მოჯობდა, ომი შეეძლო, ხმარება ცხენ-აბჯარისა;
დავკაზმეთ ნავი, კატარღა და რიცხვი სპათა ჯარისა;
კაცი ხმდა, მისთა მჭვრეტთათვის ღონემცა ეაჯა რისა!
აწ გითხრა ომი მოყმისა, მებრძოლთა დამსაჯარისა.

მათი მესმა დაპირება, ჩაბალახთა ჩამობურვა;
ნავი წინა მომეგება, არა ვიცი, იყო თუ რვა.
ფიცხლა ზედა შევეჯახე, მათ დაიწყეს ამოდ ცურვა;
ქუსლი ვჰკარ და დავუქცივე, დაიზახეს დიაცურ ვა!

კვლა სხვასა მივე, მოვჰკიდე ხელი ნავისა ბაგესა,
ზღვასა დავანთქენ, დავხოცენ, ომიმცა რაღა აგესა!
სხვანი გამექცეს, მიჰმართეს მათ მათსა საქულბაგესა;
ვინცა მიჭვრეტდეს, უკვირდა, მაქებდეს, არ მაძაგესა.

ზღვა გავიარეთ, გავედით, შემოგვიტივეს ცხენია,
კვლა შევიბენით, შეიქმნა ომისა სიმარცხენია.
მუნ მომეწონა ფრიდონის სიქველე-სიფიცხენია:
იბრძვის ლომი და პირად მზე, იგი ალვისაც ხენია.

თვით ორნივე ბიძასძენი მისნი ხრმლითა ჩამოყარნა,
ხელნი წმიდად გარდეკვეთნეს, იგი ასრე ასაპყარნა,
მოიყვანნა მხარ-დაკრულნი, ერთმან ორნი, არ დაყარნა,
მათნი ყმანი გაამტირლნა, მისნი სპანი ამაყარნა.

მათნი ლაშქარნი გაგვექცეს; ვეცენით, გა-ცა-ვფანტენით.
ფიცხლად წავუღეთ ქალაქი, არ თავნი გავაზატენით;
ქვითა დავჰლეწეთ წვივები, ჩვენ იგი გავანატენით.
მომკალ, თუ ლარი დაჰლიოთ ან აკიდებით, ან ტენით.

ფრიდონ ნახნა საჭურჭლენი და ბეჭედნი მისნი დაჰსხნა.
თვით ორნივე ბიძასძენი დაპყრობილნი წამოასხნა.
მისად ნაცვლად სისხლნი მათნი მოღვარნა და ველთა ასხნა;
ჩემი თქვეს, თუ: “ღმერთსა მადლი, ვინ ალვისა ხენი ასხნა!”

„Und Phridon genas. Schon sitzt er sattelfest, legt Rüstung an.
Boote sammeln wir, Galeeren und ein Heer von tausend Mann.
Um Phridon ist Glanz, daß ohne Müh kein Mensch ihn mustern kann.
Nun will ich dir treulich künden, wie er diese Schlacht gewann.

Fester schnallt der Feind die Helme, sichtlich wuchs sein Kampfgelüste;
sieben, acht bewehrte Boote strebten her von jener Küste.
Ich – im Sprung die vordre Barke enternd, sprengt ihr Hals und Brüste,
ließ sie saufen, bis ihr Schnabel hart den Grund des Meeres küßte.

Ich drang vor. Am Bug erfaßt ich noch ein zweites von den Schiffen;
samt Bemannung sank’s. Sie hatte Speer und Schwert umsonst geschliffen,
da nun auch die weitern Boote hafenwärts die Flucht ergriffen.
Alle schauen, laut mich preisend, nicht ein Aug ist neidverkniffen.

Wir durchqueren dann die Meerflut, gleich ist Reiterei zur Stelle;
schon beginnen auf der Walstatt des Gefechtes Wechselfälle.
Mir gefällt Phridon im Nahkampf, scheint ein rechter Prachtgeselle,
stark und furchtlos wie ein Löwe, pappelschlank und sonnenhelle.

Schwertstreichs aus dem Sattel fegt er seinen Oheim und die Neffen,
trennt den Arm vom Rumpf den dreien, ihren Mannesstolz zu treffen,
schleppt sie heim, in eins gefesselt; welch ein aufgeregtes Kläffen!
Jene zetern; unsre mühn sich froh, ihr Zetern nachzuäffen.

Weit zersprengt sind ihre Krieger, rennend retten will sich jeder;
wir besetzen ihre Stadtburg, ihrer Gassen Steingeäder;
schmettern Steine gegen Beine, walken sie wie mürbes Leder.
All die Schätze fortzuschaffen, reichen Hufe nicht noch Räder.

Auf erbrochne Schatzgewölbe legt Phridon sein Herzogssiegel,
schleift gefangen Ohm und Vettern hin durch Gräben, über Hügel,
heischt für seine Wunden ihre, Blut will Blut sehn wie im Spiegel;
segnet mich als Baum des Himmels, wünscht, daß Gott mein Tun beflügel.