რჩევა ნესტან-დარეჯანის გათხოვებისა

დილასა ადრე სრას მიხმეს, დღე რა ქმნა მწუხრმან ჟამითა;
ავდეგ, ვცან მათი ამბავი, წასლვა ვქმენ მითვე წამითა;
ვნახე, ორნივე ერთგან სხდეს ხასითა ოდენ სამითა,
რა მივე, მითხრეს დაჯდომა, წინაშე დავჯე სკამითა.

გვიბრძანეს, თუ: “ღმერთმან ასრე დაგვაბერნა, და-ცა-გვლია;
ჟამი გვახლავს სიბერისა, სიყმაწვილე გარდგვივლია;
ყმა არ მოგვცა, ქალი გვივის, ვისგან შუქი არ გვაკლია,
ყმისა არ-სმა არა გვაგვა, ამად ზედა წაგვითვლია

აწ ქალისა ჩვენისათვის ქმარი გვინდა, სად მოვნახოთ,
რომე მივსცეთ ტახტი ჩვენი, სახედ ჩვენად გამოვსახოთ,
სამეფოსა ვაპატრონოთ, სახელმწიფო შევანახოთ,
არ ამოვწყდეთ, მტერთა ჩვენთა ხრმალი ჩვენთვის არ ვამახოთ”.

ვთქვით: “თქვენის ძისა არა-სმა გულსა ვით მიეფარების,
მაგრა კმა ჩვენად იმედად, ვინ მზესა დაედარების;
ვისცა სთხოვთ შვილსა სასიძოდ, მას დიდად გაეხარების,
სხვამცა რა გკადრეთ! თვით იცით, მაგას რა მოეგვარების”.

დავიწყეთ რჩევა საქმისა, გული მიც, თუცა მელია;
ვთქვი: “ჩემგან დაშლა ამისი არ ითქმის, არ-საქმნელია!”
მეფემან ბრძანა: “ხვარაზმშა, ხელმწიფე ხვარაზმელია,
თუ მოგვცემს შვილსა საჩვენოდ, მისებრი არ-რომელია”.

რომე პირველვე დაესკვნა, მათ ესე შეეტყვებოდა;
ერთმანერთსაცა უჭვრეტდეს, სიტყვაცა აგრე სწბებოდა.
ჩემგან დაშლისა კადრება მართ ამბვად არ ეგებოდა,
ოდენ დავმიწდი, დავნაცრდი, გული მი და მო კრთებოდა.

დედოფალმან თქვა: “ხვარაზმშა მეფეა მორჭმით მჯდომელი,
მათსამცა შვილსა სასიძოდ ჩვენთვის სხვა სჯობდა რომელი!”
შეცილებამცა ვინ ჰკადრა, რათგან თვით იყო მნდომელი!
მოწმობა დავჰრთე, დაესკვნა დღე ჩემი სულთა მხდომელი.

Al alba, cuando la oscuridad se hacía luz, fui llamado a palacio.
Me levanté, supe que el rey reclamaba mi presencia y acudí al instante.
El rey y la reina, sentados uno junto al otro con rostro feliz, me invitaron a tomar asiento
y yo así lo hice, obedeciendo su mandato, en un sillón que me fue ofrecido junto a ellos.

Ellos me dijeron: “Dios nos ha envejecido, ha agotado nuestros días,
ya no somos jóvenes, y nos ha llegado el tiempo de la vejez.
Sólo tenemos una hija, es verdad, pero su luz brilla sin cesar.
No lamentamos la ausencia de un heredero varón que nos suceda.

Ya es hora, Tariel, de pensar en un esposo digno para Nestán,
para entregarle el trono y enseñarle las costumbres reales.
Él protegerá y gobernará el reino para que nadie lo destruya,
alejará las espadas de los enemigos y prolongará nuestro linaje”.

“Ciertamente vuestros corazones padecen la falta de un hijo”, respondí al rey,
“pero aquella que rivaliza con el sol, ha colmado vuestros deseos.
Quien sea elegido como hijo vuestro, recibirá un gran honor.
¿Qué podría añadir? Sabéis mejor que nadie lo que conviene hacer”.

Los visires deliberaban y yo intentaba mantener firme mi corazón que desfallecía.
Me decía a mí mismo que nada podía decir o hacer para impedirlo.
Dijo Farsadán: “Si el viejo rey de Jorasán quisiera entregarnos su hijo,
seríamos felices pues nunca se vio un joven más espléndido que él”.

Me pareció evidente que la elección había sido hecha de antemano.
Intercambiaban miradas unos con otros y sus palabras estaban preparadas;
pero no estaba en mi mano hablar libremente para oponerme a ellos.
Mi corazón estremecido perdió el rumbo; yo me sentía de tierra y cenizas.

La reina dijo: “El rey de Jorasán es un monarca grande y poderoso.
¿Qué otro príncipe que no sea su hijo merece ser de nuestra estirpe?”.
¿Cómo podía protestar yo contra un deseo tan claramente manifestado?
Di mi asentimiento. El día en que había de perder el alma había comenzado.