შენ მინდორს გნახეთ გაჭრილი, ჩვენ ზედა გარდგეკიდენით,
პატრონი ჩემი გაგიწყრა, ჩვენ ხაფად წაგეკიდენით,
გიხმეთ, არ მოხვე, ლაშქარნი უკანა გამოგკიდენით,
შენ ველნი წითლად შეჰღებენ სრულად სისხლისა კი დენით.

ყველაკასა მათრახითა თავი უხრმლოდ გარდაჰკვეთეთ.
მეფე შეჯდა, დაგვეკარგე, კვალი შენი ვერ მოვკვეთეთ,
ვითა ქაჯი დაგვემალე, მონებიცა დავაფეთეთ,
ამან უფრო დაგვაშმაგნა, თავი სრულად გავაშეთეთ.

ჭმუნვა შეექმნა, თქვენც იცით, ხელმწიფე ნებიერია.
მოგნახეს, გძებნეს ყოველგან, მათ რუკა დაუწერია,
ვერ ნახეს შენი მნახავი ვერცა ყმა, ვერცა ბერია;
აწ გამომგზავნა, რომელსა ვერ მზე ჰგავს, ვერ ეთერია.

მიბრძანა: “მიცან ამბავი მის ყმისა წარხდომილისა,
მაშინ ვარ მქმნელი საქმისა, მის შენგან მონდომილისა”.
სამ წლამდის მითხრა დადენა უმისოდ ცრემლთა მილისა.
არ გიკვირს, გავძელ ვერ-ჭვრეტა მისისა მე ღიმილისა?!

აქანამდის მნახავიცა კაცი შენი არ მენახა;
ქურდნი ვნახენ, რომე თქვენთვის სიტყვა რამე გაემკვახა;
მათრახითა ჩამოგეგდო ერთი, მკვდართა დაგესახა;
მათ მასწავლეს, ძმა რომელთა სულ-მობრძავი სამე, გლახ, ა”.

ტარიელსცა აეხსენა ომი მათი მაშინდელი,
იტყვის: “მახსოვს ეგე საქმე, თუცა არის ადრინდელი;
ერთგან გნახენ ნადირობას შენ და შენი მე გამზრდელი;
მით ვტიროდი, მომეგონა მე, გლახ, ჩემი წარმწყმედელი.

რას მაქმნევდით, რად გინდოდი, ერთმანერთსა რითა ვჰგვანდით?
თქვენ მორჭმულნი სთამაშობდით, ჩვენ მტირალნი ღაწვთა ვჰბანდით.
რა მონანი შესაპყრობლად მომწიენით, გაჰგულვანდით,
აწ ვეჭვ, რომე ჩემად ნაცვლად თანა მკვდართა მიიტანდით.

Wir entdeckten dich im Jagdgrund, nahten dir im freien Feld.
Mein erzürnter König hätte gerne dich zum Kampf gestellt.
Unserm Rufen taub, entwichst du. Der Verfolger Rotte fällt.
Rauh hast du den Grund gerötet, Blut wie Tau aufs Tal gefällt.

Köpftest, die dich greifen wollten, mit der Peitsche, ohne Schwert.
Man verlor dich aus den Augen; wütend trieb mein Fürst sein Pferd.
Du verschwandest wie ein Zaubrer, unser Troß war arg verstört.
Vollends zürnten wir dem Frechling, tief bestürzt und hoch empört.

Welcher Kummer für den König! Denn verwöhnt sind Fürstenseelen.
Und man fahndete und fand nicht, und es fehlt nicht an Befehlen;
doch umsonst, nicht jung noch alt weiß irgend von dir zu erzählen.
Mich nun schickt die Sonnenschönste, dein Geheimnis zu enthehlen.

Sie gebot: ‚Zieh hin, mein Ritter, jenes Rätsel zu enthüllen.
Nachher will ich dich erhören, deinen höchsten Wunsch erfüllen.‘
Und drei Jahr lang sollt ich dulden, sollten meine Tränen quillen.
Daß ich ohn ihr Lächeln lebe, staun ich selber oft im stillen.

Bin noch keinem je begegnet, der dich einmal leiblich sah;
nur drei Raubgesellen: einer trat mit dreistem Schimpf dir nah.
Strafend traf ihn deine Geißel: wie ein Toter lag er da.
Sie beschrieben dich, erzählten, wie’s begann und was geschah.“

Tariel konnte jenes Tages auf der Jagd sich wohl entsinnen.
Sprach: „Ich weiß noch die Begegnung, ging auch Jahr und Tag von hinnen.
Dich und deinen Herrn gewahrt ich, wollte euerm Aug entrinnen –
weinend, denn mein Weh, die Liebste, trag ich jammervoll hier innen.

Was war ich für euch? Und was denn hattet ihr mit mir gemein?
Euer Lebenslos war Jubel, meines tränenreiche Pein.
Ihr, ermuntert, als ich fortritt, sandtet Knappen hinterdrein.
Doch nicht mich, nur ihre Leichen brachtet ihr am Ende ein.

მოვიხედენ, მომეწია რა პატრონი შენი, ვნახე,
ხელმწიფობით შემებრალნეს, ამად ხელი არ შევახე,
თვალთა წინა გამოგექეც, მეტი არა შევუზრახე.
ჩემი ცხენი უჩინოსა ჰგავს და სხვასმცა რას ვასახე!

კაცმან ვერ ასწრას თვალისა დაფახვა, დაწამწამება,
მას გავექცევი, ვისგანცა ჩემი არა ვცნა ამება;
მათ თურქთა მიღმა გამეგო მე არას არ შეწამება,
ავად ჰშვენოდა მორევნა და ჩემი დათამამება.

აწ ვაშად მოხვე, მეამა ნახვა შენისა პირისა!
ტანად სარო და პირად მზე, მამაცად მსგავსი გმირისა,
გარჯილ ხარ, მაგრა არა ხარ გარდაუხდელი ჭირისა:
ძნელია პოვნა კაცისა ღმრთივ ზეცით განაწირისა!”

ავთანდილ უთხრა: “ვით მაქებ საქები ბრძენთა ენისა?
მაგისად ნაცვლად რამც ვიყავ ღირსი ქებისა თქვენისა!
სახე ხარ მზისა ერთისა, ზეცით მნათისა ზენისა,
რათგან ვერ შეგცვლის პატიჟი ეგზომთა ცრემლთა დენისა.

ამა დღემან დამავიწყა, გული ჩემი ვინ დაბინდა;
დამიგდია სამსახური მისი, იქმნას, რაცა გინდა;
იაგუნდი ეგრეცა სჯობს, ათასჯერმცა მინა მინდა,
შენ გეახლო სიკვდილამდის, ამის მეტი არა მინდა!”

ტარიელ უთხრა: “მე შენი გული აწ მემხურვალების;
მიკვირს, თუ ნაცვლად მაგისად შენ ჩემი რა გევალების!
მაგრა წესია, მიჯნური მიჯნურსა შეებრალების,
შე საყვარელსა გაგყარო, ესე რათ გენაცვალების!

წამოსრულ ხარ ჩემად ძებნად, პატრონისა სამსახურად;
ღმერთმან ქმნა და გიპოვნივარ, შენცა ცდილ ხარ მამაცურად.
მაგრა ჩემსა რა გიამბობს, გამოჭრილ ვარ ასრე თუ რად!
მე თუ ვიტყვი, დამწვავს ცეცხლი ცხელი, შემიქმს ალად, მურად”.

Deinen Landesherrn erblickt ich, als ich dann mich umgewandt.
Gegen ihn, den würdigen Fürsten, schonend, hob ich nicht die Hand.
Wortlos sucht ich gleich das Weite, wo ich euerm Blick entschwand;
wie ein Tarngeist flog mein Rappe, dem kein zweiter gleicht im Land.

Rascher als ein Wimperzucken, flugs entführt, ich weiß nicht wie,
werd ich unsichtbar für jeden, den ich als unleidlich flieh.
Überfall und Schmähwort gab es außer diesen Türken nie;
Frechlinge und Frevler warens; nach Gebühr bestraft ich sie.

Heute kamst du wohlgesonnen, Angesicht, mir wert und teuer,
tapfrer Held, zypressenstattlich, sonnengleich, voll edlem Feuer.
Hast nicht weniger geduldet: Prüfungen und Abenteuer.
Es hält schwer, den Mann zu finden, den Gott preisgab, der Betreuer.“

Awthandil sprach: „Du – mich loben? Selber höchsten Lobes wert!
Welch Verdienst vor deinem Antlitz hätte mich genug bewährt?
Bild des einigen Sonnenwesens, Himmelslicht, das ewig währt:
Du, am Tränenstrom unbeugsam, du, mit Dulderkraft bewehrt!

Heut vergeß ich selbst die Liebste, die mein Herz so tief betrübt.
Will ihr meinen Dienst aufsagen, alles tun, was dir beliebt.
Edelstein ist mehr als Farbschmelz, wenn der Schmelz auch Funken stiebt.
Will mein Lebtag bei dir bleiben, höchste Gnade, die es gibt!“

Tariel drauf: „Ich fühl, durch Flammen schlägt dein Herz mir heiß entgegen.
Womit hab ich dich verpflichtet, wie entgelt ich Gunst und Segen?
Freilich: fremde Liebe kann nur den, der selber liebt, bewegen.
Welche Sühne trüg ich, ließest du die Liebste meinetwegen!

Der du strebend nach mir forschtest, deiner Fürstin zu Gefallen,
fandest mich dank Gott, doch mannhaft botest du ein Beispiel allen.
Wer mag sagen, was mich antrieb, irrwegs durch die Welt zu wallen?
Sagte ich’s, so müßt ich lodern, gleich in Asch und Rauch zerfallen.“

ასმათ უთხრა: “ლომო, ცრემლით მაგა ცეცხლსა რა ერგების!
მე ვითა ვთქვა წვევა თქმისა, რათგან ეგრე არ ეგების!
ვხედავ, ესე ხელი ვინმე მოყმე შენთვის წაეგების,
ცნას მიზეზი შენთა წყლულთა, ქმნას რა, ღონეა ეგების.

მეხვეწებოდა, ლამოდა ჩემგან რასამე სმენასა;
ნუ უყოს ღმერთმან, გაძლება მემცა ვით მივეც ენასა!
თუ რას სცნობს, ვეჭობ ამისგან თქვენსა რასამე ლხენასა.
არს უკეთესი, რაცაღა სწადს განგებასა ზენასა”.

ამას დაყმუნდა ტარიელ დამწვარი, დაალებული;
ასმათს უბრძანა: “მას აქათ შენ ხარ ჩემ თანა ხლებული;
რად არა იცი, უწამლო არს ლები ესე ლებული!
კვლა ესე ყმა მწვავს მტირალი, ცრემლითა დავალებული.

კაცმან ვით პოვოს, ღმრთისაგან რაც არა დანაბადია!
მით გული ჩემი სევდამან აწ ასრე დანაბა დია,
კვლა გზასა მიკრავს, მიჭირავს მითქს ბადე დანაბადია;
აწ ხელთა, ნაცვლად ლხინისა, ჩალა მაქვს და ნაბადია.

მაგრა ღმერთმან მოწყალემან მით ცნობითა ერთით მზითა
ორი მისი მოწყალება დღესცა მომცა ამა გზითა:
პირველ, შეჰყრის მოყვარულთა ჩემით რათმე მიზეზითა,
კვლა, ნუთუმცა სრულად დამწვა ცეცხლთა ცხელთა ანაგზითა”.

ყმასა უთხრა: “ვინცა კაცმან ძმა იძმოს, თუ დაცა იდოს,
ხამსო მისთვის სიკვდილსა და ჭირსა თავი არ დაჰრიდოს;
ღმერთმან ერთი რად აცხოვნოს, თუ მეორე არ წაწყმიდოს!
შენ ისმენდი, მე გიამბობ, რაცღა გინდა წამეკიდოს”.

ასმათს უთხრა: “მოდი, მოჯე, თანა წყალი მომიტანე,
დაბნედილსა მაპკურებდი, გული მითა გარდამბანე;
მკვდარი მნახო, დამიტირე, სულთქვმა გაათანისთანე,
მე სამარე გამითხარე, აქა მიწა მიაკვანე”.

Drauf Asmath: „Im Liebesfeuer, Löwe, helfen Tränen nicht.
Törichtes Gehabe! Hört denn, was die Schwester sorgend spricht.
Dieser Ritter, seh ich, opfert wortlos dir sein Lebenslicht.
Sicher weiß er dir zu raten, hört er deinen Grambericht.

Bat er doch, ihn treu-vertraulich in dein Leben einzuweihen.
Wirst gewiß kein Wort vergeuden, sollte Gott dir Kraft verleihen.
Weiß er alles, wird kein Festschmaus Ziel der Wünsche sein euch zweien.
Was uns die Bestimmung sendet, laß uns dankbar benedeien.“

Tariel schweigt; ein Flammensiegel brennt das Leid auf seinem Munde.
Spricht dann zu Asmath: „Schon Jahre einen uns im Freundschaftsbunde,
und du weißt nicht, wie unheilbar meine schwere Herzenswunde.
Nun erbarmt mich dieser Ritter, seine Pein und Schmerzenskunde.

Kann der Mensch Gedeihen finden, wenn’s ihm nicht der Himmel schenkt?
Nein. Mein Herz, seitdem ich lebe, liegt im Feuerschlund versenkt.
Und mein Weg ist gramverschüttet, netzverstrickt, zu Grab gelenkt.
Nichts von Glück. Nur Spreu und Strohhalm und ein Bahrtuch blutgetränkt.

Aber Gott, im Bild des einen Taggestirns, ist mild und gut.
Zwiefach wirkt die Gnad und Wohltat, die er heute an mir tut:
Erstens helf ich diesem Ritter heim in seiner Liebsten Hut;
zweitens, wenn ich mich eröffne, geh ich selber auf in Glut.“

Und zum Ritter: „Wer dem Bruder Obdach, Schutz und Beistand bot,
darf für ihn kein Opfer scheuen, weder Müh noch Todesnot.
Wo Gott einen rettet, stößt er einen andern in den Kot.
Hör mich an, ich will erzählen, ob auch Buß und Drangsal droht.“

Zu Asmath: „Komm, setz dich näher. Stell das Wasser neben dich.
Sollst mir Stirn und Brust besprengen, wenn die Seele von mir wich.
So mein Leib verblich, beweine meinen Hingang bitterlich.
Bette mir ein Grab in Ehren, in das Erdreich wiege mich.“