მე ვჰკადრე: “ღმერთი ვინათგან შეუნდობს შეცოდებულსა,
უყავით თქვენცა წყალობა მას ღონე-გაცუდებულსა”.
რამაზს უბრძანებს: “იცოდი, გაგგზავნით შეწყალებულსა,
მაგრა ნუ გნახავთ კვლამცაღა ჩვენს წინა გაწბილებულსა!”

ხარაჯა დასდვეს, შეჰკვეთეს დრაჰკანი ასჯერ ასია,
კვლა ხატაური მრავალი, სხვა სტავრა, სხვა ატლასია.
მერმე ყველაი დამოსა, იგი და მისი ხასია,
შეწყალებული გაგზავნა, უყო რისხვისა ფასია.

ხატაელმან დაუმადლა, დადრკა, მდაბლად ეთაყვანა,
მოახსენა: “ორგულობა თქვენი ღმერთმან შემანანა.
თუღა ოდეს შე-ღა-გცოდო, მაშინ მომკალ მემცა განა!”
წავიდა და ყველაკაი მისი თანა წაიტანა.

მოვიდა კაცი მეფისა, ცისკრობს, არ დანაღამია;
ებრძანა: “რა შენ გაგყრივარ, მას აქათ თვეო სამია,
მინდორს მოკლული ისრითა ნადირი არ მიჭამია,
არ დამაშვრალ ხარ, წავიდეთ, თუცა დაშვრომის ჟამია”.

შევეკაზმე, დარბაზს მივე, დამხვდა ჯარი ავაზისა,
შავარდნითა სავსე იყო სრულად არე დარბაზისა,
მეფე ქვე ჯდა შეკაზმული, შვენებითა მსგავსი მზისა;
გაეხარნეს მისლვა ჩემი, ტურფისა და ლამაზისა!

იდუმალ ცოლსა ეუბნა, მართ ჩემგან უცოდნელია:
“ომით მოსრული ტარიელ საჭვრეტლად სასურველია,
მან გაანათლოს მჭვრეტელთა გული, რაზომცა ბნელია;
რაცა დაგვედრო საქმნელად, ქმენ, არა საზოზნელია.

აწ მითქვამს საქმე უშენოდ, შენცა ცან ესე მცნებული:
რათგან ქალია სამეფოდ ჩვენგანვე სახელ-დებული,
ვინცაღა ნახავს, აწ ნახოს, აჰა დღე, ედემს ხლებული,
გვერდსა დაისვი, ორნივე სრას დამხვდით, მოვალ შვებული”.

Ich versetzte: ‚Seht, der Ewige pflegt den Sündern zu vergeben.
Seid auch Ihr mit dem barmherzig, der sich hilflos Euch ergeben.‘
Er sprach zu Ramaz: ‚So schenk ich dir in Nachsicht Leib und Leben.
Laß nicht neuen Lug und Meineid mich des Gnadenworts entheben!‘

Und zehntausend Silberdrachmen Lösegelder und Tribut,
Goldgeweb und Atlasstoffe heischten wir als Sühnegut.
Doch den Khan und sein Gefolge, reichgewandet, wohlbeschuht,
hat der König, statt zu strafen, heimzusenden dann geruht.

Und Ramaz, voll Dank und Demut, hat vor ihm sich tief verbeugt:
‚Gott hat mich von meinem Unrecht‘, sprach er reuig, ‚überzeugt.
Laßt mich köpfen, wenn mein Kopf Euch jemals wieder Unbill zeugt.‘
Und brach auf mit seinen Reisigen, von den Unsern stumm beäugt.

Siehe da, bei Tagesanbruch kam vom König ein Kurier.
‚Schier drei Monde‘, hieß die Botschaft, ‚bin ich nun getrennt von dir.
Fast vergaß ich schon die Güte von erlegtem Jagdgetier;
dürftest müde sein, ansonsten raff dich auf und komm zu mir.‘

Rasch bereit, eilt ich zum Hofe; bellend tobte da die Meute;
und der Hof war voller Falken; dort, im Kreis der Edelleute,
saß der König wohlgerüstet, glanzvoll, sonnenprächtig heute,
strahlte, da ihn meines Kommens wonnesame Anmut freute.

Heimlich, daß ich’s nicht erlauschte, sprach der Fürst zu seiner Frau:
‚Tariel, heimgekehrt vom Kriege, beut dem Aug erwünschte Schau;
er erleuchtet jedes Herze, sei es noch so nächtig-grau.
So vernimm denn meine Bitte und erfüll sie mir genau.

Ohne deinen Rat beschloß ich’s, und nun sei’s auch dir bekannt:
Da wir schon zur Königswürde unser Töchterchen ernannt,
sei sie heut, ein Baum von Eden, vorgeführt dem Volk und Land.
Setz sie neben dich im Thronsaal, und ich komm im Festgewand.‘

მოვინადირეთ მინდორი, ძირი მთისა და გორისა;
იყო სიმრავლე ძაღლისა, შავარდნისა და ქორისა.
ადრე დავბრუნდით, ვიარეთ არ ეჯი გზისა შორისა.
აღარ იბურთეს, დაშლა ქმნეს თამაშობისა ორისა.

ჩემთა მჭვრეტელთა მოეცვა ქალაქი, შუკა და ბანი.
ომ-გარდახდილსა მშვენოდეს მაენიანნი კაბანი;
ფერმიხდილ-გვარი ვშვენოდი ვარდი, ცრემლითა ნაბანი,
ვინცა მიჭვრეტდის, ბნდებოდის, – მართლად არს, არ კატაბანი.

რიდენი რომე მეშოვნეს ქალაქსა ხატაელთასა,
იგი მეხვივნეს, მშვენოდეს, ვახელებ გულსა ხელთასა.
მეფე გარდახდა, დარბაზსა შევედით ჩემთა მზრდელთასა,
შევხედენ, დავჰკრთი ელვასა ღაწვთა მზეებრ ნათელთასა.

მას მზესა ტანსა ემოსნეს ნარინჯის-ფერნი ჯუბანი,
ზურგით უთქს ჯარი ხადუმთა, დას-დასად, უბან-უბანი;
სრულად ნათლითა აევსო სახლი, შუკა და უბანი,
მუნ ვარდსა შუა შვენოდეს ძოწ-მარგალიტნი ტყუბანი.

ნაომარსა, დაკოდილსა ხელი ყელსა ჩამომება.
დედოფალი საჯდომთაგან ადგა, წინა მომეგება,
ვითა შვილი გარდამკოცნა, ღაწვი ვარდი დამილება,
მითხრა: “ნუ ეჭვ ამას იქით, თუღა მტერი შე-ღა-გება”.

ახლოს დამისვეს ადგილსა, მუნ, სადა მეამებოდა.
პირის-პირ მიჯდა იგი მზე, გული ვისთვისცა კვდებოდა.
მალვით ვუჭვრეტდი, მიჭვრეტდის, სხვად არად მეუბნებოდა;
თვალნი მოვსწყვიდნი, სიცოცხლე ამითა მეარმებოდა.

შეიქმნა სმა და პურობა, მსგავსი მათისა ძალისა;
სხვა გახარება ასეთი არს უნახავი თვალისა!
ჯამი და ჭიქა – ყველაი ფეროზისა და ლალისა.
არვისი ბრძანა მეფემან არცა გაშვება მთრვალისა.

Dort, am Fuß des Waldgebirges, jagten wir im grünen Grunde,
ließen Falken los und Sperber, tummelten im Tal die Hunde;
weihten dann dem weitern Wege keine überzählige Stunde,
unterbrachen auch das Ballspiel zeitig, nach der zweiten Runde.

Schaulust füllte Platz und Gassen, wimmelte auf Dachterrassen.
Meines Prachtrocks Litzenaufschlag schien dem Sieger wohl zu passen,
und ich glich der wunderblassen Rosenzier, der tränennassen;
wer mich sah, erstarb vor Staunen, wußt sich wahrlich nicht zu fassen.

Jenen schönen Turbanschleier, im Chatajerland gefunden,
trug ich zum Entzücken aller wundersam ums Haupt gewunden.
Als der König abgesessen und durchs Burgtor wir entschwunden,
hab des Mägdleins Sonnenschöne ich erbebend neu empfunden.

Sieh, in kreßgetönten Tinten gleißte des Gewandes Seide;
hinten standen in Girlanden Kammerfraun im Feierkleide.
Leuchten lag auf Stadt und Gegend: von der Holden ein Geschmeide.
Ihrer Zähne Perlenzierde pries die Rosenwangen beide.

Von des Streites harten Mühen trug den Arm ich in der Binde,
als die Königin mir nahte, traulich wie dem eignen Kinde,
mütterlich mich auf die Wangen küßte artig und gelinde;
sprach: ‚Nun zweifl’ ich, daß ein Feind noch leichter Hand mit dir anbinde.‘

Endlich jetzt, zu Lust und Wonne, saß ich dicht beim Fürstenpaar;
und vor mir die Wundersonne, der mein Herz verfallen war.
Heimlich ging der Augen Zwiesprach hin und her, so wortlos klar;
wandt ich ab den Blick vom Wunder, schien mein Sein des Sinnes bar.

Es begann ein Trinkgelage, wie’s des Reiches Macht erwies:
keines Menschen Aug erblickte je ein ähnlich Fest wie dies.
An den Schalen und Pokalen glänzten Jaspis und Türkis;
und der Fürst verfügte, daß man Trunkne nicht vom Tisch entließ.