ვინცა გზას ნახნის უცხონი, ჰმსახურებდიან, ჰყმობდიან,
მოვიდოდიან საჭვრეტლად, მას ზედა სტრფიალობდიან,
ეძნელებოდის გაშვება, გაყრასა ძლივ დასთმობდიან,
გზის ყოლაუზი მისციან, ჰკითხის რა, უამბობდიან.

მულღაზანზარს მიეახლა, ადრე დაჰლევს გზასა გრძელსა;
მინდორს ნახა სპა ლაშქართა და ნადირთა ჰგვანდეს მსრველსა,
ყოვლგნით ალყა შემოეკრა, მოსდგომოდეს გარე ველსა,
ისრიან და იზახიან, მხეცსა სჭრიან ვითა მჭელსა.

კაცი ემთხვია; მას ჰკითხა ამბავი მის ლაშქარისა,
უბრძანა: “ისი ვისია ხმა ზათქისა და ზარისა?”
მან უთხრა: ” ფრიდონ ხელმწიფე, მეფე მულღაზანზარისა,
იგი ნადირობს, შეუკრავს ნაპირი ველ-შამბნარისა”.

მათ ლაშქართაკე წავიდა მით უსახოთა ქცევითა,
გამხიარულდა; შვენება მის ყმისა ვთქვიმცა მე ვითა!
მისთა გამყრელთა დააზრობს, შემყრელთა დასწვავს მზე ვითა,
ნახოს, მჭვრეტელთა ახელებს, ტანი ლერწამობს რხევითა.

მათ ლაშქართა ყოლბსა შუა ორბი სითმე გარდმოფრინდა;
ყმამან ცხენით შეუტივა, გაამაყდა, არ შეშინდა,
შესტყორცა და ჩამოაგდო, დაეცა და სისხლი სდინდა,
გარდახდა და ფრთენი დასჭრნა, წყნარად შეჯდა, არ აქშინდა.

იგი რა ნახეს, მესროლნი სროლასა მოეშლებოდეს,
ალყა დაშალეს, მოვიდეს, მოეხვეოდეს, ბნდებოდეს,
იქით და აქათ უვლიდეს, ზოგნი უკანა ჰყვებოდეს,
ვერცა ჰკადრებდეს: “ვინ ხარო”, ვერცა რას ეუბნებოდეს.

მინდორსა შუა გორი დგა, ფრიდონ მას ზედა დგებოდა;
ღირსნი მას თანა სროლასა ორმოცი კაცი ჰხლებოდა;
მუნ დაემართა ავთანდილ, მას თანა ყოლბი ჰყვებოდა.
ფრიდონს უკვირდა: “რა ქმნესო”, მისთა სპათათვის წყრებოდა.

Άγνωστοι πού τόν έβλέπαν, πρόθυμα τόν χαιρετούσαν,
τρέχανε νά τόν κοιτάξουν, τήν κορμοστασιά θωροΰσαν.
Τούςλυπούσ’ ό μισεμός του κι ή βαριά του χωρισιά,
τοΰ έδείχνανετό δρόμο, άπαντούν μ’ άπελπισιά.

Σίμωσε στό Μουλγαζανζάρ, γοργά πέρασε τό δρόμο,
στήν κοιλάδα στρατό είδε, σπέρναν στά θεριά τόν τρόμο.
Έκυκλώσανε τόν κάμπο, τόν έβάλανε στή μέση,
έσερναν τίς σαϊτιές, θεριών πλήθη είχαν πέσει.

Ρώτησ’ έναν οδοιπόρο: «Γιατί τού στρατού τό τμήμα,
τί σημαίνει ή βοή, τού συναγερμού τό σήμα;»
Απαντάει: «Ό Πριντόν; τού Μουλγαζανζάρ άφέντης,
κυνηγά κι όλο τόν τόπο τόν έκύκλωσ’ ό λεβέντης».

Τό στρατό αύτό σιμώνει λεβέντης άντρειωμένος,
εύθυμος. Τήν ομορφιά του πώς νά ψάλλω ό καημένος;
Παγωνιά ό χωρισμός του καί σιμά του καίει σάν ήλιος,
τρέλλαιν’ όσους συναντούσε ή κορμοστασιά κι ό ϊδιος.

Πάνω από τούς στρατιώτες πέταγ’ ένας άετός,
τ’άλογο κεντρών ό Άβταν καί πάει καμαρωτός.
Βέλος σύρει κι ό αητός έπεσε ματοβαμμένος,
πηδά, κόβει τίς φτερούγες καί γυρνά φχαριστημένος.

Τ ίδανε οί στρατιώτες καί έπαψαν νά τοξεύουν,
τόν κυκλώσαν θαυμασμένοι, μέ ματιές τόν πασπατεύουν.
Τό στρατί αύτό τό κλείνουν, άν άκολουθοϋν οί άλλοι,
δεν τολμουν νά τού μιλήσουν, κανείς τσιμουδιά δέ βγάλει.

Λόφος υψωνόταν πέρα, κεί στεκόταν ό Πριντόν,
καί σαράντα μέ σαΐτες παραστέκονταν σ’ αύτόν.
Τούς πλησίασε ό Άβταν, τόν τριγύρισαν τοξότες,
άποροΰσε ό βασιλιάς, μάλωνε τούς στρατιώτες.

ფრიდონ მონა გამოგზავნა: “წა, ნახეო ისი სპანი,
რა ქმნეს, ალყა რად დაშალეს, სად წადიან ვითა ბრმანი?”
მონა ფიცხლა მოეგება, ნახა სარო, მორჩი ტანი,
დადგა, თვალნი გაურეტდეს, დაავიწყდეს სიტყვის თქმანი.

ავთანდილ ცნა, თუ: “ისია მოამბვედ ჩემად რებული.
– უთხრა: “არქვი შენს პატრონსა ეს ჩემი დავედრებული:
ვარ უცხო ვინმე ღარიბი, საყოფთა მოშორვებული,
ძმად-ფიცი ტარიელისი, თქვენს წინა მომგზავრებული”.

მონა წავიდა ფრიდონის თხრობად ამბვისა მისისად,
უთხრა: “მზე ვნახე მოსრული, ჩანს მანათობლად დღისისად;
ვაზრობ, იგიცა დაშმაგდენ, თუ ბრძენთა ნახონ ისი სად;
ვარ ძმაო ტარიელისი შეყრად ფრიდონის მქისისად.

რა ” ტარიელ” მოისმინა, ფრიდონს ჭირი უსუბუქდა,
თვალთა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს, გული უფრო აუჩუქდა,
მონაქროლმან ვარდი დაზრა, წამწამთაგან ბუქი ბუქდა;
შეიყარნეს, ერთმანერთი მათგან იქო, არ გაუქდა.

ფიცხლა იგი ქედი ჩავლო, ჩაეგება ფრიდონ წინა;
რა შეხედნა, ესე თქვა, თუ: “თუ არ მზეო, ისი ვინ- ა?”
მას ჰმეტობდა, რაცა ქება მონისაგან მოესმინა;
ერთმანერთსა გარდაუხდეს, ლხინმან ცრემლი აფრქვევინა.

მოეხვივნეს ერთმანერთსა, უცხოებით არ დარიდონ;
თვით უსახოდ ფრიდონს ყმა და მოეწონა ყმასა ფრიდონ;
რა მჭვრეტელთა იგი ნახონ, მზე მათ თანა გააფლიდონ,
მომკალ, ბაზარს სხვა მათებრი ივაჭრონ რა, ანუ ყიდონ.

ფრიდონისებრნი მოყმენი ვინმცა ვით ვინ ეგებიან!
მაგრა მას ახლავს ქებანი, მართ მეტი არ მიხჰვდებიან;
მზე უჩინო იქმს მნათობთა, რა ახლოს შეიყრებიან,
დღისით ვერ ნათობს სანთელი და ღამით შუქნი ჰკრთებიან.

Έστειλ’ ό Πριντόν τό δούλο: «Άμε, κοίτα τί συμβαίνει,
τ είν αύτή ή αταξία καί ό όχλος τί παθαίνει;»
Ετρεξε γοργά ό δούλος καί ειδε τό κυπαρίσσι,
στάθηκ’, άνοιξε τά μάτια, δέ μπορούσε νά μιλήσει.

Ένιωσε ό ήρωάς μας τού Πριντόν είναι σταλμένος
κι είπε: «Πές στ’ άφεντικό σου, είμαι περιπλανημένος,
ζένος είμαι καί γυρίζω μακριά άπ’ τούς δικούς μου,
του Ταριέλ έμπιστος φίλος, στέλλω τούς χαιρετισμούς μου».

Ηρθ’ ό δούλος στόν Πριντόνα. «Πές» , τού λέει, «τό τί είδες».
Είπε: «Είδα κεί έκεϊνον, πού σάν ήλιος ρίχν’ άχτίδες.
Κι οι σοφοί θαρρώ άκόμα θά τά σάστιζαν κοντά του,
Αδελφός τοϋ Ταριέλ”, είπε, “φέρνω δώ τό μήνυμά του”».

Σάν τού είπε γιά τόν Ταριέλ, σύχασε ό βασιλιάς,
δάκρυσε καί ή καρδιά του άνασκίρτησε μέ μιάς.
Πάχνη σκέπασε τό ρόδο, στράψαν αστραπές τ ’ άστέρια,
σίμωσαν, άγκαλιαστήκαν καί έσφίξανε τά χέρια.

Βιαστικά στήν άπαντή του ό Πριντόν τρέχ’ άπ’ τό λόφο,
τόν άντίκρυσε καί είπε: «Βλέπω τόν ήλιο ατόφιο».
Είν ό Άβταντίλ ώραΐος κι οί έπαινοι τού ταιριάζουν,
πέζεψαν, άγκαλιαστήκαν, δάκρυα ρέμα κατεβάζουν.

Ξέν’ αύτοί άγκαλιαστήκαν κι άλλαξαν χαιρετισμόν,
τόν Πριντόν σκλαβών’ ό Άβταν καί τόν Άβταν ό Πριντόν.
Όποιος μιά φορά τούς είδε, τόν ήλιο δέλογαριάζει,
σκότωσε με άν κάπου τέτοιους πουλεϊ καί αγοράζει.

Δέν υπάρχει άλλος λεβέντης όμορφος σάν τόν Πριντόν,
μά τοΰ Άβταντίλ οί χάρες ξεπερνοΰνε κι αύτόν.
Σβήνει ό ήλιος τά άστρα όλη μέρα ώς τό βράδυ,
κερί δέ φέγγει στόν ήλιο, μά φωτίζει στό σκοτάδι.

ცხენთა შესხდეს, გაემართნეს, ფრიდონისსა მივლენ სრასა.
დაიშალა ნადირობა, მოეშალნეს მხეცთა სრვასა;
ავთანდილის ჭვრეტად სპანი იქით-აქათ იქმენ ჯრასა,
თქვეს : “ასეთი ხორციელი შეუქმნია რაგვარ რასა?”

ყმა ფრიდონს ეტყვის : “ისწრაფი, ვიცი, ამბვისა თხრობასა,
გიამბო, ვინ ვარ, სით მოვალ, – ვინათგან ჰლამი ცნობასა, –
ანუ სით ვიცნობ ტარიელს, ანუ რად ვიტყვი ძმობასა,
იგი ძმად მიხმობს, ძმა ხარო, თუცა ძლივ ღირს ვარ ყმობასა.

მე ვარ ყმა როსტან მეფისა, მოყმე არაბეთს ზრდილობით,
დიდი სპასპეტი, სახელად მიხმობენ ავთანდილობით,
ძე დიდებულთა დიდ-გვართა, ზრდილი მეფეთა შვილობით,
საკრძალავი და უკადრი, მყოფი არვისგან ცილობით.

დღესა ერთსა მეფე შეჯდა, ნადირობას გამოვიდა;
მინდორს ვნახეთ, ტარიელი, ცრემლთა ღვრიდა, ველთა რწყვიდა,
გაგვიკვირდა, გვეუცხოვა, ვაწვიეთ და არ მოვიდა,
ჩვენ გვეწყინა, არ ვიცოდით, მას თუ ცეცხლი რაგვარ სწვიდა.

მეფემან სპანი შეპყრობად შეუზახნა და წყრებოდა;
მან უჭირველად დახოცნა, ომი არ მისჭირდებოდა,
ზოგსა მხარ-თეძო დაჰლეწა და ზოგთა სული ჰხდებოდა;
მუნღა ცნეს, ეტლი მთვარისა რომე არ დაბრუნდებოდა.

მათ სპათაგან ვერ-შეპყრობა ცნეს მეფეთა მეტად მწყრალთა,
თვით შესხდეს და შეუტივეს ამაყთა და არას მკრძალთა.
რა ტარიელ მეფე იცნა, მუნღა დაჰკრთა მათთა ხრმალთა,
ცხენსა მისცნა სადავენი, დაგვეკარგა წინა თვალთა.

ვძებნეთ და კვალი ვერ ვპოვეთ, დავსწამეთ ეშმაურობა.
მეფე დაჭმუნდა, დაშალა სმა, ნადიმობა, პურობა.
მე ვეღარ გავსძელ მისისა ამბვისა არ-დასტურობა,
გამოვიპარე საძებრად: მწვიდა ცეცხლი და მურობა.

Κάθησαν στά άλογά τους καί πήγαν πρός τό παλάτι,
σταματήσαν τό κυνήγι καί οί δυό χαρά γεμάτοι.
Ό καθένας προσπαθούσε τόν Άβταντίλ νά κοιτάζει
κι όλοιλέγαν: «Ποιός καί πότε τέτοιο πλάσμα έχει πλάσει;»

Λέγ’ ό νέος στόν Πριντόνα: «Ξέρω, θέλεις νά ιστορήσω,
θά σοϋ πω ποιός κι από ποϋ ‘μαι, μυστικό δέ θά κρατήσω.
Άπό ποϋ τόν Τάρη ξέρω καί μιλώ γι άδελφοσύνη,
έτσ’ έκεϊνος μ’ ονομάζει, τόση έχει καλοσύνη.

Ροστεβάν ό βασιλιάς μου, γέννημα τής Αραβίας,
Άβταντίλ τό ονομά μου, βαθμό έχω στρατηγίας.
Ίσος μέ βασιλοπαίδι, είμ’ άπό μεγάλο γένος,
περήφανος, τιμημένος, ποιός τολμά νά μ’ άντιλέγει;

Μιά φορά ό βασιλιάς μου είχε βγει γιά τό κυνήγι,
στό λαγκάδι άντικρύζει τόν Ίαριέλ, δάκρυα χύνει.
Σάν περίεργο μάς ήρθε, τόν καλέσαμε, άρνήθη,
όργιζόμαστ’, άποροΰμε τί κακό ναχει στά στήθη.

Θύμωσε ό βασιλέας, διατάζει νά τόν πιάσουν,
ό Ίαριέλ όλους σκοτώνει, ποιοι στή μάχη θά τόν φτάσουν;
Άλλον έκοψε τά χέρια, άλλοι χάσαν τίς ψυχές τους.
Τότε μάθαν: τό φεγγάρι δέ φοβάται τίς φωνές τους.

Άναψε ό βασιλέας, πρόσταζε ευθύς νά τρέζουν,
ίππεψε κι αύτός καί πάει γιά νά τόν παγιδέψονν.
Γνώρισε τό βασιλέα, δέν έσήκωσε σπαθί,
φτέρνισε τό άλογό του καί προφταίνει νά χαθεί.

Τόν ζητήσαμε τού κάκου, οϋτε ϊχνος δέν άφήκε,
άκεφος ό βασιλιάς ησυχία πιά δέ βρήκε.
Χρέος κι εγώ θεωρούσα νά μάθω τό μυστικό του,
έφυγα κρυφά άπ’ τούς άλλους, μ’ ετρωγε τό φέρσιμό του.

იგი ვძებნე წელსა სამსა არ ვიამე არცა ძილი.
მათ მასწავლეს, ხატაელნი ვნახენ მისგან დაკოდილი;
ვპოვე ვარდი მოყვითანე, შუქ-მკრთალი და ფერ-მიხდილი,
შემიტკბო და შემიყვარა, ვითა ძმა და ვითა შვილი.

ქვაბნი წაუხმან დევთათვის, სრულად გაჰმესისხლებია;
მუნ ასმათ ახლავს მარტოსა, სხვა არვინ უახლებია;
მას მუდამ ძველი ცეცხლი სწვავს, არ ახალ, არ ახლებია,
ვა ჰმართებს მისსა გაყრილსა, შავი ხლა თავსა ჰხლებია.

ქალი მარტო ქვაბსა შიგან ზის მტირალი, ცრემლ-ნაწთომი;
ყმა ნადირსა უნადირებს, ლომის ლეკვსა ვითა ლომი,
მიართვამს და აგრე არჩენს იგი ერთგან ვერ-დამდგომი,
მისგან კიდე სანახავად არა უნდა კაცთა ტომი.

მე უცხოს უცხო მანატრა მოსმენა სანატრელისა,
მითხრა ამბავი მისი და მისისა სასურველისა.
რა ჭირნი დათმნა, ვერ იტყვის აწ ენა ესე ხელისა,
ჰკლავს სურვილი და ვერ-ჭვრეტა მისისა დამმარხველისა.

ვითა მთვარე დაუდგომლად იარების, არ დადგების;
მასვე ცხენსა შენეულსა ზის, აროდეს გარდაჰხდების;
არას ნახავს პირ-მეტყველსა, ვით ნადირი კაცთა ჰკრთების.
ვა მე, მისსა მგონებელსა, ვა მას, ვინცა მისთვის კვდების!

მის ყმისა ცეცხლი მედების, დამწვა ცეცხლითა მისითა;
შემებრალნეს და გავშმაგდი, გავხე ცნობითა ვისითა;
მომინდა მისთა წამალთა ძებნა ზღვითა და ქვიშითა;
შევიქეც, ვნახენ მეფენი, მყოფნი გულითა მქისითა.

დავეთხოვე და გამიწყრა, მეფე მიეცა ჭმუნვასა.
დავყარენ ჩემნი ლაშქარნი, მით იზახიან მუნ ვასა;
გამოვიპარე, დავეხსენ სისხლისა ცრემლთა წურვასა,
აწ ვეძებ მისთა წამალთა, ვიქმ იქით-აქათ ბრუნვასა.

Δίχως ύπνο νά χορτάσω, τόν ζητούσα τρία χρόνια,
τελευταία μοϋ τόν δεϊξαν Χαταϊτες μέσ’ στ αλώνια.
Κίτρινο καί μαραμένο τό τριαντάφυλλο στεκόταν,
μά μέ δέχθηκε σάν γιό του, σάν πατέρας μοϋ φερνόταν.

Άπ’ τούς δράκους τή σπηλιά τους τούς τήν κούρσεψε μέ μάχη,
μόνο μιά μένει μαζί του, ή Άσμάτ του, χρόνια νάχει.
Καί παλιά τόν βασανίζει φλόγα άσβηστη αιώνια,
πού τόν άφησε νά κλαίει, τόνε κυνηγούν δαιμόνια.

Μά ή κόρη στή σπηλιά της κάθεται καί δάκρυα χύνει
κι ό Ταριέλ θεριά σκοτώνει, νάχει γιά τροφή έκείνη.
Φέρνει τή διατροφή της καί ό Iδιοςπάλι φεύγει,
καί έκτός άπ’ τήν Άσμάτ τόν καθένα άποφεύγει.

Άγνωστός μου μέ άνάβει πόθος, όλα του νά μάθω
τά παλιά τά βάσανά του, τήν άγάπη τον ώς τόν τάφο.
Τούς καημούς, τούς πόθους, ποια γλώσσα μπορεΐ νά μετρήσει;
Τόν σκοτώνει ό πόθος πόχει νά τήν δει νά ξαναζήσει.

΄Αν φεγγάρι όλο πλανιέται, δίχως νάχει καμιά στάση,
στ άλογο πάντα καβάλα, δέν πεζεύει ν’ άποστάσει.
Δέ σιμώνει πιά κανένα, σά θεριό άπ’ όλους φεύγει.
Τί καημός νά τόν θυμάμαι, ή ψυχή μου πάει νά έβγει.

Ή φωτιά του μ’ άργοκαίει, δάκρυα χύνω πικρά;
ο καημός του μέ τρελλαίνει, ή καρδιά μου σπαρταρά.
Βάλσαμο νά εβρω ψάχνω κάμπους, θάλασσες, βουνά,
ήρθα πίσω, τούς άρχόντους εΐ8α – μάτια σκοτεινά.

Θέλησα νά φύγω πίσω, μά ό ρήγας πικραμένος,
ό στρατός πού θά άφήσω, όλος κλαίει άπελπισμένος.
Έφυγα κρυφά νά πάψει των δακρύων του τό ρέμα,
βάλσαμο γιά κείνον νά ’βρω παντού ρίχνω γοργό βλέμμα.

შენი მან მითხრა ამბავი მისგან ძმობისა შენისა,
აწ მიპოვნიხარ უებრო, შენ – საქებელი ენისა;
გამომირჩიე, სით მიჯობს ძებნა მის მზისა ზენისა,
მისთა მჭვრეტელთა ლხინისა, ვერ-მჭვრეტთა ამაზრზენისა”.

აწ ფრიდონ იწვის სიტყვითა მის ყმისა ნაუბარითა;
ორნივე სწორად მოსთქმიდეს მოთქმითა საქებარითა,
გულ-ამოსკვნილნი გულითა ტირან ვერ-დამთმობარითა,
მუნ ვარდსა წყლითა ცხელითა რწყვენ ტევრთა საგუბარითა.

ლაშქართა შიგან შეიქმნა ხმა ტირილისა დიდისა,
ზოგთაგან ხოკა პირისა, ზოგთაგან სრევა რიდისა.
ფრიდონ ტირს, მოსთქვამს ხმა-მაღლად, გაყრილი წლისა შვიდისა:
უხანობა და სიცრუვე, ვა, საწუთროსა ფლიდისა!

ფრიდონ მოსთქვამს: “რა შეგასხათ, ვერ-საქებო, ვერ-სათქმელო!
ხმელთა მზეო, სამყაროსა მზისა ეტლთა გარდამხმელო,
მოახლეთა სალხინოო, სიცოცხლეო, სულთა მდგმელო,
ცისა ეტლთა სინათლეო, დამწველო და დამანთქმელო!

რა მოგეშორვე, მას აქათ სიცოცხლე მომძულვებია;
თუცა შენ ჩემად არა გცალს, მე შენთვის მომსურვებია;
შენ უჩემობა ლხინად გიჩს, მე დია მიმჭირვებია,
ოხერ სიცოცხლე უშენოდ, სოფელი გამარმებია!”

ფრიდონ თქვნა ესე სიტყვანი მოთქმითა შვენიერითა;
სული დაიღეს, დადუმდეს, მივლენ არ თურე ღერითა.
ავთანდილ მჭვრეტთა აშვენებს ტურთითა აერ-ფერითა,
მელნისა ტბათა მიჯარვით ჰბურავს გიშრისა ჭერითა.

ქალაქს შევიდეს, მუნ დაჰხვდა სრა მოკაზმული სრულითა,
სახელმწიფოთა ყოვლითა გასაგებლითა სრულითა;
მონანი ტურფად მოსილნი წესითა იყვნეს რულითა!
შეჰფრფინვიდიან ავთანდილს გულითა სულ-წასულითა.

Μοϋ ομίλησε γιά σένα, ποΰστε φίλοι άγαπημένοι,
τώρα άσύγκριτο σέ βρήκα, σοϋ αξίζουν οί έπαινοι.
Πές μου τώρα ποϋ θά πάγω νά ζητώ τήν κορασιά;
Χάρη γιά δσους τήν εί8αν κι δσοι όχι – άπελπισιά».

Έφλογίσαν τόν Πριντόνα τού Άβτάν αύτά τά λόγια,
λύπη νιώσανε κι οί δυό τους, λύπ’ ανείπωτη άπόγεια.
Πικραμένες οί καρδιές τους, δέν μπορούν νά ησυχάσουν,
δάκρυα τά ρόδα βρέχουν, τά ματόκλαδα αιμα στάξουν.

Κλαίει ό στρατός, χτυπιέται, θρηνούν, δέρνουνται, γογγίζουν,
άλλοι όψεις τσουγκρανίζουν, άλλοι τούς χιτώνες σχίζουν.
Κι ό Πριντόν τό μισεμό του κλαίει μ’ άνείπωτο καημό,
λέει: «Άστατος ό κόσμος πόχει πόνους καί καημό».

Καί φωνάζει: «Ύμνος ποιος σοϋ ταιριάζει τοϋ γενναίου,
σύ τό χάρμα τών άνθρώπων, ήλιε κόσμου έσύ νέου;
Σύ ζωή, χαρά καί κάλλος, πού χαρά χαρίζεις σ’ δλους,
πού τά άστρα σύ ορίζεις, κι ούρανοϋ φωτίζεις θόλους!

Άπ’ τοϋ χωρισμού τή μέρα καταριέμαι τή ζωή μου,
άν έσύ μ’ εχεις ζεχάσει, σταματάει ή πνοή μου.
Αψηφάς τό χωρισμό μου, μά πονώ έγώ μακριά σου,
άσκοπ’ είναι ή ζωή μου, νά βρεθώ ποθώ κοντά σου».

Ο Πριντόν μοιρολογώντας έλεγε αυτούς τούς στίχους,
ησυχάσανε, σωπάσαν, βγήκαν μέ πένθιμους ήχους.
Γοητεύει ό Άβταντίλ όλους μέ τήν ομορφιά του,
των ματιών τις μαύρες λίμνες, τά μαύρα ματόκλαδά του.

Νά τους, φτάσανε στήν πόλη, στό βασιλικό παλάτι,
έκεΐτούς δέχθηκαν όλοι μέ αρχοντικό άντάτι.
Χρυσοστόλιστοι σταθήκαν μέ τήν τάξη οί μεγιστάνες,
τόν Άβταντίλ καμαρώνουν μέ καρδιές χαρά γεμάτες.

შევიდეს და დიდი შექმნეს ჯალაბობა, არ ხალვათი:
იქით-აქათ დიდებულნი წარიგებით ათჯერ ათი;
თვით ორნივე ერთგან დასხდეს; ვითა ვინ თქვას ქება მათი!
ბროლ-ბადახშსა აშვენებდა ზოგან მინა, ზოგან სათი.

დასხდეს, შეიქმნა პურობა, გაამრავლებდეს მახალსა,
უმასპინძლებდეს ავთანდილს, ვითა მზახალი მზახალსა,
მოიღებდიან ჭურჭელსა ტურფასა, ახალ-ახალსა,
მაგრა მის ყმისა მჭვრეტელთა გული მიეცა, გლახ, ალსა.

მას დღე სვეს, ჭამეს, გარდახდა ნადიმი მსმელთა დასისა.
გათენდა, ბანეს ავთანდილ, რიცხვი ძეს მუნ ატლასისა,
შესამოსელი შეჰმოსეს დრაჰკნისა ბევრ-ათასისა,
შეარტყეს წელთა სარტყელი, დაუდებელი ფასისა.

ყმამან დაყვნა დღენი რამე, თუცა ყოვნას ვერა სთმობდა,
ფრიდონს თანა ნადირობას გავიდის და თამაშობდა,
სწორად ჰხოცდა შორს და ახლოს, თუ რას ხელსა მიაპყრობდა,
მისი სროლა მშვილდოსანსა ყველაკასა აწბილობდა.

ყმა ფრიდონს ეტყვის: “გესმოდეს ჩემი აწ მონახსენები:
მე შენი გაყრა სიკვდილად მიჩს და მით თავსა ვევნები,
მაგრა არა მცალს დღე-კრულსა, ცეცხლი მწვავს მოუთმენები,
გზა გრძელი, საქმე სასწრაფო მიც, დია დავეყენები.

მართალ-ა, შენი გამყრელი თვალი თუ ცრემლსა ღვრიდესა,
დღეს წაუვალი ვერა ვარ, მით ცეცხლი სხვაცა მწვიდესა;
დგომა მგზავრისა ცთომაა, კარგსა იქმს, თავსა სწვრთიდესა;
სადა გინახავს იგი მზე, წამომყევ ზღვისა კიდესა”.

ფრიდონ უთხრა: “დასაშლელი ჩემგან არა არ გეთხრობის;
ვიცი, რომე აღარა გცალს, შენ ლახვარი სხვა გესობის:
წადი, ღმერთი გიწინამძღვრებს, შენი მტერი დაემხობის,
მაგრა თქვი, თუ უშენობა ჩემგან ვითა დაითმობის?

Μπήκαν καί άρχόντων πλήθος έγεμίσαν τό παλάτι,
εκαθήσαν στό τραπέζι άρχοντοι έκατό νομάτοι.
Ο Άβτάν καί ό Πριντόνας πλάγι κάθησαν κι οί δύο,
κρύσταλλο μέτό ρουμπίνι, ταίριαζαν στό μεγαλείο.

Εκαθήσαν στό τραπέζι, τό σερμπέτι τρέχει ρέμα.
Ό Πριντόν τιμά τόν Άβταν, σά δικού του γένους θρέμμα.
Ολο νέα εϊδη φέρνουν πιό ορεχτικά φαγιά,
όσοι τόν Άβταν κοίταζαν τούς έφλόγιζε φωτιά.

Όλη νύχτα τρωγόπιναν, χαράματα σηκωθήκαν,
λοϋσαν τον Άβτάν οί δούλοι, στά άτλάζια έντυθήκαν.
Τον φορέσαν πλούσια ρούχα δραχμών έκατό χιλιάδων,
τόν έζώσανε μιά ζώνη μέ άξία μυριάδων.

Πέρασαν κάμποσες μέρες κι άν καί άνυπομονούσε,
στό κυνήγι ό Πριντόν, στό παιγνίδι τόν γλεντούσε.
Η σαγίτα του χτυπούσε τά άγρίμια δίχως λάθος,
ήταν ή ματιά του βέλος κι ή κορμοστασιά του βράχος.

Είπ’ ό νέος στόν Πριντόνα: «Άκουσε τί θά σοϋ πώ,
θάνατο θά προτιμούσα άπ’ αύτό τό χωρισμό.
Είν άδύνατο νά μείνω, καίει μέσα μου φωτιά,
μακρινός είναι ό δρόμος, δέχωρεΐ άργοποριά.

“Εχει δίκιο όποιος κλαίει σάν εσένα αφήνει πίσω,
δέν μπορώ νά μείνω άλλο, πώς τή φλόγα μου θά σβήσω;
Είν’ κακή ή αργοπορία και χαρα τον πον το ξέρει,
δείξε μου τό ακρογιάλι, όπου είδες τό αστέρι».

Κι ό Πριντόν τοΰ απαντάει: «Δέν μπορώ νά σέ κρατήσω,
ξέρω πώς καιρό δέν έχεις καί τόν πόνο σου θά σβήσω.
Διάβα κι ό θεός μαζί σου, άς χαθούνε οι εχθροί σου,
όμως πώς θά ήμπορέσω ν αποχωριστώ μαζι σου;