევს რასა?
მიშველე რა, გული ცეცხლმან არ დამიჭრას, არცა სრასა!

ჰკადრე: “ვინ გაქოს ყოველმან პირმან არ მეუმზრახემან?
ვითა ვიშიშვი, გაცნობოს ღმერთმან, ნათელთა მსახემან!
მაგრა მან ყმამან ცეცხლითა დამწვა, ალვისა სახემან,
გული წამსავე წამიღო, – ვერათ ვერ შევინახე, – მან.

აწ, მეფეო, უმისობა ჩემგან ყოლა არ ეგების;
გული მას აქვს, უგულოსა აქა ხელი რა მეხდების?
თუ რას ვარგებ, პირველ ხვალმე თვით სახელი თქვენ მოგხვდების;
ვერას ვარგებ, გულსა დავსდებ, ჩემი ფიცი არ გატყდების.

წასლვა ჩემი გულსა თქვენსა არ ეწყინოს, არ დაჭმუნდეს;
თავსა ჩემსა გაგებული იქმნას, რაცა ღმერთსა უნდეს;
მანვე ქმნას და გაგიმარჯვდეს, თქვენი თქვენკე და-ვე-ბრუნდეს.
არ მოვბრუნდე, თქვენმცა ჰსუფევთ, მტერი თქვენი დაძაბუნდეს!”

კვლა პირ-მზე ეტყვის ვაზირსა: “მე სიტყვა შევამცირეო,
წა, ესე ჰკადრე მეფესა, შე- ვინ -ვიდოდეს ვირეო;
მიაჯე ამოდ გაშვება და თავი გაიგმირეო,
ასი ათასი წითელი შენ ქრთამად შეიწირეო”.

Όταν έφυγ’ άπό κείνον, όρκο πήρα φοβερό,
οτιδήποτε κι άν γίνει, θά ξανάρθω νά τόν βρω.
Τήν καλή μου θά ζητήσω νά σέ βγάλω άπ’ τόν καημό,
ήρθ’ ή ώρα νά μισέψω καί μέ καίει καί πονώ.

Τήν άλήθεια σά λέγω, δέν παινιέμαι στόν άέρα,
ξέρω πώς μέ περιμένει καί φοβάμαι – φεύγω πέρα.
Πώς θά παραβώ τόν όρκο, δέν είν’ άξιος άπάτης,
πώς μπορέί νά ευτυχήσει τ ’ όρκο του ό παραβάτης;

Σύρε γοργά στό παλάτι, πές τού ρήγα ότι λιώνω,
σου ορκίζομαι, τό ξέρω, βοηθό σένα έχω μόνο.
Άν ελευθερώσεις, πάγω, καί άν όχι ποιά ωφέλεια;
Βοήθα με πριν τήν καρδιά μον τήν πληγώσει ή άμέλεια.

Πές του: “Βασιλιά μου, δόξα καί τιμή σύ άξίζεις,
ό θεός τό ξέρει ότι τή ζωή μου σύ ορίζεις.
Μά τού φίλου μου μέ σώμα λεύκης μέ λιώνει ό πόνος.
Έσκλάβωσε τήν ψυχή μου, δέν μπορώ νά ζήσω μόνος.

Τώρα ρήγα μακριά του πιά νά ζήσω δέν μπορώ,
τήν καρδιά μου έκεϊ άφήκα, τί νά κάμω άπορώ.
Άν έγώ τόν βοηθήσω, μόνο σείς θά δοξασθεΤτε,
άν δέ θά τό κατορθώσω μή έπίορκο μέ πείτε.

Μή θυμώνετε πού φεύγω, μέ βαρύνει ή καρδιά,
ο,τ’ είπ’ ό θεός ας γίνει, γιά νά βρώ παρηγοριά.
Νίκες πάντ’ ας σάς δωρίζει καί κοντά σας ας μέ φέρει
κι άν δέν έρθω, στόν αιώνα, νάχετε τή νίκη ταίρι”».

Ό ήλιόμορφος προσθέτει: «Στά είπα κοντολογίς,
τώρα μίλησε τού ρήγα γρήγορα δσο μπορεϊς.
Μέ τό θάρρος καί μέ τόλμη παρακάλα νά μ άφήσει,
χρυσό εκατό χιλιάδες ό ζήλος σου θά κερδίσει».

ვაზირმან უთხრა სიცილით: “ქრთამი შენ გქონდეს შენია!
შენგან კმა ჩემად წყალობად, რომე გზა გაგიჩენია.
მაგას რა ვჰკადრებ მეფესა, რაცა აწ თქვენგან მსმენია,
ვიცი, უცილოდ ამავსებს, შოვება არ-საწყენია.

თავმან მისმან, მუნვე მომკლავს, ვეჭვ, წამიცა არ წამაროს!
შენი ოქრო შენვე დაგრჩეს, მე, გლახ, მიწა მესამაროს;
მომკალ, კაცსა სიცოცხლისა სწორად რაცა მოეხმაროს!
არ ითქმის და ვერცა ვიტყვი, რა გინდა ვინ მისაგმაროს.

გზა არ წავა თავსა წინა, სიცოცხლე, გლახ, ვით გათნიო?
ამიკლებს და ანუ მომკლავს: “ეგე სიტყვა ვითა სთქვიო?!
რად არ მუნვე გაიგონე, რად ხარ შმაგი აგეთიო?!”
სჯობს სიკვდილი აკლებასა, ამას თავსა აწვე ვსწვრთიო.

თუ მეფეცა გაგიშვებდეს, თვით ლაშქარნი რად მოღორდენ!
რად გაგიშვან, რად დაღონდენ, ანუ მზესა რად მოჰშორდენ?
შენ წახვიდე, მტერნი ჩვენნი დაგვთამამდენ, გაგვისწორდენ.
ეგე ასრე არ იქმნების, ვითა ჩიტნი არ გაქორდენ”.

ყმა ატირდა, ცრემლით უთხრა: “ხამს, თუ დანა გულსა ვიცი;
ჰე ვაზირო, შეგეტყობის, სიყვარული არ თურ იცი,
ანუ სხვაცა არ გინახავს მოყვრობა და არცა ფკიცი,
თუ გინახავს, უმისოსა ჩემი ლხინი ვით ამტკიცი?!

მზე დაბრუნდა, არ ვიცოდი, მზესა რამცა დააბრუნვებს!
აწ ვუშველოთ, გვიჯობს, იგი ნაცვლად დღესა დაგვითბუნვებს,
ჩემი ჩემებრ არვინ იცის, რა მამწარებს, რა მატკბუნვებს;
ცუდთა კაცთა საუბარი კაცსა მეტად დააჭმუნვებს.

მეფე ანუ მისნი სპანი, ნეტარ, ხელსა რასა მხდიან!
აწ ვითაცა გაუწყვედლად უცნობოსა ცრემლნი მდიან.
სჯობს წავიდე, არ გავტეხნე, კაცსა ფიცნი გამოსცდიან;
ჭირნი, მისგან უნახავნი, დია, ვის-მე გარდუხდიან?

Τοΰ άπάντησ’ ό βεζύρης: «Κράτησε τά χρήματά σου,
φτάνει ή τιμή μονάχα, πού μοϋ εΐπες τά δεινά σου.
Σάν θά πώ στό βασιλέα δ,τι άκουσα άπό σένα,
σίγουρα θά μέ δωρίσει, όπως δωρίζει τόν καθένα.

Στό κεφάλι μου όρκο παίρνω, στόν τόπο θά μέ σκοτώσει,
τά χρυσά σου θά σοϋ μείνουν, μά μένα θά χαντακώσει.
Άς μέ κάψει ό θεός, ή ζωή έχει άξια,
τό τί είπες δέν τό λέγω, νά γίνω γιά σέ θυσία!

Μιά φορά στόν κόσμο ζοϋμε, γιατί τή ζωή νά χάσω;
Ό ρήγας θά μέ σκοτώσει: “Πώς τολμά μέ τέτοιο πάσο;
Πώς δέν τδνιωσες άμέσως, γιατί φάνηκες τρελλός;”
Κάλλιο ζήσε παρά τάφος, λέγει κάθε συνετός.

Κι αν ό βασιλιάς σ’ άφήσει, τί θά πει καί ό στρατός;
Πώς θά σ’ άφήσουν νά φύγεις, πώς θά στερηθούν τό φώς;
’Άν σύ φύγεις οί εχτροί μας πάλι θά ’ρθουν στό χαράκι.
Είν’ άδύνατο! Τ’ άηδόνι ποτέ δέ θά γίν’ γεράκι».

Κλαίει ό Άτβαντίλ, τοΰ λέει: « Βλέπεις τούτο τό μαχαίρι,
στήν καρδιά μου θά τό μπήξω μέ τό ΐδιο μου τό χέρι.
Φίλους δέν είδες ποτέ σου; Τί είναι δέν ξέρεις όρκος;
Μ’ άν τό ξέρεις, πώς μέ σπρώχνεις γιά νά γίνω έπίορκος;

Στρέφ’ ό ήλιος μά 8έ ξέρω γιατί στρέφεται κι αυτός.
Κάλλιο έλα, ας τόν κρατάμε νάναι πάντα λαμπερός.
Ποιός έκτός έμενα ξέρει γιατί χαίρουμ ’ ή λυπάμαι;
Καί τά λόγια σάν άκούω, πάντα ζημιωμένος θά ’μαι.

Ποιό τ ’ δφελος άπό μένα στό ρήγα ή στό στρατό,
τώρα πού ξεμυαλισμένος τά 8άκρυα δέν κρατώ;
Κάλλιο ας πάγω σέ βοήθεια μήν τόν όρκο μου πατώ,
δλα τά κακά τής μοίρας έπαθα στόν κόσμο αύτό.

აწ, ვაზირო, მაგა პირსა გული კრული ვით მოგთმინდეს?
რკინა, ჩემი მონაცვალე, ხამს, გაცვილდეს, არ გატინდეს;
ვერ გარდვიხდი ცრემლთა მისთა, ჯეონიცა თვალთა მდინდეს,
მომეხმარე, ნუთუ ჩემგან მოხმარება შენცა გინდეს.

არ გამიშვებს, გავიპარვი, წავალ მათგან შეუგებლად;
ვითა მნუკევს, ეგრე დავჰრთო გული ცეცხლთა მოსადებლად.
ვიცი, ჩემთვის არას გიზამს, თუ არ უნდი გასაძებლად;
თქვი, რა გინდა წაგეკიდოს, თავი დადევ საწამებლად!”

ვაზირმან თქვა: “შენი ცეცხლი მეცა ცეცხლად მომედების,
ვეღარ ვუჭვრეტ ცრემლთა შენთა, სოფელიცა გაქარდების;
ზოგი თქმა სჯობს არა-თქმასა, ზოგი თქმითაც დაშავდების.
ვიტყვი, მოვკვდე, არა მგამა, ჩემი მზეცა თქვენ მოგხვდების!”

რა ვაზირმან ესე უთხრა, ადგა, დარბაზს გაემართა.
მეფე დაჰხვდა შეკაზმული, პირი მზეებრ ეწაღმართა.
შეუშინდა, საწყენლისა მოხსენება ვერ შეჰმართა,
დაყრით დადგა, იგონებდა არ საქმეთა საომართა.

მეფემან ნახა ვაზირი დაღრეჯით, დაყმუნვებული,
უბრძანა: “რა გჭირს, რა იცი, რად მოხვე შეჭირვებული?”
მან ჰკადრა: “არა ვიციო, მართ ვარ თავისა ვებული,
მართალ ხართ, მომკლათ, რა გესმას ამბავი გაკვირვებული.

ჩემი ჭმუნვა ჭირსა ჩემსა არცა ჰმატს და არცა სდიდობს;
მეშინიან, თუცა შიშსა მოციქული არ დაჰრიდობს.
აწ ავთანდილ გეთხოვების, მოაჯეობს, არ წამკიდობს,
უმისყმისოდ სოფელსა და საწუთროსა მისთვის ფლიდობს”.

რაცა იცოდა, ყველაი ჰკადრა მოშიშრად ენითა,
კვლა მოახსენა: “რამცა სცან სიტყვითა ესოდენითა,
თუ რაგვარ მყოფი მინახავს, თუ რაგვარ ცრემლთა დენითა!
მართალ ხართ, თუმცა რისხვანი ჩემთვის იანაზდენითა”.

Πώς μπορώ νά συμφωνήσω μέ τή λογική αυτή;
Καί τ ’ άτσάλι τέτοιος πόνος θά τό έκαμε κερί.
Τά δάκρυά μου δέν τά ξεπλένουν τά νερά τοΰ παραδείσου;
βοήθα με, λοιπόν, σωτήρα κι εγώ θά σ ’ ευχαριστήσω.

Άν ό ρήγας δέ μ’ άφήσει, τότ’ εγώ κρυφά θά φύγω.
Ή καρδιά μ’ στόν Τάρη άνήκει καί σέ κείνον τήν ανοίγω.
Τίποτε δέ θά σέ κάνει, αν δέ σ ’ έχει βαρεθεί
ύπόσχου ’με πώς θά τό κάμεις, ό,τι έμπόδιο κι άν βρεθεί».

Κι ό βεζύρης: « Η φωτιά σου με φλογίζει, σε πονώ
καί τά δάκρυα νά βλέπω, έγώ άλλο δέ μπορώ.
Κάποτ’ είν’ καλά τά λόγια, κάποτε κάνουν κακό,
θά τό πώ κι άς άποθάνω γιά σέ, ήλιε μ’ ας χαθώ».

Έσηκώθηκ’ ό βεζύρης, στό παλάτι δρόμο παίρνει,
ειν’ ό ρήγας φορεμένος, λάμπει καί τού ήλιου φέρνει.
Τρόμαξε καί δέν τολμούσε, γιατί ήρθε νά τού πει,
στάθηκε σά σαστισμένος, τί νά ξέρει νά σκεφθει.

Βλέπ’ ό ρήγας – ό βεζύρης σκυθρωπός, κατσουφιασμένος.
Τόν ρωτά: « Τ ί έχεις, βεζύρη, τί έτσι συλλογισμένος;»
Λέγει: « Τίποτα δέν έχω, μά θαρρώ πώς θά μέ χάσεις,
γιά τά λόγια πού θ’ άκούσεις, δίκιο θαχεις νά μέ κρεμάσεις.

Άν κι η έγνοια μ είν μεγάλη, ττιό πολύ καρδιοπονώ;
άν και ό πρέσβνς 8έν ταιράζει νά δείλια, γώ δείλώ.
Ό Άβταντίλ θέλει νά φύγει, ικετεύει άπ’ τήν καρδιά,
ή ζωή, ζωή δέν είναι άπ’ τό φίλο μακριά».

Μέ δειλία όλα τά είπε, ,ό τι άκουσε στό ρήγα
καί έπρόσθεσε: «Γροικάς άπ’ τά λόγια μου τά λίγα,
πού κατάσταση τον είδα, πώς τά δάκρυά του τρέχαν;
Εχεις δίκιο, βασιλιά μου, άν θυμώνεις, δέν άντέχω!»

რა მეფემან მოისმინა, გაგულისდა, გაავცნობდა,
ფერი ჰკრთა და გასაშიშრდა, შემხედველთა შეაშთობდა;
შეუზახნა: “რა სთქვი, შმაგო, მაგას სხვამცა ვინ მითხრობდა!
ავსა კაცსა ურჩევნია, ავსამცა რას ადრე სცნობდა!

ვითამც რამე სახარული საქმე მითხარ ვითა ადრად!
მაგის მეტი რა ვინ მიყოს, თუ არ მომკლას მუხთლად, ღადრად?
შმაგო, ენა ვით იხმარე აწ მაგისად ჩემად კადრად!
აგრე შმაგი არ ვაზირად, არად ვარგხარ არცა სხვად რად.

ხამსა, კაცმან პატრონისა საწყინარსა არ დახედნეს,
ოდენ სიტყვა უმეცრული უალაგოდ დაიყბედნეს?!
მე მაგისად მოსმენამდის რად არ ყურნი შემეჭედნეს!
შენ თუ მოგკლა, სისხლნი შენნი ჩემმან ქედმან მიიქედნეს!”

კვლა უბრძანა: “თუ-მცა მისგან აწ არ იყავ მოგზავნილი,
თავმან ჩემმან, თავსა მოგკვეთ, არად უნდა ამას ცილი!
წა, უკუდეგ! ავი, შმაგი, უმეცარი, შლეგი, წბილი!
შაბაშ სიტყვა, შაბაშ კაცი, შაბაშ საქმე, მისგან ქმნილი!”

დადრკა, სკამნი შემოსტყორცნა, ჰკრნა კედელსა, შეალეწნა;
დააცთუნნა, მაგრა მისთვის აალმასნა, არ აძეწნა:
ვით მიამბე წასლვა მისი, ვინ ალვისა მორჩი ხე წნა!
ვაზირისა ცრემლმან ცხელმან ღაწვნი თეთრნი აახეწნა.

ვაზირმან, გლახ, გამოჰრიდნა, მართ ვეღარას ვერ იძრწივნებს;
გამოძრწა და გამომელდა, გულსა წყლულსა მოიმტკივნებს;
შეის ხასობს, გაის ქუშობს, ენა ასრე მოაყივნებს,
მტერი მტერსა ვერას ავნებს, რომე კაცი თავსა ივნებს.

თქვა: “ცოდვათა ჩემთა მსგავსი ღმერთმან მეტი რა მიჩვენოს?
რად მოვღორდი, რად დავბნელდი, ნეტარ, ვინღა გამითენოს!
ვინცა კაცმან კადნიერად პატრონსა რა მოახსენოს,
ჩემნი დღენი მასმცა ადგან, რაძი ვითა გაისვენოს!”

Θύμωσε; άναψ’ ό ρήγας, π’ άκουσε τά λόγια αύτά,
κίτρινος, θεριό στήν όψη, τρόμαζ’ όποιος τόν κοιτά.
Κι έκραξε: «Τρελλέ, τι είπες; Δέ θέλω ν’ άκούσω πιά,
ό κακός κακό μαθαίνει, κακό έχει στήν καρδιά!

Τό κακό γοργά μοϋ τδπες σάν χαρμόσυνο χαμπάρι,
τοϋ ψαλάτη τό μαχαίρι πιό λαφρά θά μ’ είχε πάρει.
Πώς σοϋ γύρισε ή γλώσσα, γιά νά μοϋ τό πεις αύτό;
Πώς σέ είχα γιά βεζύρη, τέτοιο βλάκα καί κουτό;

Πώς δέ σκέφτηκες πώς έτσι θά λυπήσω τόν άφέντη,
μέ τ άνόητά μου λόγια, όπως ό μπεκρής στό γλέντι;
Πώς σάν άκουσα όλα τούτα δέν κουφάθηκαν τα άφτιά μου;
Νά σέ σκότωνα, τό κρίμα θά κρεμόταν στό λαιμό μου».

«Άν δέ σ έστελνε εκείνος», ξανακούει τό βασιλιά,
«0ά σ έπαιρνα τό κεφάλι δίχως λύπη μιά σταλιά.
Φύγε, χάσου, άφρων, βλάκα! Μωρέ τί ήρθε νά μοϋ πει!
Άκου, κοίταζε, φαντάσου, νά βεζύρης, νά προκοπή!»

Εσκυψε, σκαμνί άρπάζει, τό κομμάτιασε στόν τοίχο,
δέν τόν πέτυχε, μά κείνος τρόμαξε άπό τόν ήχο.
«Πώς τολμάς νά λές έπήγε κείνος ποϋχει λεύκης στάση;»
Εκλαψε πικρά ό βεζύρης, τό μυαλό του είχε σπάσει.

Τρόμαξε ό κακομοίρης, τόσκασε χωρίς μιλιά,
ξέφυγε σάν άλεπούδι μέ τόν πόνο στην καρδιά.
Πήγε άσος, φεύγει γάτα καί σάν τό βουνό βογ^ά,
ό εχτρός δέ βλάφτει τόσο, όσο ποιός γλώσσα κρατά.

Λέγει: « Γ ιά τά κρίματά μου μέ τιμώρησ’ ό θεός,
φαίνεται πώς θά τά χάσω, αν 8έν είμαι πιά τρελλός.
Ποιός στό βασιλιά μιλάειι, βρέ κουτέ, μέ τέτοιο θράσος,
σάν καί μένα θά τήν πάθει νά θυμάται τί είναι πάθος».

ვაზირი გაწბილებული მივა ბედითა შავითა;
ავთანდილს უთხრა დაღრეჯით, პირითა გამქუშავითა:
“მადლი რა გკადრო, აწ თქვენგან გავხასდი მე მაშა ვითა,
ვაჲ, კარგი თავი უებრო დავკარგე, დავაშავითა!”

ქრთამსა სთხოვს და ამხანაგობს, თუცა ცრემლსა არ იწურვებს:
– მიკვირს, რად სცალს წყლიანობად, რად არ გულსა შეიურვებს!-
“ვინ არ მისცეს ქადებული, მოურავსა მოიმდურვებს,
თქმულა: “ქრთამი საურავსა ჯოჯოხეთსცა დაიურვებს”.

ვით გამხადა, რა მიბრძანა, არ ეგების ჩემგან თხრობა:
რა სიავე, რა სირეგვნე, რა შლუობა, რა შმაგობა!
მე თვით კაცად აღარ ვარგ ვარ, აღარა მიც თავსა ცნობა;
ესე მიკვირს, რად არ მომკლა, მისცა თურე ღმერთმან თმობა.

მეცა ვიცოდი, რაცა ვქმენ, ცთომით არ წამკიდებია,
ვიაზრე, გამიწყრებოდა, ჭმუნვა მით გამდიდებია;
განგებით ქმნილსა რისხვასა ვერავინ დაჰრიდებია!
შენთვის სიკვდილი ლხინად მიჩს, ჭირი არ გამცუდებია”.

ყმამან უთხრა: “აღარ-წასლვა არ ეგების ჩემგან აროს.
იადონი მაშინ მოკვდეს, ოდეს ვარდმან იდამჭნაროს.
ხამს, უძებნოს ცვარი წყლისა, მისთვის თავი ყოვლგან აროს,
ვერ უპოვოს, რა ქმნას, ანუ გული რითა დაიწყნაროს!

უმისოდ მყოფი ვერ გავსძლებ ჯდომასა, ვერცა წოლასა,
მართ ნადირთაებრ გაჭრასა ვირჩევ, მათ თანა რბოლასა;
ასრე გასრულსა რად მნუკევს მისთა მებრძოლთა ბრძოლასა?
სჯობს უყოლობა კაცისა მომდურავისა ყოლასა.

მოვახსენებ ერთხელ კვლაცა, აწ რაზომცა მეფე წყრების,
ნუთუ გაბრჭოს, გული ჩემი ვით იწვის და ვით ენთების;
არ გამიშვებს, გავიპარვი, რა იმედი გარდმიწყდების,
მე თუ მოვკვდე, ჩემი კერძი სოფელიმცა გარდიფხვრების!”

Ντροπιασμένος ό βεζύρης κλαίει τή μοίρα του τή μαύρη,
σκυθρωπός, νευριασμένος, έκραξε στόν άμιρμπάρη:
«Πώς νά σέ ευχαριστήσω, δέν ξέρω ό ξεκουτιάρης,
μοϋ έχασες τό κεφάλι, στό λαιμό σου θά μέ πάρεις!»

Χωρατά, ζητάει ρουσφέτι, μετά μάτια δακρυσμένα,
τό θαμάζω πώς αστεία κάνει μ’ ήπατα κομμένα!
Όποιος τάζει καί δέ δίνει στόν θεό του άμαρτάνει,
ξέρουμε πώς τό ρουσφέτι καί στόν Άδη δουλειές κάνει.

«Τις βρισιές καί τις φωνές του δέ μπορώ νά σ’ ιστορήσω,
τήν κακία, κουταμάρα, άμυαλία άσε πίσω.
Δέν άξίζω πιά πεντάρα, τό κεφάλι μου γυρίζει.
Πώς δέ μ’ άφησε στόν τόπο, ό θεός μόνο γνωρίζει!

Μά ήξερα πού πηγαίνω, δέ μοϋ ήρθε άτυχία,
ήξερα τό τί θά γίνει, δμως πήγα, τί βλακεία!
Πώς μπορώ νά άποφύγω τήν καταδρομή τής μοίρας,
μά γιά σένα καί ό χάρος θά μοϋ φαινόταν σωτήρας».

Ειπ’ ό Άβταν: «Δέν μπορεϊ, πρέπει σιμά του νά βρεθεί,
τό άηδόνι άποθνήσκει σάν τό ρόδο μαραθεί.
Χρέος του είναι νά πετάξει γιά σταλαματιά δροσιά
κι αν δέν έβρει, τί θά κάμει, πού θά βρεϊ παρηγοριά;

Οΰτε σ’ ϋττνο, ούτε ξύπνια μακριά του δέ θά βρω,
κάλλιο σά θεριό νά τρέχω καί μαζί του νά γυρνώ.
Τί μέ θέλει σ’ αύτό τό χάλι, τί ζητά άπ’ τό χαμένο;
Κάλλιο νά μήν είχ’ κανένα, παρά εν’ άπελπισμένο.

Όσο κι αν θυμών’ εκείνος, εγώ θά ξαναμιλήσω,
ήμπορεϊ, θά καταλάβει πώς πιά 8έ μπορώ νά ζήσω.
Κι αν αυτός δέ θά μ’ άφήσει, θά τό σκάσω μυστικά,
αν πεθάνω, ας πάει νά γίνουν τής μοίρας μου τά γραφικά».