შველა ტარიელისაგან ფრიდონისა

TARIEL AYUDA A NURADÍN PRIDÓN

მოჯობდა, ომი შეეძლო, ხმარება ცხენ-აბჯარისა;
დავკაზმეთ ნავი, კატარღა და რიცხვი სპათა ჯარისა;
კაცი ხმდა, მისთა მჭვრეტთათვის ღონემცა ეაჯა რისა!
აწ გითხრა ომი მოყმისა, მებრძოლთა დამსაჯარისა.

მათი მესმა დაპირება, ჩაბალახთა ჩამობურვა;
ნავი წინა მომეგება, არა ვიცი, იყო თუ რვა.
ფიცხლა ზედა შევეჯახე, მათ დაიწყეს ამოდ ცურვა;
ქუსლი ვჰკარ და დავუქცივე, დაიზახეს დიაცურ ვა!

კვლა სხვასა მივე, მოვჰკიდე ხელი ნავისა ბაგესა,
ზღვასა დავანთქენ, დავხოცენ, ომიმცა რაღა აგესა!
სხვანი გამექცეს, მიჰმართეს მათ მათსა საქულბაგესა;
ვინცა მიჭვრეტდეს, უკვირდა, მაქებდეს, არ მაძაგესა.

ზღვა გავიარეთ, გავედით, შემოგვიტივეს ცხენია,
კვლა შევიბენით, შეიქმნა ომისა სიმარცხენია.
მუნ მომეწონა ფრიდონის სიქველე-სიფიცხენია:
იბრძვის ლომი და პირად მზე, იგი ალვისაც ხენია.

თვით ორნივე ბიძასძენი მისნი ხრმლითა ჩამოყარნა,
ხელნი წმიდად გარდეკვეთნეს, იგი ასრე ასაპყარნა,
მოიყვანნა მხარ-დაკრულნი, ერთმან ორნი, არ დაყარნა,
მათნი ყმანი გაამტირლნა, მისნი სპანი ამაყარნა.

მათნი ლაშქარნი გაგვექცეს; ვეცენით, გა-ცა-ვფანტენით.
ფიცხლად წავუღეთ ქალაქი, არ თავნი გავაზატენით;
ქვითა დავჰლეწეთ წვივები, ჩვენ იგი გავანატენით.
მომკალ, თუ ლარი დაჰლიოთ ან აკიდებით, ან ტენით.

ფრიდონ ნახნა საჭურჭლენი და ბეჭედნი მისნი დაჰსხნა.
თვით ორნივე ბიძასძენი დაპყრობილნი წამოასხნა.
მისად ნაცვლად სისხლნი მათნი მოღვარნა და ველთა ასხნა;
ჩემი თქვეს, თუ: “ღმერთსა მადლი, ვინ ალვისა ხენი ასხნა!”

Pridón sanó, y pronto pudo pelear, cabalgar y llevar la armadura.
Preparamos los barcos y un número suficiente de guerreros.
Necesitaban pedir ayuda divina aquellos a los que íbamos a atacar.
Ahora te contaré el combate de los caballeros, la venganza contra los enemigos.

Pronto percibí la formación y vi el brillo de los yelmos y armaduras.
Sus barcos me rodearon; creo que eran ocho en total.
Cargué contra ellos con brío, pero entonces empezaron a remar.
Golpeé uno con el pie y fue a pique. Gritaban como las mujeres lamentando su destino.

Aproximándome a otro navío, me así a la proa con la mano.
A unos los arrojaba al mar, a otros los mataba, y el combate acabó pronto.
Los demás huían de mí y se afanaban por ganar su puerto.
Todos los que me veían se maravillaban y me elogiaban; no me despreciaban, no.

Tras cruzar el mar desembarcamos; hombres a caballo nos estaban esperando,
y de nuevo nos enzarzamos, y la batalla comenzó otra vez.
Entonces admiré la bravura y la destreza de Pridón, que me maravillaron.
Su rostro era un sol y su elegancia la del aloe, pero era un león en el combate.

Derribó por tierra a sus parientes blandiendo la espada con mano firme.
Limpiamente les cortó las manos, y los dejó tullidos.
Como dos cautivos, con los brazos atados, se los llevaron uno junto al otro.
Sus caballeros se lamentaban mientras los nuestros no podían contener su alegría.

Nos dispersamos para atrapar a aquellos que intentaban escapar,
y sin perder un instante nos apresuramos a apoderarnos de su fortaleza,
rompiendo con piedras las cerraduras que quedaron como polvo.
Que me maten si podíamos guardar el botín en los cofres o cargar con él.

Pridón inspeccionó los tesoros; después puso su sello en ellos,
y él mismo impartió justicia a sus dos primos, pérfidos traidores:
en pago por la sangre derramada, su sangre regaría las praderas.
Los hombres de Pridón decían de mí: “Gracias, Señor, por haber plantado este aloe”.