თვით მეფემან მამა-ჩემი დაიჭირა სწორად თავსა.
თქვა: “ჩემებრი ამირბარი, ნაძლევი ვარ, ვისმცა ჰყავსა!”
ლაშქრობდის და ნადირობდის, აძლევდიან მტერნი ზავსა.
მას არა ვჰგავ ასრე, ვითა მე სხვა კაცი არა მგავსა.

ძე არ ესვა მეფესა და დედოფალსა მზისა დარსა,
ჭმუნვა ჰქონდა, ჟამი იყო, მით აეხვნეს სპანი ზარსა.
ვაჲ კრულია დღემცა იგი, მე მივეცი ამირბარსა!
მეფემ ბრძანა: “შვილად გავზრდი, თვით ჩემივე გვარი არსა”.

მეფემან და დედოფალმან მიმიყვანეს შვილად მათად,
საპატრონოდ მზრდიდეს სრულთა ლაშქართა და ქვეყანათად,
ბრძენთა მიმცეს სასწავლელად ხელმწიფეთა ქცევა-ქმნათად;
მოვიწიფე, დავემსგავსე მზესა თვალად, ლომსა ნაკვთად.

ასმათ, მითხრობდი, რაცა სცნა ჩემგან ამბობა ცილისა.
ხუთისა წლისა შევიქმენ მსგავსი ვარდისა შლილისა;
ჭირად არ მიჩნდის ლომისა მოკლვა, მართ ვითა სილისა;
არ გაჰვიდოდის ფარსადანს მისი არა-სმა შვილისა.

ასმათ, შენცა ხარ მოწამე ჩემისა ფერ-მიხდილისა,
მზესა მე ვსჯობდი შვენებით, ვით ბინდსა ჟამი დილისა;
იტყოდეს ჩემნი მნახავნი: “მსგავსია ედემს ზრდილისა”.
აწ მაშინდლისა ჩემისა სახე ვარ ოდენ ჩრდილისა.

მე ხუთისა წლისა ვიყავ, დაორსულდა დედოფალი”.
ესე რა თქვა, ყმამან სულთქვნა, ცრემლით ბრძანა: “შობა ქალი”.
დაბნედასა მიეწურა, ასმათ ასხა გულსა წყალი;
თქვა: “მაშინვე მზესა ჰგვანდა, აწ მედების ვისგან ალი!

წიგნი წიგნსა ეცემოდა, დედოფალი ოდეს შობდა,
მოციქული – მოციქულსა, ინდოეთი სრულად სცნობდა;
მზე და მთვარე განსცხრებოდეს, სიხარულით ცა ნათობდა;
ყოვლი არსად შემოსრული მხიარული თამაშობდა.

El propio rey trataba a mi padre como a un igual.
Decía: “Un Amirbar como éste, apostaría que nadie lo tiene”.
Juntos cazaban, guerreaban, exigían la paz a los enemigos.
Pero yo no soy como él, de igual modo que ningún hombre es como yo.

El rey y su reina, parecida al sol, no tenían descendencia,
y como el tiempo pasaba, el temor invadía a los ejércitos.
Maldito sea el día en que nací yo en la casa de mi padre.
Farsadán le dijo: “Como a un hijo lo criaré y lo querré”.

La reina y el rey me recibieron en sus estancias con amor paternal
y me educaron para un día mandar sobre sus ejércitos y su país.
Fui confiado a las manos de los más sabios y aprendí los usos reales.
Me comparaban con el león por mi valor y con el sol por mi apariencia.

Tú, querida Asmath, has visto mi rosa volverse azafrán.
Entonces quien me veía decía: ¡es como una flor del Edén!
Me igualaban con el sol, como el amanecer se compara con la oscuridad.
Eso era yo entonces, y ahora apenas si soy una sombra.

Asmath que escucha, advertirá si yerro en mi relato.
A los cinco años parecía un bello capullo de rosa.
Matar a un león me era tan fácil como a un débil pájaro.
Farsadán acabó por olvidar que carecía de hijos propios.

Yo tenía cinco años cuando la reina quedó encinta”,
y suspirando, el Caballero añadió: “y le nació una niña”.
Tariel estaba a punto de desfallecer y Asmath le arrojó agua fresca:
“Aquella que me abrasa ya entonces se parecía al sol.

Mientras la reina la criaba, las cartas recorrían el reino sin cesar;
los correos esparcían por todas las Indias la feliz nueva.
La luna y el sol se maravillaban y el cielo se teñía de gozo;
todos los seres sobre la tierra se abandonaban a la alegría.

ქება არ ითქმის ენითა, აწ ჩემგან ნაუბარითა.
ფარსადან დაჯდა ხარებად ზეიმითა და ზარითა;
ყოვლგნით მოვიდეს მეფენი ნიჭითა მრავალ-გვარითა.
საჭურჭლე გასცეს, აივსნეს ლაშქარნი საბოძვარითა.

საშობელი გაიყარა, ზრდა დაგვიწყეს მე და ქალსა.
მართ მაშინვე ჰგვანდა იგი მზისა შუქთა ნასამალსა.
ვუყვარდით და სწორად ვუჩნდით მეფესა და დედოფალსა.
აწ ვახსენებ, ვისგან ჩემი დაუდაგავს გული ალსა!”

ყმა დაბნდა, რა სახელისა ხსენებასა მიეწურა;
ავთანდილსცა აეტირა, მისმან ცეცხლმან გულსა ჰმურა;
ქალმან სულად მოაქცია, მკერდსა წყალი დააპკურა.
თქვა: “ისმენდი, მაგრა ჩემი სიკვდილისა დღე დასტურ- ა.

მას ქალსა ნესტან-დარეჯან იყო სახელად ხმობილი.
შვიდისა წლისა შეიქმნა ქალი წყნარი და ცნობილი,
მთვარისა მსგავსი, შვენებით მზისაგან ვერ-შეფრობილი;
მისსა ვით გასძლებს გაყრასა გული ალმასი, წრთობილი!

იგი ასრე მოიწიფა, მე შემეძლო შესლვა ომსა;
მეფე ქალსა ვით ხედვიდა მეფობისა ქმნისა მწთომსა,
მამასავე ხელთა მიმცეს, რა შევიქმენ ამა ზომსა;
ვბურთობდი და ვნადირობდი, ვით კატასა ვხოცდი ლომსა.

მეფემან სახლი ააგო, შიგან საყოფი ქალისა:
ქვად ფაზარი სხდა, კუბო დგა იაგუნდისა თვალისა,
პირსა ბაღჩა და საბანლად სარაჯი ვარდის წყალისა;
იგი მუნ იყვის, მედების ვისგან სახმილი ალისა!

დღე და ღამე მუჯამრითა ეკმეოდის ალვა თლილი;
ზოგჯერ კოშკს ჯდის, ზოგჯერ ბაღჩას ჩამოვიდის, რა დგის ჩრდილი.
დავარ იყო და მეფისა, ქვრივი, ქაჯეთს გათხოვილი,
მას სიბრძნისა სასწავლელად თვით მეფემან მისცა შვილი.

Mi lengua es demasiado torpe para describir el delicioso encanto de su belleza.
El rey celebró el nacimiento con suntuosos festejos y torneos;
otros reyes acudían de todas partes cargados de distintos presentes
y tantos regalos se repartieron que los guerreros veían rebosar sus manos.

El tiempo pasó tras los festejos y nos criaron como a hermano y hermana.
Ciertamente los rayos de su luz vencían ya a los del sol.
El rey y la reina nos querían a ambos de igual manera.
Ahora voy a nombrar a aquella por quien perece mi corazón”.

El Caballero pronunció un nombre muy dulcemente y desfalleció.
Avtandil lloraba con él y el fuego hacía ascuas su corazón.
La mujer para reanimarlo vertió de nuevo agua sobre su pecho,
y Tariel dijo: “Escúchame, pero éste es el día en que voy a morir.

Aquella que creció junto a mí tenía por nombre Nestán Daredjani,
y cuando tuvo siete años fue la princesa más dulce e inteligente;
su luz brillaba más que el sol y era más bella que la luna.
¿Qué corazón podría sufrir su ausencia, aunque fuese de hierro forjado?

Pasaron años. Nestán era ahora una hermosa mujer,
mientras que yo alcanzaba la edad de combatir.
Cuando ella tuvo edad de reinar yo regresé a la casa de mi padre,
donde pasaba el tiempo en juegos o cazando leones como si fuesen gatos.

El rey construyó un palacio para alojar a su joven hija
con muros hechos de basalto y una alcoba de cristales y rubí,
y en el jardín, un estanque lleno de agua de rosas para el baño.
Allí vivía aquella por quien me consumo entre llamas vivas.

Día y noche se quemaban perfumes que despedían el olor del aloe.
Ella se mantenía en la torre o bien a la sombra del jardín.
Davar, la viuda, era hermana del rey y había vivido con los Kadjis.
El rey le confió a su hija para que la educara en la sabiduría.

სრა ედგა მოფარდაგული ოქსინოთა და შარდითა;
ვერვინ ვხედევდით, შეიქმნა პირითა მინა-ვარდითა;
ასმათ და ორნი მონანი ჰყვიან, იმღერდის ნარდითა;
მუნ იზრდებოდის ტანითა, გაბაონს განაზარდითა.

თხუთმეტისა წლისა ვიყავ, მეფე მზრდიდა ვითა შვილსა;
დღისით ვიყვი მას წინაშე, გამიშვებდის არცა ძილსა;
ძალად ლომსა, თვალად მზესა, ტანად ვჰგვანდი ედემს ზრდილსა,
სროლასა და ასპარეზსა აქებდიან ჩემგან ქმნილსა.

მოსრნის მხეცნი და ნადირნი ისარმან ჩემგან სრეულმან;
მერმე ვიბურთი მოედანს, მინდორით შემოქცეულმან;
შევიდი, შევქმნი ნადიმი, ნიადაგ ლხინსა ჩვეულმან;
აწ საწუთროსა გამყარა პირმან ბროლ-ბადახშეულმან!

მამა მომიკვდა, მოვიდა დღე სიკვდილისა მისისა;
ქმნა გაუცუდდა ფარსადანს ნიშატისა და ნიშისა;
მათ გაეხარნეს, ვის ზარი დაჰლევდის მისგან შიშისა;
ერთგულთა შექმნეს ვაება, მტერთა – ხსენება იშისა.

მე წელიწდამდის ბნელსა ვჯე საწუთრო-გაცუდებული,
დღისით და ღამით ვვაებდი, ვერვისგან სულ-დაღებული;
გაყვანად ხასნი მოვიდეს, მითხრეს მეფისა მცნებული,
ებრძანა: “შვილო ტარიელ, ნუ ხარ შავითა ღებული.

ჩვენ უფრო გვტკივის იგი, ვინ დაგვაკლდა სწორად თავისა”.
ასი ებოძა საჭურჭლე, ებრძანა ახდა შავისა,
ბოძება მისეულისა სრულისა საკარგავისა:
შენ გქონდეს ამირბარობა, ქმნა მისვე საურავისა.

ავენთი, დამწვეს მამისა სახმილთა დაუშრობელთა;
უკანის გამომიყვანეს ხასთა მათ წინა- მდგომელთა;
გამოსლვისათვის ზეიმი შექმნეს ინდოეთს მფლობელთა,
შორს მომეგებნეს, მაკოცეს პატივით ვითა მშობელთა.

Los muros estaban cubiertos de brocados y gruesos tapices
y nadie podía llegar hasta sus rasgos de rosa y cristal.
Al juego de los dados la acompañaban Asmath y dos esclavas.
Creció y su talle esbelto era como un cedro de Gabaón.

Yo tenía entonces quince años y el rey me criaba como a su hijo;
permanecía más tiempo a su lado que con mi padre y mi madre.
Me comparaban al león por mi fuerza, al sol y al ciprés por mi aspecto;
se alababan mis hazañas en los torneos y mi destreza en el tiro.

Nunca una flecha lanzada por mi mano erró el blanco,
y nadie me vencía en los juegos ni en los deportes sobre la arena.
Yo me divertía en mi palacio con festines, banquetes y placeres,
pero ahora el cristal y el rubí han abandonado mi rostro.

La muerte arrebató de repente a mi padre y vivimos el día de su fallecimiento.
Entonces cesaron las alegrías y las fiestas en el palacio de Farsadán,
y un gran gozo invadió el corazón de los que le habían temido.
Los enemigos celebraban su alegría y sus fieles lo lloraban.

Durante todo un año el duelo me tuvo en una habitación oscura;
día y noche me lamentaba y no había consuelo para mí.
Las gentes de la corte venían a verme y me trasmitían los buenos deseos del rey.
Farsadán me escribió: “Tariel, hijo mío, no vistas más tiempo esas ropas negras.

Nosotros también deploramos su muerte y lamentamos su ausencia”.
Proclamó entonces el fin del luto, me envió inconmensurables tesoros,
y me concedió todos los títulos que mi padre había ostentado:
“Acepta el rango de Amirbar”, me dijo, “y asume sus altos deberes”.

La pena por mi padre me quemaba y ardía entre fuegos incesantes.
Fui sacado de la oscuridad y llevado a la luz por los cortesanos.
Para celebrar mi regreso los soberanos dieron una gran fiesta,
y corrieron a abrazarme como hacen los padres solícitos.