კვლა შევა დარბაზს ვაზირი დაღრეჯით, არ მხიარულად;
მეფემან ჰკითხა: “წასრულა მზე დაუდგომლად, მთვარულად?”
მან მოახსენა ყველაი, ვით წასრულიყო ფარულად:
მზე აღარ მზეობს ჩვენთანა, დარი არ დარობს დარულად!

რა მეფემან მოისმინა, დაიზახნა მეტის-მეტნი;
პირსა ხოკით, წვერსა გლეჯით გააკვირვნა მისნი მჭვრეტნი,
მოსთქვამს, იტყვის: “ვაჲ, გაზრდილო, ვეღარ გნახვენ თვალნი რეტნი!
სად წაჰხე და სად დაჰკარგენ სინათლისა ეგე სვეტნი?

თუ თავი შენი შენ გახლავს, ღარიბად არ იხსენები,
მაგრა მე რა ვქმნა, გაზრდილო, აწ სახლად მმართებს სენები!
გამაღარიბე, დამაგდე, გულსა, გლახ, ვისთვის ენები?
შენად შეყრამდის პატიჟთა ჩემთა ვერ იტყვის ენები!

ოდეს გნახავ მხიარულსა, ნადირობით შემოსრულსა?
ვეღარ გიჭვრეტ ნაბურთალსა, ტანსა მჭევრსა, ჯავარ-სრულსა,
ვეღარ ვისმენ ხმასა შენსა, სასმენელად მე მას რულსა,
აწ უშენოდ რა, გლახ, ვუყო საჯდომსა და სრასა სრულსა?

ვიცი, არ მოგკლავს შიმშილი, რაზომმცა დია ირები:
შენ შენი მშვილდი დაგარჩენს, შენთა ისართა პირები,
ნუთუ კვლა ღმერთმან წყალობით გაგიადვილოს ჭირები,
მაგრა, თუ მოვკვდე, გაზრდილო, ვისგანღა დავიტირები?”

ზარი გაისმა, შემოკრბა ჯარი მრავალი კაცისა,
დარბაზს ხასთაგან ჯარია ხელითა წვერთა ტაცისა,
იგლეჯს და იცემს ყველაი, ხმა ისმის თავსა ტკაცისა;
თქვეს: “ბნელი გვმართებს დღე-კრულთა, რათგან მზე მიგვიდრკა ცისა!”

რა მეფემან დიდებულნი ნახნა, სულთქმით შემოსტირნა,
უთხრა: “ჰხედავთ, მზემან ჩვენმან შუქნი სრულად დაგვიძვირნა!
რა ვაწყინეთ, რა შევსცოდეთ, რად დაგვყარნა, რად გაგვწირნა,
სპანი, მისგან დაჭირულნი, ვინმცაღა ვით დაგვიჭირნა?”

De nuevo el visir entra en la sala de audiencias, pesaroso y sin alegría.
El rey le pregunta: “¿El sol se ha ido, se ha vuelto inconstante como la luna?”.
El visir cuenta entonces todo lo que sabe, que Avtandil ha partido en secreto:
“El sol brilla ahora lejos de nosotros; ya no tendremos buen tiempo”.

Mientras le escucha el rey grita, se lamenta y se desespera,
y llorando dice: “¡Ay, mi hijo adoptivo, mis ojos están aturdidos sin ti y no tienen luz!”.
Se mesa la barba y araña sus mejillas para sorpresa de quien lo ve:
“¿Por qué, columna de luz, te vas y tengo que perderte?”.

Rostevan se lamenta: “Aunque estés solo, nadie pensará que eres huérfano,
pero yo, ¿qué haré, hijo mío, ahora? Mi morada será el sufrimiento,
porque yo sí me he quedado huérfano, unido como tengo mi corazón al tuyo.
Hasta que no vuelva a verte ninguna lengua podrá expresar mi dolor.

¿Cuándo podré admirarte de nuevo de regreso de la caza, gozoso y feliz,
o bien, contemplar en el juego de pelota tu cuerpo de bellas formas, gema sin mácula?
¿Es cierto que no he de oír más el sonido delicioso de tu voz?
¿De qué me sirven sin ti mi trono, mis riquezas y mis palacios?

Sé que no morirás de hambre, aunque vagues por lejanos lugares,
tu arco infatigable y tus ágiles flechas te alimentarán.
Quiera Dios en su misericordia alejar de ti los sufrimientos,
pero, si yo muero pronto, hijo querido, ¿quién estará aquí para llorarme?”.

Comienzan a oírse alborotos, una gran multitud de hombres se reúne.
Los nobles de la corte se mesan las barbas con las manos,
todos gimen y se golpean el pecho tanto que puede oírse el ruido que hacen.
Dicen: “La oscuridad nos envuelve pues nuestro sol ha desaparecido del cielo”.

A la vista de sus nobles, el rey llora y se aflige aún más.
Dice: “Ya veis, el sol nos ha privado de la luz que nos iluminaba.
¿Qué enojo le hemos causado? ¿En qué hemos pecado para que nos traicione y nos deje?
Los soldados que comían de su mano, ¿quién podrá gobernarlos?”.