უბოძა ტურფა მრავალი მათ მათი შესადარები,
კვლა ფრიდონისნი აავსნა, სპა ჰყვა თუ სპასალარები.
აივსო კაცი ყველაი, მაშინ მათ თანა ნარები,
მაგრა ძეს რომე საჭურჭლე, ჰგვანდა კაც-დაუკარები.

ფრიდონს უთხრა: “ვალი შენი ჩემგან ძნელად გარდიხდების,
მაგრა თქმულა: “კარგის მქმნელი კაცი ბოლოდ არ წახდების”;
აწ საჭურჭლე რაზომიცა აქა ძეს და ან იდების,
შენი იყოს ყველაკაი, შენ წაიღე, ვითა გხვდების”.

ფრიდონ მდაბლად თაყვანის-სცა, ჰკადრა მადლი მეტის-მეტი:
“მე, მეფეო, რად გგონივარ უჭკუო და აგრე რეტი?
მტერი ყოვლი ჩალად გიჩანს, ვინ-მცა იყო ვითა კეტი,
ჩემი ლხინი მუნამდის-ა, ვირე ვიყო შენი მჭვრეტი!”

ფრიდონ კაცნი დააბრუნნა მოსასხმელად აქლემისად,
სახლსა მისსა მისაღებლად მის ყველასა საჭურჭლისად;
აწ მუნითცა გაემართნეს არაბეთით მივლად გზისად,
ავთანდილ-ა გალეული შესაყრელად მთვარე მზისად.

მიჰხვდეს არაბთა საზღვარსა, რა ვლეს მრავალი ხანები.
დაჰხვდა სოფლები, ციხები, ხშირ-ხშირად, თანის-თანები,
მუნ შიგან მყოფსა ემოსა ტანსა ლურჯი და მწვანები,
ავთანდილისთვის ყველაი ცრემლითა არს ნაბანები.

ტარიელ კაცი გაგზავნა წინაშე როსტან მეფესა,
შესთვალა: “გკადრებ, მეფეო, სურვილთა სიიეფესა;
მე მოვალ, მეფე ინდოთა, დარბაზსა თქვენსა სეფესა,
გიჩვენებ ვარდსა კოკობსა, უფრჭვნელსა, მოუკრეფესა.

მაშინ თქვენ ჩემი გეწყინა ნახვა მიწისა შენისა,
ცდა შეპყრობისა ავი ჰქმენ, შემოტევება ცხენისა;
მე შენთა სპათა ვაჩვენე ნიშანი რამე წყენისა,
დავხოცე მონა მრავალი, მსახური სრისა თქვენისა.

Tariel ofreció grandes regalos, a cada uno lo que le correspondía,
y después colmó de riquezas a las gentes de Pridón, soldados y caudillos.
Todos los hombres que les acompañaban tenían las manos llenas de riquezas,
y sin embargo, parecía que el tesoro aún estaba intacto.

Tariel se dirige a Pridón: “Es difícil para mí pagar mi deuda contigo,
pero está dicho: el hombre de bien acaba siempre por conseguirlo.
Este tesoro que ves aquí y que cualquiera podría encontrar,
es tuyo; llévatelo contigo, puesto que sólo a ti pertenece”.

Inclinándose respetuosamente, Pridón expresa su gratitud:
“Oh, rey, debe ser un demente o un insensato quien no te obedece.
Cualquier enemigo es para ti como brizna de yerba, aunque sea grueso como un árbol.
Mi felicidad crece sin cesar mientras tengo la dicha de contemplarte”.

Pridón envió algunos hombres a buscar camellos
para transportar hasta su reino aquellas inmensas riquezas.
Ahora toman el camino que conduce hasta Arabia.
Como la luna cuando el sol se aproxima, Avtandil palidece.

Después de muchos días de viaje alcanzaron las fronteras de Arabia,
y pronto vieron ciudades y fortalezas sucederse sin interrupción.
Los habitantes portaban hermosas vestiduras de color verde y azul,
y sus ojos estaban bañados con las lágrimas vertidas por Avtandil.

Tariel envió a uno de sus hombres a la presencia del rey Rostevan
con el siguiente mensaje: “Me atrevo, oh rey, a presentarme ante vos.
Lleno de deseos, yo, el rey de las Indias, vengo a vuestra corte real
a presentaros a la rosa en flor que no se deshoja ni se marchita.

En otros tiempos mi presencia en vuestra tierra habría sido motivo de ofensa.
Fue un error intentar capturarme, lanzando vuestro caballo contra mí.
Yo mostré a vuestro ejército algunas pruebas de mi cólera,
y masacré a los soldados, servidores de vuestro palacio.

აწ ამად მოვალ წინაშე, დავყარენ ჩემნი გზანია,
შემინდოთ, რაცა შეგცოდე, ჰქმნნეთ გაწყრომისა კმანია.
ძღვენი არა მაქვს, მმოწმობენ ფრიდონ და მისნი სპანია,
ოდენ ძღვნად თქვენი ავთანდილ მე თქვენთვის მომიტანია”.

რა მიუვიდა მეფესა მახარობელი ჟამისა,
ვით გაეხარნეს, ვერ იტყვის ენა ერთისა წამისა;
თინათინს ღაწვთა ემატა ელვა შუქისა სამისა,
ბროლსა და ლალსა აშვენებს მუნ ჩრდილი წარბ-წამწამისა.

ტაბლაკსა ჰკრეს და გაისმა სიცილი თქართქარებისა.
ლაშქარნი რბოდეს მი და მო, ქმნა სწადდა მათკე რებისა.
დაიწყეს მოსხმა ცხენისა, მოღება უნაგრებისა,
შესხდა სიმრავლე მოყმისა მკლავ-ფიცხელ გულ-მაგრებისა.

მეფე შეჯდა, გაეგებნეს თავადნი და სრულად სპანი.
ვისცა ესმის, მოვიდიან მას წინაშე სხვაგნით სხვანი.
ყველაკაი ღმერთსა ჰმადლობს, გაამაღლეს მათნი ხმანი,
თქვეს: “ბოროტსა უმყოფოო, კეთილნია შენთვის მზანი!”

რა ერთმანერთი აუჩნდა მიგებულ-მოსაგებავთა,
ავთანდილ ეტყვის ტარიელს სიტყვათა დანაზებავთა:
“აგერა ჰხედავთ მინდორთა, მტვერითა შენაღებავთა?
ამად მედების სახმილი, გულსა ეცხელა, ებავთა.

ისია ჩემი გამზრდელი და თქვენდა მოგებებულა.
იქი ვერ მივალ, მრცხვენიან, გულსა სახმილი დებულა,
ჩემად არაკად სულ-დგმული კაცი არ გაწბილებულა,
რასაცა მიზამთ, თქვენ იცით, ფრიდონ თქვენ თანა ხლებულა”.

ტარიელ უთხრა: “კარგსა იქმ შენ პატრონისა კრძალვასა.
აწ დადეგ, იქი ნუ მოხვალ, იქმ-მცა უჩემოდ ხალვასა.
მე მივალ, ვუთხრობ მეფესა შენგან თავისა მალვასა,
ვეჭვ, ღმრთითა ადრე შეგყარო მზესა მას, ტანად ალვასა”.

Ahora sin embargo me presento ante vos desviándome de mi camino,
para demandaros perdón por mis ofensas y calmar así vuestro enfado.
Nada tengo que ofreceros, como Pridón y sus caballeros pueden testimoniar;
mi único presente es traer conmigo ante vos a vuestro Avtandil”.

El verbo no puede expresar brevemente la alegría que sintieron
cuando el mensajero de esas buenas nuevas llegó ante el rey.
El esplendor de tres rayos se posó en las mejillas de Tinatín.
La sombra de sus ojos oscuros y sus pestañas embellecía más al cristal y al rubí.

Se oye el repicar de los tambores y el estruendo de las voces y las risas.
Los soldados corren de un lado a otro deseando acercarse a los que llegan;
a prisa buscan sus monturas apretando las correas y los arneses,
y multitud de caballeros de brazo poderoso se arman de prisa y montan.

Rostevan, sobre su caballo, avanza seguido por la princesa y los jefes del ejército.
Las gentes, enteradas de la noticia, corren de todas partes hacia ellos.
Todos muestran a Dios su gratitud y elevan sus voces diciendo:
“¡El mal no existe; lo bueno os está siempre esperando!”.

Cuando se acerca y de una parte y otra pueden verse los cortejos,
Avtandil habla a Tariel con una voz llena de dulzura:
“¿Ves ahí delante esas vastas llanuras cubiertas de polvo?
Por ellas languidecía yo y mi corazón estaba enfebrecido.

Aquel que me crió como un padre es el que viene hacia nosotros.
No puedo acercarme, estoy avergonzado y el fuego consume mi corazón.
Ningún hombre vivo ha sentido nunca la vergüenza que yo siento, ni en los cuentos.
Lo que debas decir tú por mí, tú lo sabes mejor que yo, y también Pridón que te acompaña”.

Tariel le contesta: “Obras bien al mostrar tanto respeto por tu señor.
Quédate aquí ahora y no te acerques por el momento.
Yo iré y le hablaré al rey de tu ausencia y tus temores.
Con la ayuda de Dios, espero reunirte con el sol de figura de aloe.

მუნ დადგა ლომი ავთანდილ, დაიდგა მცირე კარავი.
ნესტან-დარეჯან მუნვე დგას, იგია მჭვრეტთა მზარავი,
მისთა წამწამთა ნიავი ქრის, ვითა ქარი არავი,
წავიდა მეფე ინდოთა მისრული, მიუპარავი.

ფრიდონ წაჰყვა. განაღამცა გავლეს ველი დიდსა ხანსა,
ცნა მეფემან, ტარიელ-ა, მარტო მოვა, მოჰხრის ტანსა;
გარდახდა და თაყვანის-სცა მას უკადრსა, ლომებრ ჯანსა,
სდებს პატივსა ინდოთ მეფე მართ მამისა შესაგვანსა.

ტარიელცა თაყვანის-სცა, მივა კოცნად, სასალამოდ;
მეფე ყელსა აკოცებდა მართ ბაგისა დასაამოდ,
გაკვირვებით ეუბნების, არის მისგან სათამამოდ:
შენ მზე ხარო, შენი გაყრა არის დღისა შესაღამოდ.

გაეკვირვა მეფე მისსა თვალადობა-სიტურფესა,
პირსა უჭვრეტს გაკვირვებით, უქებს მკლავთა სიალფესა;
კვლა ფრიდონცა უსალამა, თაყვანის-სცა მან მეფესა,
მას მეფესა, ავთანდილის ნახვისათვის მოსწრაფესა.

მეფე ტარიას ქებასა დაჰკრთების, დაეღონების.
ტარიელ ეტყვის: “მეფეო, აწ გული შენ გემონების;
მიკვირს, თუ ეგრე სიკეთე თქვენ ჩემი რად გეგონების!
რათგან ავთანდილ შენია, სხვა რად ვინ მოგეწონების?

ნუ გიკვირს მისი ვერ-ნახვა და დაყოვნება ხანისა!
მოდი და დავსხდეთ, მეფეო, ამოა კორდი მწვანისა,
გკადრო მიზეზი მისისა თქვენს წინა ვერ-მოტანისა,
ვიაჯ რასმე და აწ მმართებს მოთხოვა მე ფარმანისა”.

დასხდეხ მეფენი, მოადგა გარე სიმრავლე რაზმისა.
ტარიელს პირსა ციმციმი ათქს, უნათლესი ბაზმისა;
ჭვრეტა ახელებს მჭვრეტელთა ყოფა-ქცევისა და ზმისა;
დაუწყო თხრობა მეფესა სიტყვისა, ბრძნად ნაკაზმისა:

Entonces Avtandil, el león, se detiene y ordena levantar un pabellón pequeño.
Nestán permanece en él. Su belleza cautiva la vista de todos:
el céfiro que sopla de sus pestañas es como el viento del noroeste.
El rey de las Indias con noble porte avanza al descubierto y sin ocultarse.

Pridón cabalga a su lado. Largo rato marchan a través de la llanura.
El rey lo reconoce. Tariel avanza en solitario y su silueta se balancea.
Saltando del caballo, el rey saluda al Caballero que semeja un león,
y rinde homenaje al rey de las Indias como se debe a un padre.

También Tariel le ofrece su respeto y se acerca para besarle y abrazarle.
El rey le besa en el cuello para encanto de sus labios,
y le habla maravillado, sorprendido de su majestuosa presencia:
“Eres como el sol y tu ausencia cubre el día de tinieblas”.

El rey admira la belleza y la magnífica apostura de Tariel;
contempla asombrado su rostro y admira la fuerza de su brazo.
Entonces Pridón se acerca al rey y le ofrece su homenaje,
aunque el monarca está ya ansioso por ver de nuevo a Avtandil.

Rostevan cesa en sus elogios a Tariel y parece desolado.
El Caballero le dice: “Oh, gran rey, mi corazón está sujeto al vuestro.
Me maravilla que podáis encontrar algún mérito en mí.
Puesto que Avtandil os pertenece, ¿cómo otro puede agradaros?

No debes sorprenderte si no se muestra ante ti y se oculta.
Ven, sentaos junto a mí, oh rey, sobre este verde tapiz tan agradable.
Me atreveré a deciros la razón por la que no le he traído conmigo.
Tengo un favor que solicitaros, y ahora debo suplicarlo de vos”.

Los reyes se sientan y la multitud se coloca alrededor.
Una sonrisa como una antorcha ilumina el rostro de Tariel.
Su presencia enloquece a aquellos que ven su fulgor y sus gestos.
Comienza un discurso dirigido al rey con palabras sabiamente escogidas:

“მეფეო, თავი მემცრობის მე მისად მოსახსენებლად,
მაგრა მოსრული თქვენს წინა ვარ შემომხვეწლად, მქენებლად;
თვით იგი იაჯს, რომელი ჩანს მზეებრ შუქთა მფენებლად,
ვინ არის ჩემად სინათლედ და ბნელთა გამათენებლად.

აწ ამას გკადრებთ ორნივე ხვეწნით და შემუდარებით:
ავთანდილ დამდვა წამალი მისგან თავისა დარებით,
დაჰვიწყდეს, რომე პატიჟნი სჭირდეს ჩვენთავე დარებით;
არ გაწყენ, გრძელი ამბავი არს ჩვენგან მიუმხვდარებით.

თქვენთა უყვარს ერთმანერთი, ქალი მას და იგი ქალსა,
მით ვიგონებ საბრალოსა, მტირალსა და ფერ-ნამკრთალსა;
მუხლ-მოყრილი გეაჯები, ნუღარ აწვევ იმათ ალსა,
რომე მისცეთ ქალი თქვენი მკლავ-მაგარსა, გულ-ფიქალსა.

ამის მეტსა არას გკადრებ, არ მოკლესა, არცა გრძელსა”.
ამოიღო ხელ-მანდილი, მოინასკვა იგი ყელსა,
ადგა, მუხლნი დაუყარნა, ეაჯების ვითა მზრდელსა.
გაუკვირდა ყოვლსა კაცსა, მის ამბვისა მომსმენელსა.

რა ტარიელ მუხლ-მოყრილი ნახა, მეფე შეუზარდა,
შორს უკუდგა, თაყვანის-სცა, ქვე მიწამდის დაუვარდა,
მოახსენა: “ხელმწიფეო, ლხინი ყოვლი გამიქარდა,
თქვენმან აგრე სიმდაბლემან ნახვა თქვენი ჩამადარდა.

ვით ეგების, რაცა გწადდეს, რომე კაცი არ მოგთმინდეს,
ანუ მშურდეს ქალი ჩემი, საკლავად და ტყვედცა გინდეს;
გებრძანამცა სახლით თქვენით, ცრემლი არცა მაშინ მდინდეს;
სხვა მისებრი ვერა პოვოს, ცათამდისცა გა-ცა-ფრინდეს!

მე სიძესა ავთანდილის უკეთესსა ვჰპოვებ ვერა;
თვით მეფობა ქალსა ჩემსა მივეც, აქვს და მას ეფერა;
ვარდი ახლად იფურჭვნების, მე ყვავილი დამებერა,
რად-მცა ვჰკადრე შეცილება, რასცა ოდენ იგი სჯერა!

“Oh, rey, no me siento en modo alguno digno de dirigirme a ti,
pero me he atrevido a llegar a tu presencia para rogarte, para suplicarte,
en nombre de aquel que es para quien lo ve igual a un rayo brillante del sol,
de aquel que trajo la luz a mi vida disipando las sombras de la oscuridad.

Ahora juntos nos atrevemos a presentarte nuestra súplica y nuestro ruego.
Avtandil con su devoción ha traído un bálsamo para mi herida,
olvidando que él también padecía desdichas; las mismas que me afligían a mí.
No quisiera, gran señor, cansarte con una historia larga y aburrida.

Tus hijos se aman el uno al otro: la dama le ama a él y él a la dama.
Cuando pienso en él, pálido y desolado por la tristeza, siento piedad.
He venido a pedirte de rodillas que no le dejes consumirse por el fuego.
Entrega a tu hija al caballero de brazo valiente y bravo corazón.

Nada más tengo que decirte ni brevemente ni con un largo discurso”, dijo Tariel.
Tomó entonces su capa y la ató formando un nudo alrededor del cuello;
luego se postró humildemente, como el alumno ante el maestro, a los pies de Rostevan.
Todos los que allí estaban y oyeron esta historia, quedaron maravillados.

Cuando Rostevan vio a Tariel a sus pies, se sintió desfallecer.
Se inclinó caminando hacia atrás y se arrojó con el rostro en tierra.
Dijo: “Gran señor, toda la alegría de que gozaba, ha huido de mí.
¿Por qué te postras a mis pies, siendo yo tu vasallo, y así me entristeces?

¿Puede acaso existir el hombre que no se pliegue a tus deseos?
¿Podría yo negarte a mi hija, aunque buscaras su muerte o su esclavitud?
Si es esto lo que deseas de nuestra casa, no por ello correrán mis lágrimas.
Ella no podría encontrar ni sobre la tierra ni bajo el cielo a otro mejor.

Y yo no podría tampoco encontrar un esposo mejor que Avtandil para ella.
Todo el poder real, yo mismo lo puse en manos de mi hija.
Su rosa se abre ahora cuando mi flor está pronta a deshojarse.
¿Qué impedimento podría oponer a lo que ella misma ha otorgado?

თუ შეგერთო ერთი მონა, თქვენთვის არცა მაშინ მშურდა.
ვინ-მცა გკადრა შეცილება, უშმაგო-მცა ვით მოგმდურდა!
თუ ავთანდილ არ მიყვარდა, ასრე მისთვის რად მომსურდა?
დია, ღმერთო, წინაშე ვარ, ესე ჩემგან დადასტურდა”.

რა ტარიელ მეფისაგან ესე სიტყვა მოისმინა,
დადრკა, მდაბლად ეთაყვანა, პირსა ზედა დაეფინა.
კვლა მეფემან თაყვანის-სცა, წამო-რე-ვლო, წადგა წინა,
ერთმანერთი მოიმადლეს, მათ ერთსაცა არ ეწყინა.

ფრიდონ შეჯდა, ავთანდილის მახარობლად გაექანა,
ესდენ დიდი სიხარული გაეხარნეს მასცა განა!
წავიდა და წამოუძღვა, მოიყვანა, მოჰყვა თანა,
მაგრა ირცხვის მეფისაგან, შუქი ბნელად მოევანა.

მეფე ადგა, მოეგება; ყმა გარდახდა, რა მივიდა;
ხელთა ჰქონდა ხელ-მანდილი, პირსა მითა იფარვიდა.
მზე ღრუბელსა მოჰფარვოდა, ქუშდებოდა, ვარდსა ზრვიდა,
მაგრა მისსა შვენებასა რა-მცა ვითა დაჰფარვიდა?!

მეფე კოცნასა ჰლამოდა, აღარა ცრემლნი სდენიან;
ავთანდილ ფერხთა ეხვევის, შუქნი ქვე დაუფენიან;
უბრძანა: “ადეგ, ნუ ირცხვი, შენ ზნენი გამოგჩენიან;
რათგან მერჩიო, ნუ მერცხვი, ჩემგან ნუღარა გრცხვენიან!”

მოეხვია, გარდუკოცნა მან პირისა არე-მარე:
“დამივსეო ცეცხლი ცხელი, მაგრა წყალი არე, მარე;
ვინ გიშერი დააჯოგა და წამწამი არემა-რე,
გვალე, შეგყრი, ლომო, მზესა, თავი მისკე არე, მარე”.

მეფე ყელსა ეხვეოდა მას ლომსა და ვითა გმირსა,
ახლოს უზის, ეუბნების, აკოცებს და უჭვრეტს პირსა;
იგი მზე და ხელმწიფობა ასრე მიჰხვდა, ვითა ღირს-ა.
მაშინღაა ლხინი ამო, რა გარდიხდის კაცი ჭირსა.

Incluso si dispusieras su boda con un esclavo, no podría guardarte rencor.
¿Quién puede oponerse a ti y no ser considerado un loco furioso?
Si yo no quisiera a Avtandil, ¿por qué le añoraría y lloraría por él?
En verdad, oh Dios mío, estoy en tu presencia y esto me lo confirma”.

Tariel se alegra en su corazón cuando escucha estas palabras del monarca,
y lo abraza y le ofrece su respeto inclinando su rostro humildemente.
Entonces el rey le rinde a su vez homenaje acercándose a él de nuevo.
Ambos hablan con palabras de gratitud sin asomo de ofensa o molestia.

Pridón monta su caballo y cabalga como un heraldo de buenas noticias hacia Avtandil.
Mientras galopa, también él siente un gran regocijo en su interior.
Llega hasta el joven y escoltándolo le conduce y lo acompaña,
pero Avtandil se muestra abatido ante el rey y sus ojos sólo perciben oscuridad.

El rey se dirige a su encuentro y el caballero desmonta cuando se acerca;
tiene en sus manos una capa y con ella se cubre la cabeza.
El sol estaba oculto por una nube, la oscuridad crece y la rosa se marchita,
y sin embargo nada puede igualar el esplendor de su belleza.

Rostevan desea abrazarlo y que acabe el correr de sus lágrimas,
pero Avtandil se arroja a sus pies, y los abraza, y sus lágrimas fluyen como un arroyo.
El rey le dice: “Levántate y no te avergüences; ya has demostrado tu valía.
Siempre has sido leal a mi persona, ¿por qué te turbas ante mí?”.

Mientras esto dice, lo abraza y con ternura lo besa en el rostro,
y añade: “Has aparecido ante mí como el agua y has apagado mi fuego.
Aquella que añade el azabache al brillo de sus ojos te está esperando.
Mañana, oh león, yo te uniré al astro que discurre por los cielos”.

El rey se abraza al cuello de aquel héroe único, igual al león,
y lo sienta a su lado y le habla y lo besa, encantado de ver su rostro.
El sol se ha reunido con la majestad, como es digno que suceda.
Qué agradable es la alegría cuando el hombre ha caminado a través del sufrimiento.

ყმა მეფესა მოახსენებს: “მიკვირს, სხვასა რად რას ჰბრძანებ!
რად არ გინდა ნახვა მზისა, ანუ რადღა აგვიანებ?
მიეგებვი მხიარული, სახლსა თქვენსა მოიყვანებ,
შემოიმოს შუქთა მისთა, ნათლად გარე მოივანებ”.

ტარიელსცა მოახსენა. შესხდეს, ქალსა მიეგებნეს,
მათ სამთავე გოლიათთა მზისა ფერად ღაწვნი ღებნეს,
მიჰხვდეს მათსა საწადელსა, იგი პოვეს, რაცა ძებნეს,
ხელი ჰხადეს ხრმალთა მათთა, არა ცუდად წელთა ებნეს.

მეფემან ქალს უსალამა, მან შორით გარდახდომილმან.
დაუყვნა თვალნი ელვამან, მისთა ღაწვთაგან კრთომილმან;
გამოეგება, აკოცა კუბოსა შიგან ჯდომილმან,
დაუწყო ქება მეფემან, თვით ვერას ვერ-მიხდომილმან.

ეტყვის: “მზეო, ვითა გაქო, ნათელო და დარიანო!
შენთვის ხელნი გონებანი არა ცუდად არიანო,
მზიანო და მთვარიანო, ეტლად რაო და რიანო,
თქვენ საჭვრეტლად აღარ მინდით, არ ვარდნო და არ იანო”.

გაკვირდეს ყოვლნი მხედველნი მისთა ელვათა ფენასა;
ვით მზემან, დაყვნა მჭვრეტელთა თვალნი ნათლისა ჩენასა;
მისგან დამწვარნი მისცნიან გულნი ჭვრეტითა ლხენასა,
სითცა გამოჩნდის, იქმოდეს ჯარნი მუნითკე რბენასა.

შინა წავიდეს ყოველნი, შესხდეს თავისა დარებად,
ჰქონდეს შვიდნივე მნათობნი მის მზისა დასადარებად,
არ მიიხდომის სიტურფე, არს მათგან მიუმხვდარებად,
ადრე მივიდეს მეფისა სახლად საყოფად, არებად.

შევიდეს, ნახეს თინათინ, მჭვრეტთა მიმცემი ჭირისა;
სკიპტროსან-გვირგვინოსანსა ჰშვენოდა ცმა პორფირისა,
მისრულთა პირსა შეადგა ელვა მისისა პირისა;
შევიდა მეფე ინდოთა, იგი მზე, მსგავსი გმირისა.

El caballero dice al rey: “Me maravillan vuestras palabras,
pero ¿para qué ocultar la visión del sol o retrasarla?
Vayamos alegremente su encuentro. Haz que venga hasta nosotros,
y que sus rayos iluminen nuestro entorno con su luz”.

Dijo también Tariel: “Montemos y vayamos a reunirnos con la dama”.
Las mejillas de estos tres Goliat están teñidas del color del sol,
pues han encontrado lo que deseaban y han hallado lo que buscaban.
En la mano sostienen las espadas, que no adornan en balde sus cinturas.

El rey pone pie a tierra y de lejos saluda a la dama.
El brillo deslumbrante de sus mejillas hiere los ojos;
sentada en su palanquín, sale a su encuentro y lo besa.
El rey emocionado, se dirige a ella con elogios.

Dice: “Oh, sol, cómo alabarte, a ti que nos das el día luminoso.
Por tu causa se pierde la cordura, y no sucede esto sin razón:
eres como el sol y la luna. ¿Qué planeta puede compararse contigo?
No deseo ver más allá de ti, ni encantar mis ojos con rosas o violetas”.

Todos los que la miran se maravillan del fulgor de sus rayos.
Cómo el sol hiere los ojos de los espectadores con el brillo de su luz,
y aunque quema, los corazones encuentran sosiego en su contemplación.
Cuando la dama aparece, la muchedumbre se acerca corriendo.

Todos suben a sus monturas y se dirigen a la ciudad de Rostevan.
La belleza del sol sólo puede ser comparada con los siete planetas;
su hermosura es inconmensurable y está más allá de todo entendimiento.
Pronto alcanzan la ciudad y llegan a la morada del rey.

Al entrar ven a Tinatín, cuya belleza hace sufrir a quien la ve.
El manto de púrpura embellece a quien sostiene el cetro y la corona,
y el brillo de su rostro golpea los ojos de los recién llegados.
El rey de las Indias, héroe igual al sol, va a su encuentro.

ტარიელ და ცოლმან მისმან ქალსა მდაბლად უსალამეს,
მოეგება, აკოცეს და საუბარი დააამეს,
იგი სახლი გაანათლეს, არ ნათელი შეაღამეს,
ბროლ-ბადახში გააღაწვეს და გიშერი აწამწამეს.

თინათინ ზედა აწვივნა ტახტსა მეფეთა ზეთასა,
ტარიელ უთხრა: “შენ დაჯე, სწადიან ბრჭესა ბრჭეთასა,
დღეს ტახტი შენი შენ გმართებს მეტად ყოველთა დღეთასა,
მე ლომი ლომთა დაგისვა გვერდსა შენ, მზესა მზეთასა”.

ორთავე ხელი მოჰკიდეს და დასვეს ტახტსა თავისსა,
გვერდსა დაუსვეს ავთანდილ, სურვილსა მოეკლა ვისსა;
უნახავსა და ნახულსა სჯობს ყოვლსა სანახავისსა,
ნუ ეჭვ მიჯნურთა მათებრთა ნუცა თუ რამინს და ვისსა.

ქალსა შესწბა, გაუკვირდა ავთანდილის გვერდსა ჯდომა,
ფერი ჰკრთა და გაუფიცხა შე და გამო გულმან კრთომა.
მეფე ეტყვის: “შვილო, ჩემგან გაქვს სირცხვილი თუ რა ზომა,
ბრძენთა უთქვამს სიყვარული, ბოლოდ მისი არ-წახდომა”.

აწ, შვილო, ღმერთმან თქვენ მოგცეს ათას წელ დღეთა გრძელობა,
სვე-სვიანობა, დიდობა, კვლა ჭირთა გარდუხდელობა!
ცა-მცა ნუ შეგცვლის, მოგხვდების თვით მისებრ შეუცვლელობა!
თქვენით ხელითა მეღირსოს მიწათა შემომყრელობა!”

მართ მეფემან სპათა ბრძანა ავთანდილის თაყვანება:
“ესეაო მეფე თქვენი, ასრე იქმნა ღმრთისა ნება,
დღეს ამას აქვს ტახტი ჩემი, მე – სიბერე ვითა სნება,
ჩემად სწორად ჰმსახურებდით, დაიჭირეთ ჩემი მცნება!”

ლაშქარნი და დიდებულნი დადრკეს, მდაბლად ეთაყვანნეს,
მოახსენეს: “მიწად ვექმნნეთ, ვინცა მიწად მიგვიყვანნეს,
მორჩილ-ქმნილნი დაგვადიდნეს, ურჩნი მკვდართა დაგვაგვანნეს,
მტერთა მკლავნი შეაძუნტნეს, გულნი ჩვენნი აგულვანნეს”.

Tariel y su bella esposa saludan humildemente a la dama.
Se acercan para besarla y conversan dulcemente con ella.
Oscureciendo a la misma claridad, la luz de su rostro ilumina;
cristal y rubí son sus mejillas, y jade, sus pestañas.

Cuando Tinatín los invita a ocupar el trono real,
Tariel dice: “Ocúpalo tú. Es el deseo del Juez Supremo.
En este día, más que cualquier otro, el trono te pertenece.
Yo sentaré al león de leones junto al sol de soles.

Juntos la toman de la mano y la conducen al trono,
y sientan a su lado a Avtandil que muere de deseo por ella.
Su hermosura supera todo lo visto hasta ahora y por ver.
Creed que no hay amor como el suyo ni entre Vis y Ramín.

Tinatín tiembla y se estremece cuando Avtandil se sienta a su lado.
Palidece su rostro y su corazón golpea con fuerza en su interior.
El rey dice: “Hija mía, ¿por qué mantienes la cabeza baja ante mí?
Los sabios nos enseñan que el amor acaba siempre por triunfar.

Ahora, hijos míos, Dios os concederá mil años de felicidad,
una vida llena de dicha, prosperidad, gloria, libre de dolor y tormentos.
Quiera el cielo guardaros inmutables, mientras le seáis fieles,
y que, cuando mi sino me lleve a la tierra, vuestras manos me cubran”.

Entonces el rey ordena a las tropas. rendir honores a Avtandil:
“Éste es vuestro rey”, les anuncia, “pues tal es la voluntad de Dios”.
En este día abandono mi trono, pues ya sufro del mal de los años.
Servidle tan bien como me habéis servido a mí. Obedeced mi mandato”.

Soldados y nobles se inclinan ante Avtandil para homenajearle
diciendo: “Somos como el polvo para aquel que es dueño de nuestras vidas.
Él engrandece a quienes le sirven y hace perecer a los desobedientes.
Él quiebra el poder de los enemigos y da valor a nuestros corazones”.