ვეფხისტყაოსანი
El caballero en la piel de tigre
ავთანდილისაგან შერმადინის საუბარი
AVTANDIL HABLA CON CHERMADÍN
შერმადინს ეტყვის, უბრძანებს პირ-მზე, ნათელთა მფენელი:
ესე დღე არის იმედი, ჩემის გულისა მლხენელი,
შენგან თავისა შენისა საჩემოდ გამომჩენელი”.
მქებრად ამბვისა მათისა ხამს მკითხავი და მსმენელი.
იტყვის: როსტან არ გამიშვა, არცა სიტყვა მომისმინა;
მან არ იცის, რა მჭირს, ანუ სულ-დგმული ვარ ვისგან ვინა;
უმისოდმცა ნუ ცოცხალ ვარ ნუცა გარე, ნუცა შინა!
რაცა საქმე უსამართლო ღმერთმან ვისმცა შეარჩინა!
თუცა მისი არ-გაწირვა ჩემგან მტკიცობს, არ სათუობს,
ყოვლი ცრუ და მოღალატე ღმერთსა ჰგმობს და აგრე ცრუობს;
გული, მისი უნახავი, ტირს და სულთქვამს, ვაებს, უშობს,
ლხინსა არას არ იახლებს, კრთების, კუშტობს, ვახშობს, უშობს.
სამი არის მოყვრისაგან მოყვრობისა გამოჩენა:
პირველ, ნდომა სიახლისა, სიშორისა ვერ-მოთმენა,
მიცემა და არას შური, ჩუქებისა არ-მოწყენა,
გავლენა და მოხმარება, მისად რგებად ველთა რბენა.
რადღა ვაგრძელებ სიტყვასა, ჟამია შემოკლებისა!
აწ გაპარვაა წამალი ამა გულისა ლებისა.
რასაცა გვედრებ, ისმენდი, ვირე დრო გქონდეს ხლებისა;
შენ გაამაგრე დაჭირვა ჩემისა ნასწავლებისა.
აწ მეფეთა სამსახურად პირველ თავი დაამზადე,
სიკეთე და უკლებლობა შენი ერთობ გააცხადე;
სახლი ჩემი შეინახე, სპათა ჩემთა ეთავადე,
სამსახური აქამდისი, კვლა გავლენა გააკვლადე.
მტერთა ჩემთა ენაპირე, ძალი ნუმცა მოგაკლდების,
ერთგულთათვის კარგი ნუ გშურს, ორგულიმცა შენი კვდების!
შემოვიქცე, შენი ჩემგან ვალი კარგად გარდიხდების;
პატრონისა სამსახური არაოდეს არ წახდების”.
Avtandil, rostro solar, dispensador de luz, busca a Chermadín y le dice:
“Hoy es un día de esperanza que trae alegría a mi corazón;
en él podrás demostrar lo que eres capaz de hacer por mí,
y serás elogiado por quien lea o escuche esta historia”.
Y añade: “Rostevan no consiente mi partida, no quiere ni oír una palabra.
No sabe cuánto sufro, ni para quién vivo ni por quién existo,
que sin él no puedo vivir ni en mi palacio ni en ningún lugar.
¿Puede Dios perdonar a quien olvida sus promesas?
Aunque ya he decidido que no le olvidaré y mi decisión es firme,
pues el mentiroso y el traidor ofenden y blasfeman contra su Dios,
mi corazón llora, sufre y se lamenta por su ausencia.
Él vive solo como un salvaje, huye de la presencia de los hombres.
Hay tres maneras de probar el valor de nuestra amistad al amigo.
La primera es desear su compañía y añorarlo en la distancia;
después, la generosidad sin cicatería, la liberalidad sin límite,
y por fin, la atención y el cuidado, vagar por los campos para ayudarle.
¿Para qué prolongar mi discurso, si mi tiempo es breve?
El único remedio para mi corazón dolorido es la huida,
así que escucha ahora con paciencia lo que necesito pedirte.
Escucha y recuerda cada palabra y haz lo que voy a decirte.
En primer lugar, prepárate para servir fielmente al rey;
demuestra tu excelencia y tu valor en toda circunstancia.
Cuida de mi gente y conduce a mis soldados en el combate;
espero de ti la misma lealtad que hasta ahora me has demostrado.
Aleja al enemigo de las fronteras sin que flaquee tu brazo;
sé generoso con los aliados e implacable con los desleales.
A mi regreso, yo sabré cómo pagar esta deuda.
Servir a nuestro señor nunca es un esfuerzo perdido”.