ქალმან უთხრა საუბარი კეკლუც-სიტყვად, არ დუხჭირად,
იტყვის: “თუცა აქანამდის ჩემგან შორს ხარ დანამჭირად,
მიკვირს, მოგხვდა წამის ყოფად საქმე შენგან საეჭვი რად,
მაგრა გითხრა პირველ ხვალმე, სენი მე მჭირს რაცა ჭირად.

გახსოვს, ოდეს შენ და როსტანს მინდორს მხეცი დაგეხოცა,
ყმა გენახა უცხო ვინმე, რომე ცრემლი მოეხოცა?
მას უკანით გონებამან მისმან ასრე დამამხო-ცა,
შენ გენუკევ მონახვასა, კიდით კიდე მოჰლახო ცა.

აქანამდის ნაუბარსა თუცა ვერას ვერ გეტყვია,
მაგრა შორით სიყვარული შენგან ჩემი შემიტყვია,
ვიცი, რომე გაუწყვედლად თვალთათ ცრემლი გისეტყვია,
შეუპყრიხარ სიყვარულსა, გული შენი დაუტყვია.

ასრე გითხრა, სამსახური ჩემი გმართებს ამად ორად:
პირველ, ყმა ხარ, ხორციელი არავინ გვყავს შენად სწორად,
მერმე, ჩემი მიჯნური ხარ, დასტურია, არ ნაჭორად;
წა და იგი მოყმე ძებნე, ახლოს იყოს, თუნდა შორად.

“შენგან ჩემი სიყვარული ამით უფრო გაამყარე,
რომე დამსხნა შეჭირვება, ეშმა ბილწი ასაპყარე.
გულსა გარე საიმედო ია მორგე, ვარდი ყარე,
მერმე მოდი, ლომო, მზესა შეგეყრები, შემეყარე.

სამსა ძებნე წელიწადსა იგი შენი საძებნარი;
ჰპოვო, მოდი გამარჯვებით, მხიარულად მოუბნარი;
ვერა ჰპოვებ, დავიჯერებ, იყო თურე უჩინარი;
კოკობი და უფურჭვნელი ვარდი დაგხვდე დაუმჭნარი.

“ფიცით გითხრობ: შენგან კიდე თუ შევირთო რაცა ქმარი,
მზეცა მომხვდეს ხორციელი, ჩემთვის კაცად შენაქმარი,
სრულად მოვსწყდე სამოთხესა, ქვესკნელს ვიყო დასანთქმარი,
შენი მკლვიდეს სიყვარული, გულსა დანა ასაქმარი”.

Und mit Worten, die sich zierlich ordneten zu Wohlgestalten,
sprach die Maid: „Zwar hab einstweilen ich dich von mir ferngehalten;
staunst du auch, so zweifle nimmer: künftig soll das Glück uns walten.
Erst vernimm mein Leid, es gräbt mir grausam Gram- und Kummerfalten.

Weißt du noch den Tag der Treibjagd, deines Ritts mit Rostewan,
als ihr jenen Jüngling weinen saht in rätselhaftem Wahn?
Das Geheimnis jenes Recken hat seither mir’s angetan.
Geh und find ihn, du mein Ritter, auf dem weiten Erdenplan.

Wohl hast du mir noch bis heute deine Liebe nicht gestanden,
doch ich hab sie aus der Ferne gut erraten und verstanden.
Und von Zähren weiß ich, die dir zehrend auf den Wangen brannten,
und von Zärtlichkeit und Sehnsucht, die dein Herz in Treue bannten.

Hör mich an: in meinen Diensten stärke dich zwiefacher Grund.
Erstens bist du mir der kühnste Kämpe auf dem Erdenrund;
zweitens denn mein Minneritter, dies erfand kein Lügenmund.
Zieh nun hin, such nah und ferne, und der Recke sei dein Fund!

Wisse: deine Tat wird meiner Liebe höchste Kraft verleihn,
mich aus meinen Bitternissen und aus bösem Bann befrein,
wird mein Herz in Rosen betten, wird ihm Hoffnungsveilchen weihn.
Dann, bei deiner Heimkehr, Löwe, hülln uns Sonnenstrahlen ein.

Geh, mein Teurer, auf die Suche. Kehre wieder in drei Jahren.
Krönt dich der Erfolg, so komm denn, froh den Fund zu offenbaren.
War umsonst dein Weg, so zähl ich jenen zu den Unsichtbaren.
Meiner Minne Rosenknospe will ich wartend dir bewahren.

Dir gelob ich: sollte dann ich einem andern angehören,
könnt er selbst, ein Sohn der Sonne, mich mit Glanz und Pracht betören,
so verbann mich aus dem Eden, laß der Hölle mich gehören,
töte du mich, triff ins Herz mich! – Diesen Eid wollt ich dir schwören.“

მოახსენა ყმამან: “მზეო, ვინ გიშერი აწამწამე,
სხვა პასუხი რამცა გკადრე, ანუ რამცა შევიწამე?
მე სიკვდილსა მოველოდი, შენ სიცოცხლე გამიწამე,
ვითა მონა, სამსახურად გაღანამცა წავე, წა-, მე!”

კვლაცა ჰკადრა: “აჰა, მზეო, რათგან ღმერთმან მზედ დაგბადა,
მით გმორჩილობს, ზეციერი მნათობია რაცა სადა;
მე რომ თქვენგან მოვისმინენ წყალობანი, მედიადა.
ვარდი ჩემი არ დაჭნების, შუქი შენი იეფად ა”

კვლა შეჰფიცეს ერთმანერთსა, დააპირეს ესე პირი,
გასალდეს და გაამრავლეს საუბარი სიტყვა-ხშირი.
გაადვილდა, აქანამდის გარდეხადა რაცა ჭირი;
თეთრთა კბილთათ გამოჰკრთების თეთრი ელვა ვითა ჭვირი.

ერთგან დასხდეს, ილაღობეს, საუბარი ასად აგეს,
ბროლ-ბადახში შეხვეული და გიშერი ასადაგეს;
ყმა ეტყვის, თუ: “შენთა მჭვრეტთა თავი ხელი, ა, სად აგეს!
ცეცხლთა, შენგან მოდებულთა, გული ჩემი ასადაგეს”.

ყმა წავიდა, სიშორესა თუცა მისსა ვერ გასძლებდა,
უკუღმავე იხედვიდა, თვალთა რეტად აყოლებდა,
ბროლსა სეტყვს და ვარდსა აზრობს, ტანსა მჭევრსა ათრთოლებდა,
გული ჰქონდა გულისათვის, სიყვარულსა ავალებდა.

თქვა: “მზეო, ვარდსა სიშორე შენი დამაჩნდეს ეს ადრე,
ბროლი და ლალი გასრულვარ ქარვისა უყვითლესად-რე.
მაშინ რაღა ვქმნა ვერ-ჭვრეტა რა მომხვდეს კვლა უგრძესად-რე!
ხამს მოყვრისათვის სიკვდილი, ესე მე დამიც წესად-რე”.

საწოლს დაწვა, ტირს, მტირალსა ცრემლი ძნელად ეხოცების,
ვითა ვერხვი ქარისაგან, ირხევის და იკეცების;
რა მიჰლულნის, სიახლევე საყვარლისა ეოცების,
შეკრთის, დიდნი დაიზახნის, მით პატიჟი ეოცების.

Drauf der Ritter: „Holde Schöne, mit den Augen gleich Achaten!
Anders kann ich nicht erwidern als durch Euch erwünschte Taten.
Da ins Dasein, schon umnachtet, Strahlen Eurer Huld eintraten,
geh ich, Euch gehorsam dienstbar, nur von Euch beherrscht, beraten.“

Nahm das Wort von neuem: „Sonne! Gotterschaffnes Himmelslicht!
Du allein machst den Planeten die gebotne Bahn zur Pflicht.
Mir will scheinen, Eure Gnade, übergroß, verdien ich nicht.
Meines Lebens Rose welkt nicht, strahlt ihm Euer Angesicht.“

Lang noch schworen sie inbrünstig eins dem andern ewige Treu,
weilten in Gesprächen traulich, die Prinzessin und ihr Leu.
Fortgeweht war all sein Kummer, alles Weh und alle Scheu.
Und im Reden blitzten beider blanke Zähne jung und neu.

Liebesworte tauschten zärtlich Awthandil und Thinathin;
Zähne, Augen, Lippen blinkten wie Opal, Achat, Rubin.
„Dich zu schaun! Oh, wer vermag sich deinem Zauber zu entziehn?“
sagte er, „ich fühl im Herzen wie ein heilsam Feuer ihn.“

Und der Ritter schied. Wie schwer fiel ihm dies allzu frühe Scheiden!
Blickte oft zurück in Schwermut, schwelgte in verzücktem Leiden.
Bebend stand er, Tränen netzten seine Wangen rosig-seiden,
und es knüpfte Herz ans Herze ein Gelöbnis zwischen beiden.

„Soll die Rose“, sprach der Ritter seufzend, „ohne Sonne blühen?
Soll der Bergkristall vergilben, blaß der Blutrubin verglühen?
Was beginn ich, von Euch ferne? Und was fruchten meine Mühen?
Einem Liebestode geh ich wohl entgegen, einem frühen.“

Läßt sich auf sein Lager nieder, seine Augen trocknen kaum,
da erbebt und schluchzt er wieder, Sturmwind biegt den Pappelbaum;
löst der Schlummer seine Glieder, sieht die Liebste er im Traum,
fährt empor, verstörten Aufschreis, klagt sein Weh dem dunkeln Raum.

მოშორვება საყვარლისა მას შეჰქმნოდა მისად ღაზოდ,
ცრემლსა ვითა მარალიტსა სწვიმს ვარდისა დასანაზოდ.
რა გათენდა, შეეკაზმა მისთა მჭვრეტთა სალამაზოდ,
ცხენსა შეჯდა, გაემართა, დარბაზს მივა სადარბაზოდ.

დარბაზს ეჯიბი შეგზავნა, მართ მისგან შენარონია,
შესთვალა: “გკადრებ, მეფეო, მე ესე გამიგონია:
ყოველი პირი მიწისა თქვენ ხრმლითა დაგიმონია,
აწ თუ სჯობს, ესე ამბავი ცნან, რაცა გარემონია.

მე წავიდე, მოვიარო, ვილაშქრო და ვინაპირო,
თინათინის ხელმწიფობა მტერთა თქვენთა გულსა ვჰგმირო,
მორჩილ-ქმნილთა გავახარო, ურჩი ყოვლი ავატირო,
ძღვენნი გკადრნე ზედას-ზედა, არ სალამი დავაძვირო”.

მეფესა ეთქვა ამისი დიადი მადრიელობა,
ებრძანა: “ლომო, არა გჭირს შენ ომთა გარდუხდელობა,
აწ მაგა შენსა თათბირსა ჰგავსო შენივე ქველობა.
წა, მაგრა მომხვდეს, რაღა ვქმნა, თუ სიშორისა გრძელობა!”

ყმა შევიდა, თაყვანის-სცა, მადლი რამე მოახსენა:
“ხელმწიფეო, მიკვირს, ქება რად იკადრეთ ჩემი თქვენა?!
აწ ნუთუ კვლა იშორისა ღმერთმან ბნელი გამითენა,
პირი თქვენი მხიარული მხიარულსა კვლა მიჩვენა!”

მეფე ყელსა მოეკიდა, გარდაკოცნა ვითა შვილი.
სხვა მათებრი არ ყოფილა არ გამზრდელი, არ გაზრდილი!
ყმა ადგა და წამოვიდა, მას დღე მათი ჩანს გაყრილი;
როსტან მისთვის აატირა გონიერი გული, ლბილი.

გამოემართა ავთანდილ, მოყმე მხნე, ლაღად მავალი.
ოც დღე იარა, ღამეცა დღეს ზედა წაჰრთო მრავალი.
იგია ლხინი სოფლისა, იგია ნივთი და ვალი,
არ მისცილდების თინათინ მისი მას, ვისგან სწვავ ალი.

Bittre Leiden bringt das Schicksal, von der Liebsten fort zu sollen.
Schmerzlich sind die Perlen, welche über Rosenwangen rollen …
Morgens wählte er ein Prachtkleid, eines von den wundervollen,
stieg aufs Pferd und ritt zum Hofstaat, ihm die Ritterpflicht zu zollen.

Einen Kämmrer hieß er seine Botschaft vor den Herrscher tragen
in den Thronsaal: „Herr, es treibt mich, diesen treuen Weg zu wagen.
Untertan ist eine Welt Euch, die Ihr mit dem Schwert geschlagen.
Doch es wäre gut, ein Mahnwort manchem Nachbarland zu sagen.

Fern, durch Feste und Gefechte, will ich wohlgewappnet reiten,
Eurer Tochter Königswürde durch die Länder rings verbreiten;
will erfreuen die uns Treuen; niederringen, die da streiten;
guten Gruß und schöne Gaben schick ich Euch aus allen Weiten.“

Rostewan entbot dem Ritter seinen königlichen Dank.
Ließ ihm sagen: „Leu, ich weiß wohl, kühner Kampftat gilt dein Drang;
immer war dein Mut erhaben, doch dein Rat hat gleichen Rang.
Zieh denn hin. Doch wird die Zeit mir lang sein ohne dich und bang.“

In den Saal nun trat der Ritter selber, dankbar und bewegt:
„Fürst, mich wundert, daß Ihr so viel Lob in Eure Worte legt.
Gebe Gott, daß mir die Stunde jubelnder Begegnung schlägt,
die mich aus der finstern Ferne froh vor Euer Antlitz trägt.“

Und der Fürst umschlang den Treuen, küßte ihn gar väterlich;
keinen Zögling noch Erzieher gab’s, der diesen beiden glich.
Awthandil brach auf, der Abschied war ein bittrer Trennungsstrich,
lange trauerte der greise Rostewan und grämte sich.

Stolz und stattlich war der Ritter, wie er auf den Weg sich macht,
rüstig ritt er zwanzig Tage, trieb das Roß bei Tag und Nacht,
ritt, ein lichtes Bild der Freude, treu auf seine Pflicht bedacht,
immer jene Maid vor Augen, heiß von ihrer Gunst entfacht.

რა მოვიდა, სიხარული შიგან გახდა სამეფოსა.
მოეგებნეს დიდებულნი, ძღვენსა სძღვნიდეს იეფოსა.
იგი პირ-მზე არ მოსცთების სიარულსა სასწრაფოსა.
მიჰხვდეს მყოფნი მას წინაშე სიხარულსა სადაფოსა.

ქალაქი ჰქონდა მაგარი საზაროდ სანაპიროსა,
გარე კლდე იყო, გიამბობ ზღუდესა უქვიტკიროსა.
ყმამან მუნ დაყო სამი დღე ამოსა სანადიროსა,
გამზრდელი მისი შერმადინ დაისვა სავაზიროსა.

ესეა მონა შერმადინ, ზემოთცა სახელ-დებული,
თანა-შეზრდილი, ერთგული და მისთვის თავ-დადებული,
მან არ იცოდა აქამდის მის ყმისა ცეცხლი დებული,
აწ გაუცხადა სიტყვები მის მზისა იმედებული.

უბრძანა: “აჰა, შერმადინ, ამად მე შენგან მრცხვენიან,
ჩემნი საქმენი ყოველნი გცოდნიან, გაგივლენიან,
მაგრა არ იცი აქამდის, რანიცა ცრემლნი მდენიან!
მე ვისგან მქონდეს პატიჟნი, აწ მასვე მოულხენიან.

მოუკლავარ თინათინის სურვილსა და სიყვარულსა,
ცრემლი ცხელი ასოვლებდის ნარგისთაგან ვარდსა ზრულსა,
ვერ ვაჩენდი აქანამდის ჭირსა ჩემგან დაფარულსა,
აწ მიბრძანა საიმედო, ამად მხედავ მხიარულსა.

მიბრძანა: “მიცან ამბავი მის ყმისა დაკარგულისა,
მოხვიდე, სრულ-ვქმნა მაშინღა შენი წადილი გულისა,
ქმარი არ მინდა უშენო, მომხვდეს ხისაცა რგულისა!”
მომცა წამალი გულისა, აქამდის დადაგულისა.

“პირველ, ყმა ვარ, წასლვა მინდა პატრონისა სამსახურად, –
ხამს მეფეთა ერთგულობა, ყოფა გვმართებს ყმასა ყმურად, –
მერმე, ცეცსლი დაუვსია, აღარა მწვავს გულსა მურად.
ხამს, თუ კაცი არ შეუდრკეს, ჭირს მიუხდეს მამაცურად.

Hielt in seinem Erbland Einzug, Jubel scholl in dessen Gauen;
Edelleute brachten Gaben, reich und herrlich anzuschauen;
wer den Sonnenritter ansah, fühlte Freude und Vertrauen.
Doch ihn litt es hier nicht lange vor der Reise, vor der rauhen.

In dem Grenzland hier besaß er seine Hochburg, eine Veste,
Feinden drohend, zinnenzahnig, glich sie einem Felsenneste.
Hier verlebte er drei Tage, Jagden freuten ihn und Feste.
Schermadin, den altvertrauten, zog er aus dem Schwarm der Gäste.

Dieser Knappe und Milchbruder Awthandils, den wir schon nannten,
mit ihm aufgewachsen, treuer als die treusten Leibtrabanten,
ahnte nichts von jenen Gluten, die im Herz des Freundes brannten,
die des Ritters heiße Worte dem Gefährten nun bekannten:

„Schermadin, vor dich, mein Guter, tret ich heut nicht ohne Scham;
denn dein Herz, das längst an meinem Leben hilfreich Anteil nahm,
wußte nichts von meinen Tränen, fremd war ihm mein Liebesgram.
Glück und Frieden ihr, von der mir so viel Leid und Unrast kam!

Ja, ich liebe Thinathinen, maßlos quält’s mich, sie zu missen;
heißes Naß auf kühle Rosen rollt aus dunkelnden Narzissen.
Lange lag mein schweres Schweigen über all den Kümmernissen,
endlich ließ mich doch die Liebste eine Glückverheißung wissen.

Sie gebot mir: ‚Such den Recken, wär’s am letzten Erdensaum.
Wenn du wiederkehrst, erfüll ich deiner Seele schönsten Traum.
Keinen andern Mann begehr ich, wär er selbst ein Himmelsbaum.‘
Balsam tat sie in mein Herze; das war krank und pochte kaum.

Erstens bin ich meines Lehnsherrn guter Diener und Vasall;
was mein Fürst befiehlt, erfüll ich jederzeit und überall.
Dann, zum zweiten, ist beschwichtigt meines Herzens heißer Schwall;
Mann sein – das heißt meistern aller Mißgeschicke Wechselfall.

ვართ უმოყვრესნი მე და შენ ყოველთა პატრონ-ყმათასა,
ამისთვის გნუკევ სმენასა შენ ამა ჩემთა ხმათასა:
ჩემ წილ დაგაგდებ პატრონად, თავადად ჩემთა სპათასა,
ამა საქმესა ვერა ვიქმ მე განდობასა სხვათასა.

ლაშქართა და დიდებულთა ალაშქრებდი, ჰპატრონობდი;
დარბაზს კაცსა გაჰგზავნიდი და ამბავსა მათსა სცნობდი,
წიგნსა სწერდი ჩემ მაგიერ, უფასოსა ძღვენსა სძღვნობდი,
აქა სადმე არ-ყოფასა ჩემსა მათმცა რად აგრძნობდი!

ლაშქრობა და ნადირობა შენი ჩემსა დაასასე,
აქათ სამ წელ მომიცადე, ხვაშიადი შემინახე,
მე ნუთუმცა შემოვბრუნდი, ალვა ჩემი არ დაჭნა ხე,
არ მოვბრუნდე, მომიგლოვე, მიტირე და მივაგლახე.

მაშინღა ჰკადრე მეფესა არ საქმე სასურვალია,
აცნობე ჩემი სიკვდილი, – იყავ მართ ვითა მთრვალია, –
მიჰხვდა-თქო საქმე, რომელი ყოვლთათვის გარდუვალია.
გლახაკთა მიეც საჭურჭლე, ოქრო, ვერცხლი და თვალია.

მაშინ უფრო მომეხმარე, ამისგანცა უფრო მხნედ-რე,
ნუ, თუ ადრე დამივიწყო, მახსენებდი ზედას-ზედ-რე!
მეტად კარგად დამიურვე, სული ჩემი შეივედრე,
ზრდანი ჩემნი მოიგონენ, გული შენი მოიმდედრე”.

რა შერმადინ მოისმინა, გაუკვირდა, შეეზარა,
თვალთათ ვითა მარგალიტი ცხელი ცრემლი გარდმოღვარა,
მოახსენა: “უშენომან გულმან რამცა გაიხარა!
ვიცი, რომე არ დასდგები, მაგრა გიშლი ამად არა.

“ჩემად ნაცვლად დაგაგდებო”, – ესე სიტყვა ვით მიბრძანე?
რაგვარა ვქმნა პატრონობა? რამც გიფერე, რამც გიგვანე?
შენ მარტოსა გიგონებდე, მემცა მიწა ვიაკვანე!
სჯობს ორნივე დავიკარგნეთ, წამოგყვები, წამიტანე!”

Nie war ein Gefolgsmann inniger mit dem Herrn vertraut als wir.
Darum hör mich an, ich bitt dich, daß ich nun kein Wort verlier:
Dich als Hauptmann und Verwalter laß an meiner Statt ich hier;
keinem trau ich die Vertretung meiner Ämter zu als dir.

Sollst mein Volk und meine Edlen schützen, meine Truppen führen;
sende an den Hof Gesandte, die das Nötige erführen,
schick dem Hof auch häufig Botschaft und Geschenke gleich den frühren;
kurz, vertritt mich denn gebührlich, niemand soll mein Fernsein spüren.

Im Gefecht sei und beim Jagen tapfer, tugendhaft, wie ich.
Hüte mein Geheimnis treulich und drei Jahr erwarte mich.
Wenn mein Glücksbaum nicht verdorrte und mein Leitstern nicht verblich,
kehr ich heim. Sonst, Freund, bewein mich und den bittern Nachruf sprich.

Dann erst gib dem König Kunde; sag, das Glück war uns nicht hold.
Meld ihm meinen Tod wie jemand, der vor Kummer rast und tollt.
Sag ihm: ‚Sterben ist die Spende, die am Ende jeder zollt.‘
Schenk den Armen meine Schätze, all mein Kupfer, Silber, Gold.

Dann erst recht sollst du mir dienen und mir deinen Beistand schenken.
Dulde nicht, daß meinen Namen Lästrer ins Vergessen senken.
Nie vergiß mich. In Gebeten sollst du meiner oft gedenken,
wie ein Mutterherz mit Tränen die Erinnrung an mich tränken.“

Mächtig wundern seine Worte und erschüttern Schermadin;
feuchte Perlen auf der Wange sieht man lange Spuren ziehn.
Und er spricht: „Sobald du scheidest, wird mich jede Freude fliehn;
doch ich weiß, dich aufzuhalten wär vergebliches Bemühn.

Ich – an deiner Stelle walten? Wie ertrag ich diese Bürde?
Wie soll ich im Amt dir gleichen? Woher nehm ich deine Würde?
Lieber wünscht ich, daß die Erde wieder mir zur Wiege würde.
Nimm mich mit, denn immer war es deine Fährte, die mich führte!“