ვეფხისტყაოსანი
Der Recke im Tigerfell
ცნობა როსტევან მეფისაგან ავთანდილის გაპარვისა
Rostewan erfährt von Awthandils heimlicher Abreise
აწ ამბავი სხვა დავიწყო, ყმას არ წავჰყვე წამავალსა.
არ შეექმნა დარბაზობა მას დღე როსტანს გულ-გამწყრალსა;
რა გათენდა, ქუში ადგა, ჰგავს, თუ ადენს პირით ალსა,
ხმობა ბრძანა ვაზირისა, მიიყვანდეს შიშით მკრთალსა.
რა ვაზირი მოწიწებით დარბაზს ნახა შემოსრული,
როსტან უთხრა: “არა მახსოვს გუშინდელი შენგან თქმული.
მაწყინე და გამარისხე, ვერ დავიღე დიდხან სული,
აზომ რომე გაგათრიე შენ, ვაზირი გულის-გული.
თუღა გახსოვს, რა უნდოდა, ისრე ავად რად გაგხადე?
მართლად უთქვამს მეცნიერთა: “წყენააო ჭირთა ბადე”;
ესეგვარსა ნუოდეს იქმ, საქმე ხოლე გაიცადე,
აწ მითხარ, თუ რას იტყოდი, თქვი და სიტყვა გააკლადე”.
კვლა მოახსენა ვაზირმან სიტყვა ნაგუშინდელევი,
რა გაიგონა, შესთვალა პასუხი არ-ნაგრძელევი:
“შენ თუ უშმაგო მგონიხარ, ვარმცა ურია მე ლევი!
კვლა მაგის მეტად ნუ მასმენ, თვარა მე სრულად გელევი!”
რა გამოვიდა, ვაზირმან ძებნა, ვერ პოვნა მინანი,
მართ გაპარვასა უთხრობდეს მონანი, ცრემლთა მდინანი.
მან თქვა: “მე დარბაზს ვერ შევალ, მახსოვან დღენი წინანი,
ვინცაღა ჰკადრებს, მან ჰკადროს; რაცა ვთქვი, მასცა ვინანი”.
რა ვაზირი არ შევიდა, კვლა მეფემან კაცი გზავნის;
კაცმან ცნის და გარეთ დადგის, წასლვა ვერვინ გაამჟღავნის;
როსტანს ეჭვი შეუვიდა, ჭმუნვა ამით გაათავნის;
თქვა: “უცილოდ გაიპარა, ვინ მარტომან ასთა ავნის”.
თავ-დადრეკით იგონებდა, გულსა ჰქონდა ჭმუნვა დიდი,
უში ქმნა და აიხედნა, უბრძანებდა მონას: “მიდი,
მოვიდეს და აწ მიამბოს, შემოვიდეს იგი ფლიდი!”
რა ვაზირი შემობრუნდა, ფერი ჰკრთა და ჰქონდა რიდი.
Eine neue Mär beginn ich, will des Ritters Weg einschlagen.
Rostewan ließ an dem Tage seinen Hofempfang absagen.
Schon frühmorgens schnob er Feuer, schrie vor Zorn und Unbehagen;
den Wesir ließ er sich holen; der ward schier herbeigetragen.
Blaß und bang sah er ihn nahen; jener senkt den Blick im Saal.
„Ich vergaß den Schwatz von gestern“, sagt der Fürst; „sprich noch einmal.
Hast mich arg verunglimpft, Bruder, seither mundet mir kein Mahl.
Darum, mein ergebner Diener, schalt ich dich gar so brutal.
Sprich, erinnre dich des Grundes, der mich also aufgebracht.
Wahr ist jener weise Ausspruch: ‚Jähzorn handelt unbedacht.‘
Nie verfall in solche Torheit, zieh die Folgen in Betracht.
Wiederhol nun, was du sagtest, sprich noch einmal, schlicht und sacht.“
Der Wesir erneut sein Sprüchlein, wie’s ihm Rostewan geheißen.
Drauf erwidert kurz der König: „Solches nenn ich Possenreißen;
wenn du mir kein Narr bist, will ich Jude sein und Lewi heißen.
Schweig, sonst muß ich dich verwerfen und in die Vergängnis schmeißen.“
Der Wesir verläßt die Hofburg, spürt vom Ritter keine Spur;
dessen Flucht bei Nacht und Nebel sahn erschreckte Diener nur.
„Kann’s bei Hof nicht melden“, spricht er, „weil mir Schlimmres widerfuhr;
tu’s ein andrer, ich bedaure, mir geht’s wider die Natur.“
Der Wesir bleibt aus. Der König sendet einen andern Mann.
Der erfährt die Wahrheit, zaudert, fürchtet des Gebieters Bann.
Doch der Fürst errät’s bekümmert, merkt dem Tag sein Übel an:
„Ja, entflohn ist jener eine, der da hundert bändigen kann.“
Awthandils gedenkt der König, hält betrübt das Haupt gesenkt,
seufzt, blickt auf und winkt dem Knappen, tief von Kümmernis bedrängt:
„Her den Schandwesir, daß er mir endlich reinen Wein einschenkt.“
Der erscheint, ist bleich und zittert, keucht und atmet angestrengt.