ესე მესმა ფრიდონისგან, მომემატა ცეცხლთა სიცხე,
ცხენისაგან გარდავიჭერ, თავი სრულად გავიკიცხე,
ჩემთა ღაწვთა დანადენი მე ჩემივე სისხლი ვიცხე.
ვუთხარ: “მომკალ, უჩემოსა ენახამცა ვისცა ის ხე!”

ესე ჩემგან გაუკვირდა ფრიდონს, მეტად ეუცხოვა,
მაგრა მეტად შევებრალე, ტირილითა მესათნოვა;
ვითა შვილი დამადუმა, მემუდარა, შემეპოვა,
თვალთათ ვითა მარგალიტი ცრემლი ცხელი გარდმოთოვა.

ვაგლახ მეო, რა გიამბე ფათერაკად, მცთარმან, შმაგად!”
მოვახსენე: “ნურა გაგვა, ნუ ინავღლი მაგას მაგად!
იგი მთვარე ჩემი იყო, მით მედების ცეცხლი მდაგად;
აწ გიამბობ, რათგან თავი გინდა ჩემად ამხანაგად”.

ფრიდონს ვუთხარ ყველაკაი ჩემი, თავსა გარდასრული;
მან მითსრა, თუ: “რას ვიტყოდი მოცთომილი გაბასრული!”
შენ, მაღალი ინდოთ მეფე, ჩემსა რადმე ხარ მოსრული,
სახელმწიფო საჯდომი და ტახტი გმართებს, სრაცა სრული”.

კვლაცა მითხრა: “ვისცა ღმერთი საროს მორჩსა ტანად უხებს,
მას ლახვარსა მოაშორვებს, თუცა პირველ გულსა უხებს,
იგი მოგვცემს წყალობასა მისსა, ზეცით მოგვიქუხებს,
ჭირსა ლხინად შეგვიცვალებს, არაოდეს შეგვაწუხებს”.

წამოვედით ნატირებნი, სრას დავსხედით თავის წინა;
ფრიდონს ვუთხარ: “ჩემი შემწე შენგან კიდე არავინ ა-,
ვითა ღმერთმან შენი მსგავსი სოფლად არა მოავლინა,
მაშა, რათგან შეგემეცენ, ამის მეტი რად რა მინა?

არ ავი გესვა მოყვარე, ჟამი თუ მომხვდეს ჟამისად,
ენა, გონება მახმარე გამოსარჩევლად ამისად:
რა მოვაგვარო, რა მიჯობს სალხენლად ჩემად და მისად?
თუ ვერას ვარგებ, ვიქმნები ვერ-დამყოვნელი წამისად”.

Diese Worte schürten vollends alle Qual des Feuerbrands.
Stracks vom Roß zu Boden stürzend, macht ich zum Gespött mich ganz,
aus zerkratzten Wangen blutend, blutbesudelten Gewands.
‚Baum von Eden!‘ schrie ich, ‚alle, nur nicht mich befiel dein Glanz!‘

Meine Klagen nahmen wunder und befremdeten Phridon.
Doch teilnehmend feuchten Auges, lindernd meines Schicksals Hohn,
weihte er mir guten Zuspruch, zärtlich wie ein braver Sohn.
Seine heißen Tränenperlen wurden mir zum Trost und Lohn.

‚Wehe mir, daß ich zum Melder‘, sprach er, ‚deines Unglücks ward!‘
‚Solch ein Kummer, Freund‘, versetzt ich, ‚bleibe wahrlich dir erspart.
Jene Mondfee war mir teuer, ihr gilt meine Wanderfahrt.
Und nun sei, da du mich Freund nennst, meine Mär dir offenbart.‘

Nun erzählt ich, wie ein widrig Schicksal arg mich mitgenommen.
Drauf Phridon: ‚Wie konnt ich’s ahnen! Sieh mich schamrot und beklommen:
Indiens glorreich-stolzer König wär in Not zu mir gekommen?
Er, dem Burg gebührt und Thronsitz zu des Landes Nutz und Frommen!

Wen Gott formt als junge Pappel, graden Stamms, aufrechter Spitze,
den beschirmt er vor dem Speerstich, ob er ihn auch anfangs ritze.
Gottes Gnade offenbart sich oft im Donnerwort der Blitze;
Leid in Freude wandelnd, sorgt er, daß kein Quälgeist auf uns sitze.‘

Also kehrten wir bekümmert heim; wir saßen im Palast.
‚Niemand hilft wie du mir tragen‘, sprach ich, ‚meines Jammers Last;
denn kein Wesen schuf der Ewige, das dir gleicht und zu dir paßt.
Nichts bleibt mir zu wünschen übrig, was nicht du zu bieten hast.

Keinen schlechten Freund gewinnst du, wenn die Zeit mir Gunst erweist.
Hilf mir jetzt mit deiner klugen Zunge, deinem klaren Geist!
Nenn die Tat, die, wohlgeleistet, ihr und mir noch Glück verheißt.
Sonst ist’s besser, daß zur Stunde mir der Lebensfaden reißt.‘

მან მითხრა: “ბედი ღმრთისაგან მიჯობსღა ამას რომელი?
მოსრულ ხარ ჩემად წყალობად მეფე ინდოეთს მჯდომელი;
მემცა რად ვიყავ ამისთვის მადლისა რასმე მნდომელი?
ერთი ვარ მონა მონებად წინაშე თქვენსა მდგომელი.

ესე ქალაქი გზა არის ნავთა, ყოველგნით მავალთა,
შემომკრეფელი ამბავთა უცხოთა რათმე მრავალთა;
აქა მოგვესმის ამბავი, შენ რომე დაუწვავ ალთა.
ნუთუ ქმნას ღმერთმან გარდახდა მაგ შენთა ჭირთა მრავალთა!

ჩვენ გავგზავნნეთ მენავენი, რომელთაცა კვლა უვლია,
მოგვინახონ იგი მთვარე, ვისთვის ჭირი არ გვაკლია;
მუნამდისცა მოიჭირვე, გონებამან არ დაგლია.
ყოლა ჭირი არ ეგების, თუ-მცა ლხინმან არ დასძლია”.

კაცნი იხმნა მასვე წამსა, ესე საქმე დავიურვეთ,
უბრძანა, თუ: “ნავებითა წადით, ზღვა-ზღვა მოიცურვეთ,
მოგვინახეთ, საყვარელსა მისსა მისთვის მოასურვეთ;
თავთა ჭირი უათასეთ, რადმც უშვიდეთ, რადმცა ურვეთ?”

აჩინნა კაცნი, სადაცა სადგურნი ნავთა სჩენოდეს;
უბრძანა: “ძებნეთ ყოველგან, რაცა ვის მისი გსმენოდეს”.
მოლოდნა მიჩნდა სალხინოდ, პატიჟნი მო-რე-მლხენოდეს,
უმისოდ ლხინი მინახავს, ამა დღისათვის მრცხვენოდეს!

ფრიდონ საჯდომნი დამიდგნა ადგილსა საპატრონოსა,
მითხრა, თუ: “მცთარ ვარ, აქამდის ვერ მივჰხვდი გასაგონოსა:
ხარ დიდი მეფე ინდოთა, რა ვით ვინ მოგაწონოსა!
ვინ არის კაცი, რომელმან თავი არ დაგამონოსა?!”

რას ვაგრძელებდე! მოვიდეს ყოვლგნით ამბვისა მბობელნი,
ცუდნი და ცუდთა ადგილთა თავისა დამაშრობელნი;
ვერა, ვერ ეცნა, ვერ იყვნეს ვერას ამბვისა მცნობელნი,
მე უფრო მდინდეს თვალთაგან კვლა ცრემლნი შეუშრობელნი.

Drauf Phridon: ‚Welch Gnadenschicksal könnte dies mein Glück vermehren:
Indiens Herrscher sucht mein Haus auf, mich durch seine Huld zu ehren!
Daß ich froh dich aufnahm – könnt ich dafür höhern Dank begehren
denn als Sklave, dir zu Diensten, mich in Demut zu verzehren?

Unsre Stadt sieht vielen Durchzug fremder, bunter Seemannsscharen;
Sammelbecken seltner Botschaft ist sie, kundig, welterfahren.
Hier wird sich erwünschte Nachricht, die dir Heil bringt, offenbaren;
vielleicht fügt es Gott, daß deine Leiden kurz von Dauer waren.

Laß Seefahrer aus uns senden, weitgereist und reich an Wissen,
daß sie jene Mondin finden, die wir so betrübt vermissen.
Doch bis dahin fröne minder eifrig deinen Kümmernissen,
immer noch hat spätrer Jubel uns aus Trübsal hochgerissen.‘

Augenblicks berief er Leute, die viel reisten, Handel trieben,
ließ sein Seevolk auf dem Weltmeer flugs in alle Winde stieben:
‚Sucht die Schöne, laßt sie kommen, um den Liebenden zu lieben;
tausend Fährnissen begegnet und nicht sechsen oder sieben!‘

Und er sorgte, daß in jede Hafenstadt sein Sendling käme,
gab Befehl: ‚Dort forscht und fahndet, was man über sie vernähme!‘
Hoffnung lieh mir Flügel, darum schien’s, daß ich mich minder gräme;
heitre Tage ohne Nestan gab’s, drob ich mich heut noch schäme.

Einen Herrschersitz erhöhte mir im Fürstensaal Phridon.
‚Dieser Platz (verzeih die Säumnis), er gebührt dir lange schon‘,
sagte er. ‚Dem Inderkönig scheint bescheiden unser Thron.
Wer auf Erden wollte dir nicht Untertan sein, Sonnensohn?‘

Wozu lang erzählen? Alle Sucher kehrten unnütz wieder.
Fruchtlos war ihr Spähn und Wandern rauhe Länder auf und nieder.
Nichts und niemand zeugt von Nestan. Höll und Himmel sind dawider.
Heißer strömen mir die Zähren, brennen meine Augenlider.

მე ფრიდონს ვუთხარ: “ესე დღე ვითა მესაზაროების,
ამისად მოწმად ღმერთი მყავს, სათქმელად მეუცხოების;
უშენოდ მყოფსა ღამე და დღეცა მესაღამოების,
დახსნილ ვარ ლხინსა ყოველსა, მით გული ჭირსა მოების.

მაშა მე მისსა ამბავსა რათგან აღარას მოველი,
ვეღარ ვიქმნები, გამიშვი, ვარ ფარმანისა მთხოველი!”
ფრიდონს რა ესმა, ატირდა, სისხლითა მუნ მორწყო ველი,
მითხრა, თუ: “ძმაო, დღესითგან ცუდ ჩემი ლხინი ყოველი!”

თუცა დია მოიჭირვეს, ვერცა ეგრე დამიჭირეს;
მისთა სპათა მუხლ-მოყრილთა თავი მათი ჩემ-კერძ ირეს,
მეხვეოდეს, მაკოცებდეს, ატირდეს და ამატირეს:
ნუ წახვალო, დაგაწამოთ, სიცოცხლეა ჩვენი ვირეს!

ეგრე ვუთხარ: “თქვენი გაყრა მეცა დია მეძნელების,
მაგრა ლხინი უმისოსა ჩემგან ძნელად გაიძლების;
ჩემსა ტყვესა ვერ გავსწირავ, თქვენცა დია გებრალების,
ნუვინ მიშლით, არ დავდგები, არცა ვისგან დამეშლების”.

მერმე ფრიდონ მოიყვანა, მიძღვნა ესე ჩემი ცხენი,
მითხრა: “ჰხედავ, პირი მზისა, თქვენ საროსა ეგეც ხენი,
ვიცი, მეტი არა გინდა, ძღვენნი რადმცა გავკიცხენი?
თვით ამანვე მოგაწონოს სახედრობა-სიფიცხენი”.

ფრიდონ გამომყვა, წავედით, ორთავე ცრემლნი ვღვარენით;
მუნ ერთმანერთსა ვაკოცეთ, ზახილით გავიყარენით.
სრულად ლაშქარნი მტიროდეს გულითა მართლად, არ ენით.
გაზრდილ-გამზრდელთა გაყრასა ჩვენ თავნი დავადარენით.

ფრიდონისით წამოსრულმან წავე ძებნად, კვლა ვიარე,
რომე არა არ დამირჩა ხმელთა ზედა, ზღვათა გარე,
მაგრა მისსა მნახავსაცა კაცსა ვერას შევეყარე;
გული სრულად გამიშმაგდა, თავი მხეცთა დავადარე.

‚Fluch, Phridon!‘ so rief ich, ‚heute dämmert mein Verzweiflungstag.
Gott mein Zeuge, daß ich keinen Klaglaut hören lassen mag.
Ohne dich bin ich unrettbar, schwarz wie Nacht ist mir der Tag,
freudlos pocht des Herzens Schmiede, Plag ist jeder Hammerschlag.

Nun von Nestan keine Kunde ferner zu erhoffen ist,
gib mir Urlaub, laß mich ziehen, müßig wird die Wartefrist.‘
Doch Phridon, bei diesen Worten, weint in tiefem Seelenzwist,
klagt: ‚Hinfort wird jede Freude Schmerz, so du nicht bei mir bist.‘

Taub für all sein Mühn und Flehen, blieb ich fest: davonzuziehn.
Auch sein Heer vollzog den Bittgang und beschwor mich auf den Knien;
ich, beweint, geküßt, umfangen, weine selbst und höre ihn:
‚Bleib doch, laß uns für dich leiden, dem ich bis zum Tode dien!‘

‚Welche Pein, euch zu verlassen‘, sprach ich, ‚Freunde, lieb und wert!
Doch wenn die Ersehnte fern ist, stirbt die Lust, der Kummer währt.
Denkt an die Verschleppte! Wenn ihr selbst an meiner Stelle wärt –!
Quält mich nicht. Nun ist’s vergeblich, daß ihr mir den Abschied wehrt!‘

Und Phridon saß ab und schenkte diesen Rappen mir zu eigen,
sprach: ‚Dies Roß sollt, Hocherlauchter, Ihr nun als sein Herr besteigen.
Nicht verschmäht Ihr mir den Zelter, mögt Ihr auch den Wunsch verschweigen;
so im Paßgang wie im Sprunglauf wird er Euch sein Feuer zeigen!‘

Laut wehklagend nahm er Abschied, ritt ein Stück noch mir zuseiten,
dann, nach Handschlag und Umarmung, riefen wir Lebwohl im Reiten;
weinen sah ich seine Ritter, mich umflorten Blicks begleiten.
Wie ein Sohn vom Elternhause schied ich in bewölkte Weiten.

Also ging ich auf die Suche, folgte zweifelhafter Spur;
undurchforscht blieb keine Gegend, weder Meer noch Berg und Flur.
Doch da war kein Mensch, von dem ich den gefragten Weg erfuhr,
und ins abgehetzte Herze trat die harte Tiernatur.

ვთქვი, თუ: “ჩემგან აღარა ხამს სიარული, ცუდი ცურვა,
ნუთუ მხეცთა სიახლემან უკუმყაროს გულსა ურვა!”
მონათა და ამა ასმათს სიტყვა ვუთხარ შვიდი, თუ რვა:
“ვიცი, რომე დამირჯიხართ, დია გმართებს ჩემი მდურვა.

აწ წადით და მე დამაგდეთ, ეტერენით თავთა თქვენთა,
ნუღარ უჭვრეტთ ცრემლთა ცხელთა, თვალთა ჩემთათ მონადენთა!”
რა ესენი მოისმენდეს საუბართა ესოდენთა,
მითხრეს: “ჰაჲ-ჰაჲ, რასა ჰბრძანებ, ნუ მოასმენ ყურთა ჩვენთა!

უშენოსა ნუმცა ვნახავთ ნუ პატრონსა, ნუ უფალსა!
ნუთუ ღმერთმან არ გაგვყარნეს ცხენთა თქვენთა ნატერფალსა!
თქვენ გიჭვრეტდეთ საჭვრეტელსა შვენიერსა, სატურფალსა!”
თურე ბედი მოაღაფლებს კაცსა ეგზომ არ-ღაფალსა.

ვეღარ გავგზავნენ, სიტყვანი მესმნეს მონათა ჩემთანი,
მაგრა დავყარენ არენი მე კაცრიელთა თემთანი;
სახლად სამყოფნი მიმაჩნდეს თხათა და მათ ირემთანი.
გავიჭერ, სრულად დავტკეპნენ ქვე მინდორნი და ზე მთანი.

ესე ქვაბნი უკაცურნი ვპოვენ, დევთა შეეკაფნეს,
შემოვები, ამოვწყვიდენ, ყოლა ვერას ვერ მეხაფნეს,
მათ მონანი დამიხოცნეს, ჯაჭვნი ავად მოექაფნეს.
საწუთრომან დამაღრიჯა, ცქაფნი მისნი კვლა მეცქაფნეს.

დევთა ყვირილი, ზახილი ზეცამდის აიწეოდა;
მათისა ლახტის ცემითა ქვეყანა შეირყეოდა;
მზე დააბნელეს მტვერითა, ალვის შტო შეირხეოდა,
ასი ერთ კერძოთ მომიხდეს, დავფრიწე, დაიხეოდა.

აჰა, ძმაო, მაშინდითგან აქა ვარ და აქა ვკვდები;
ხელი მინდორს გავიჭრები, ზოგჯერ ვტირ და ზოგჯერ ვბნდები,
ესე ქალი არ დამაგდებს, – არს მისთვისვე ცეცხლ-ნადები, –
ჩემად ღონედ სიკვდილისა მეტსა არას არ ვეცდები!

Zur mir selber sprach ich: ziellos ist solch blinde Wanderschaft;
in der Wüste, unter Bestien, find ich eher Trost und Kraft.
Zu Asmath und meinen Dienern sagt ich: ‚Wenn ihr bald erschlafft,
so war ich’s, der euch abhetzte; nennt mich bös und launenhaft.

Zieht nun eurer Wege, Leute, sorgt allein für euch, seid frei!
Nimmer kümmre euch mein Kummer, jeder steh sich selber bei!‘
Drob sah ich sie höchst erschrocken, sie erhoben groß Geschrei:
‚Herr, was redest du, nicht hören wollen wir solch Raserei!

Keinen Herren und Gebieter anerkennen wir als dich.
Deines Rosses guter Hufspur folgen wir unweigerlich.
Laß uns stets dein Antlitz leuchten, Tariels Huld erneure sich!
Auch der Herzliche wird herzlos, scheints, wenn ihn sein Weh beschlich.‘

Nein, ich konnt sie nicht verlassen, da sie mich so treu beschworen;
nahm sie mit in tiefste Wildnis, menschenleer und weltverloren,
ins Gefels, das Hirsch und Gemse sich als Zuflucht auserkoren,
stapfte hin durch Berg und Täler, dürrgebrannt und starrgefroren.

Damals fand ich diese Grotte, böser Riesen Heim und Hort;
etliche erlagen meinem Schwert, die andern liefen fort;
meine Diener, schlecht geharnischt, fielen an dem schwarzen Ort;
schwer betrübte mich ihr Schicksal, neu fühlt ich mein Unglück dort.

Heulen, Brüllen der Unholde schwebte hoch in prallem Schwung;
Keulen trümmerten den Boden, Berge duckten sich zum Sprung;
Sonne schwand im Staub, Zypressen bebten vor Erschütterung;
hundert griffen an, ich schlug sie. Meine Faust hieb alt und jung.

Siehst du, Bruder, seit dem Tage leb ich hier und sterb ich hier,
bin der irre Narr der Felder, peingepeitscht, ein wildes Tier.
Nur dies Mädchen hält mir Treue, mitverbrannt vom Kummer schier.
Sehe weder Weg noch Ausweg, nur der Tod weist mir die Tür.

რომე ვეფხი შვენიერი სახედ მისად დამისახავს,
ამად მიყვარს ტყავი მისი, კაბად ჩემად მომინახავს;
ესე ქალი შემიკერავს, ზოგჯერ სულთქვამს, ზოგჯერ ახავს;
რათგან თავი არ მომიკლავს, ხრმალი ცუდად მომიმახავს.

მისსა ვერ იტყვის ქებასა ყოველი ბრძენთა ენები;
მას დაკარგულსა ვიგონებ მე, სიცოცხლისა მთმენები;
მას აქათ ვახლავ ნადირთა, თავსა მათებრვე მხსენები;
სხვად არას ვიაჯ ღმრთისაგან, ვარ სიკვდილისა მქენები”.

პირსა იცა, გაიხეთქა ღაწვი, ვარდი აახეწა,
ლალი ქარვად გარდაიქცა, ბროლი სრულად დაილეწა;
ავთანდილსცა ცრემლი წასდის წამწამთაგან ერთ-სახე, წა-;
მერმე ქალმან დაადუმა, მუხლ-მოყრილი შეეხვეწა.

ტარიელ უთხრა ავთანდილს, ასმათის დად სამებულმან:
“შენ ყველაკაი გაამე მე ვერას ვერ ამებულმან;
გიამბე ჩემი ამბავი სიცოცხლე-გაარმებულმან,
აწ წადი, ნახე შენი მზე ნახვისა მოჟამებულმან”.

ავთანდილ უთხრა: “მე შენი გაყრა არ მომეთმინების; .
თუ გაგეყრები, თვალთაგან ცრემლიცა დამედინების.
მართალსა გითხრობ, ამისი კადრება ნუ გეწყინების,
შენ ვისთვის ჰკვდები, მაგითა მას არა არ ელხინების.

რა აქიმი დასნეულდეს, რაზომ გინდა საქებარი,
მან სხვა უხმოს მკურნალი და მაჯაშისა შემტყობარი,
მას უამბოს, რაცა სჭირდეს სენი, ცეცხლთა მომდებარი:
სხვისა სხვამან უკეთ იცის სასარგებლო საუბარი.

რაცა გითხრა, მომისმინე, ბრძენი გეტყვი, არა ხელი:
ასი გმართებს გაგონება, არ გეყოფის, არ, ერთხელი;
კარგად ვერას ვერ მოივლენს კაცი აგრე გულ-ფიცხელი.
აწ მე მინდა ნახვა მისი, ვისგან დამწვავს ცეცხლი ცხელი.

Sieh, die Wohlgestalt des Tigers gilt mir als der Liebsten Bild;
gerne trag darum sein Fell ich als Gewand und schönes Schild.
Diese Maid näht mir das Rauchwerk, seufzend, und die Träne quillt.
Daß ich mich noch nicht entleibte, heißt, daß mir mein Schwert nichts gilt.

Ach, die Sprache aller Weisen ist zu schwach, mein Lieb zu preisen!
Denk ich an die Hingeraffte, scheint’s, mein Leben ist von Eisen;
seither wohn ich unter Bestien, die als Gleiche mich umkreisen,
bitte Gott, mir nur die Gnade schnellen Hingangs zu erweisen.“

Tariel, der Erzähler, riß sich blutig seine Rosenwangen;
was Rubin war, wurde Bernstein, und der Blick schien trüb verhangen.
Awthandil, der Hörer, schluckte Tränen, fühlte Schmerz und Bangen.
Und Asmath, vor Tariel knieend, hielt ihn flehentlich umfangen.

Als das Mädchen ihn beruhigt, sagte Tariel zu dem Gast:
„Deinem Wunsch tat ich Genüge, dir zur Lust und mir zur Last.
Hab dir treu mein Los geschildert, das mir gram ist und verhaßt.
Geh nun, deine Sonne wartet, der du bald zu nahen hast.“

Awthandil sprach: „Unsre Trennung, bester Freund, ertrag ich nicht;
scheid ich von dir, schwimmt in Tränen jammervoll mein Angesicht.
Aber laß mich offen reden, dulde, was die Wahrheit spricht:
Wenig frommt der Frau, für die du stirbst, dein tödlicher Verzicht.

Wenn ein Arzt, sei er auch Lobes wert und tüchtig, selbst erkrankt,
wisse, daß er den Kollegen und heilkundigen Freund verlangt;
dem beschreibt er sein Gebrechen und die Flamm, die ihn umprankt.
Denn der Mitmensch kann dir raten, wo der eigne Rat nicht langt.

Hör, was ich dir künden möchte, wissend und nicht leichten Sinns:
Mehr als hundertmal erwäge jedes Werk, erst dann beginn’s!
Wer verstockten Herzens handelt, der begibt sich des Gewinns.
Jetzt will ich die Heißgeliebte sehn, ihr schuld ich meinen Zins.

იგი ვნახო, სიყვარული მისი ჩემთვის დავამტკიცო;
მოვახსენო, რაცა მეცნას, მეტი საქმე არა მიცო;
შენ გენუკევ, შემაჯერო, ღმერთი იღმრთო, ცაცა იცო,
ერთმანერთი არ გავწიროთ, მაფიცო და შემომფიცო.

რომე აქათ არ წახვიდე, შენ თუ ამას შემეპირო,
მეცა ფიცით შეგაჯერო, არასათვის არ გაგწირო,
კვლა მოვიდე შენად ნახვად, შენთვის მოვკვდე, შენთვის ვირო,
ღმერთსა უნდეს, ვისთვის ჰკვდები, მისთვის ეგრე არ გატირო”.

მან მიუგო: “უცხოს უცხო ეგრე ვითა შეგიყვარდი?
გასაყრელად გეძნელები, იადონსა ვითა ვარდი;
რაგვარამცა დაგივიწყე, რაგვარამცა უკუმქარდი!
ღმერთმან ქმნას და კვლაცა გნახო ალვა მორჩი, განაზარდი.

პირი შენი ნახვად ჩემად თუ მობრუნდეს, ტანი იხოს,
გული მინდორს არ გაიჭრეს, არ ირმოს და არცა ითხოს;
თუ გიტყუო, მოგაღორო, ღმერთმან რისხვით გამიკითხოს!
შენმან ჭვრეტა-სიახლემან მომაქარვოს სევდა, მითხოს!”

ამას ზედა შეიფიცნეს მოყვარენი, გულ-სადაგნი,
იაგუნდნი ქარვის-ფერნი, სიტყვა-ბრძენნი, ცნობა-შმაგნი;
შეუყვარდა ერთმანერთი, სწვიდეს მიწყივ გულსა დაგნი,
მას ღამესა ერთგან იყვნეს შვენიერნი ამხანაგნი.

ავთანდილცა მასვე თანა ტიროდა და ცრემლი ღვარა;
რა გათენდა, წამოვიდა, აკოცა და გაეყარა;
ტარიელს თუ ვით ეწყინა, რა ქმნას, ამას ვერ მიმხვდარა;
ავთანდილცა ჩატიროდა, შამბი შიგან ჩაიარა.

ავთანდილს ასმათ ჩამოჰყვა, ზენარით ეუბნებოდა,
მუხლთა უყრიდა, ტიროდა, თითითა ეხვეწებოდა,
ადრე მოსლვასა ჰვედრებდა, მართ ვითა ია ჭნებოდა;
მან უთხრა: “დაო, უთქვენოდ სხვა რამცა მეგონებოდა!

Will sie sehn und ihre Liebe stärken zum willkommnen Bund;
will ihr deine Mär vermelden, hab kein weitres Ziel jetzund.
Nun, bei Gott und allen Himmeln, glaub mir, Wahrheit spricht mein Mund:
Dich und mich vereint ein Bündnis, treu geloben wir’s zur Stund.

Gib dein Wort mir, daß du diesen Ort einstweilen nicht verläßt.
Und ich schwöre: nie verlaß ich dich, darauf verlaß dich fest!
Ich kehr wieder, für dich sterb ich, zieh mit dir nach Ost und West;
so Gott will, gelingt’s, daß keine Zähre mehr dein Antlitz näßt.“

Tariel drauf: „Daß ich, ein Fremder, deinem Herzen wohlgefall,
schafft nun Weh, wie wenn die Rose scheiden sieht die Nachtigall.
Dein gedenk ich treu in jedem Schicksalsschlag und Wechselfall;
gebe Gott dich bald mir wieder, Baum von Eden, Lichtkristall!

Willst du, Stamm mit holden Zweigen, deinen Saum mir wieder neigen,
soll mein Herz nicht mehr als Hirschkuh oder Gemse felswärts steigen.
Dies gelob ich. Sollt ich lügen, bring mich Gottes Zorn zum Schweigen!
Deine Gegenwart und Nähe sprengt der Sorgen bittern Reigen.“

Und die Freunde, reinen Herzens, schworen sich Gefährtschaftseide,
bernsteinblaß, mit weisen Worten, schmerzentrückten Sinnes beide.
Liebend konnten sie nicht fassen, daß man voneinander scheide,
saßen diese Nacht beisammen, traurig-schön, in tiefem Leide.

Tränenreiche Trennung! Beide waren eins in ihrer Klage;
brüderlich umarmten sie sich noch zum Abschied früh am Tage.
Als der Freund davonritt, meinte Tariel schier, sein Geist verzage;
Awthandil, durchs Dickicht sprengend, wähnte fast, sein Herz versage.

Und Asmath, dem Ritter folgend, während sie ihn heiß beschwor,
warf sich auf die Knie, die Hände hielt gestreckt sie hoch empor:
Kehr bald wieder! Ach, es welkte ihres Blickes Veilchenflor.
Doch er rief: „Gern, Schwester, tret ich, dein gedenkend, neu hervor!