წიგნი ავთანდილისა თავის ყმათა თანა

CARTA DE AVTANDIL A SUS VASALLOS

დაწერა, თუ: “ჩემნო ყმანო, გამზრდელნო და ზოგნო ზრდილნო,
ერთგულნო და მისანდონო, ამას ზედა გამოცდილნო,
თქვენ ჩემისა საწადლისა მიდგომილნო, ვითა ჩრდილნო,
წიგნი ჩემი მოისმინეთ, ყოვლნო ერთგან შემოყრილნო!

მიწაცა თქვენი ავთანდილ, ისმინეთ, გიწერ მე რასა:
თვით ვიქმ ხელითა ჩემითა ამა წიგნისა წერასა,
ცოტასა ხანსა ვარჩივე გაჭრა სმასა და მღერასა,
პურად და საჭმლად მივენდევ ჩემსა მშვილდსა და ცერასა.

საქმე რამე მიც თავისა ზე სადმე გარდსახვეწელი,
დავყო მარტოდ და ღარიბად ესე წლეული მე წელი,
გემუდარები ამისთვის, ვარ თქვენი შემომხვეწელი,
მე დამახვედროთ სამეფო მტერთაგან დაულეწელი.

მე შერმადინ დამიგდია, ჩემად კერძად პატრონობდეს,
სიკვდილსა და სიცოცხლესა სადამდისცა ჩემსა სცნობდეს,
ყოვლთა მზეებრ მოგეფინოს, ვარდს არ ზრვიდეს, არ აჭნობდეს,
შემცოდესა ყველაკასა ვითა ცვილსა დაადნობდეს.

თქვენცა იცით, გამიზრდია, ვითა ძმა და ვითა შვილი.
ამას ასრე ჰმორჩილობდით, არის ვითამც ავთანდილი,
ბუკსა იკრას, აქმნევინეთ ყოვლი საქმე, ჩემგან ქმნილი;
მე თუ დრომდის არ მოვიდე, გლოვა გმართებს, არ სიცილი”.

ესე წიგნი გაასრულა წყლიანმან და სიტყვა-ნაზმა,
წელთა ოქრო შემოირტყა, საღარიბოდ მოეკაზმა,
ბრძანა: “მინდორს შევჯდებიო”, ლაშქარიცა დაერაზმა;
მასვე წამსა წამოვიდა, შინა ხანი არა დაზმა.

ბრძანა: “წადით ყველაკაი, აქა მომხრედ არვინ მინა”.
მონებიცა მოიშორვა, თავი გაითავისწინა,
მარტო გარე შემობრუნდა შამბი შიგან გაირბინა,
მიწყივ მისად საგონებლად მისი მკლველი თინათინ- ა.

Y escribió lo siguiente: “A mis buenos vasallos, maestros y discípulos,
vasallos fieles y leales de méritos probados e innumerables,
que como sombra inseparable acompañasteis todos mis deseos,
prestad oído a mi mensaje reunidos todos juntos.

Estad atentos. Yo, Avtandil, tierra bajo vuestros pies,
he escrito para vosotros con mi propia mano esta carta.
Por algún tiempo prefiero la aventura al canto y los banquetes;
yo mismo me buscaré el pan y la carne con mi brazo y mi arco.

Debo, por importantes motivos, irme a lejanos países;
parto solo y durante este tiempo he de permanecer solo.
Únicamente una cosa pido de vosotros, os lo imploro:
proteged mi bello reino de las incursiones enemigas.

He dado encargo a Chermadín de que os gobierne en mi lugar,
hasta el momento en que él sabrá si estoy muerto O si vivo;
que brille ante vosotros como un sol sin que la rosa se marchite,
y haga fundir a los malhechores como el fuego a la cera.

Sabéis que él ha crecido conmigo como un hermano o como un hijo;
ahora todos debéis obedecerle como si él fuera Avtandil.
Al son de las trompetas, acataréis sus órdenes como si yo las hubiera dado;
y si no regreso en el plazo previsto, lo adecuado para vosotros será el luto, no las risas”.

Así acabó su carta, elocuente y llena de bellas palabras.
Avtandil se ajusta el cinturón de oro para aprestarse a partir.
Montaré en la llanura”, dijo ante sus huestes alineadas,
y sin demora, decidido y firme, emprendió el camino.

Ordena: “Que todos se marchen, no quiero compañía”.
Aleja a sus escuderos y obstinado en su soledad, parte;
tira de las riendas y se aleja a través de los cañaverales.
Tinatín, su asesina, está siempre en su pensamiento.